Neeltje schrijft

Paukenist

2011-10-19T12:48:00.001+02:00

Ik was bij de vijfde en zesde van Beethoven, in de Doelen in Rotterdam. De koningin was er ook. Dat was vast omdat de 76-jarige dirigent van Het Orkest van de Achttiende Eeuw, dat de hele week alle symfonieën van Beethoven speelde, schuifelend het podium op en af ging. Hij had prins Claus kunnen zijn. Maar hij was Frans Brüggen en dirigeerde, zittend, als een jonge vent.

Het Orkest van de Achttiende Eeuw maakt muziek zoals ze dat in de achttiende eeuw ook al deden. Zo authentiek mogelijk dus. Met een soort houten hobo en houten fluiten. En drie contrabassen. Die had ik nog nooit in een symfonieorkest gezien, maar dat kan ook aan mij liggen. En alle muzikanten speelden alsof hun leven ervanaf hing. Vooral de fluitiste en de contrabassisten. Die laatsten bewogen met zijn drieeën alsof zij een heuse choreografie hadden ingestudeerd. Bij elke stevige streek boog hun bovenlijf ietsjes naar voren, moest het geluid nog harder, dan boog hun hoofd mee, werd er weer ingehouden dan zwenkten ze weer soepel terug in positie. Prachtig.

En zoals het een waar symfonieorkest betaamt, was er natuurlijk ook een paukenist. Geen goed klassiek stuk zonder een paar stevige hengsten op de trommels, vind ik. Alleen deze paukenist zat er een beetje verloren bij. Frans Brüggen dirigeerde eerst de zesde van Beethoven, oftewel de pastorale. Een stuk van ruim 50 minuten. En de paukenist heeft daarin zegge en schrijve drie keer mogen slaan. Dat deed ie goed hoor, daar niet van. Met zoveel overgave dat de bureaustoel waarop hij zat bij elke slag een stukje omhoog wipte. Alleen, het was maar drie keer. De rest van de tijd zat hij, zijn handen in zijn schoot gevouwen, voor zich uit te staren, of controleerde hij nog één keer of het paukenvel wel goed gespannen was. En nog eens en nog eens. Tijd genoeg.

In de vijfde van Beethoven, dat u allemaal kent (Tatatatááá, tatatatáááá), had de paukenist wat meer geluk. Ik schat dat hij zijn pauken een keer of zeven, acht heeft mogen beroeren. En de rest van het orkest maar blazen, strijken, fluiten en toeteren.

Dus de vraag die al weken door mijn hoofd spookt is: verdient een paukenist evenveel als een, zeg, violist of fluittist? Hij doet bijna niks! Of is pauken spelen gewoon heeeeel erg moeilijk?

Licht achter het raam

2011-07-18T22:32:00.000+02:00

Jaren geleden werd mijn vader geopereerd aan een hernia. Het ziekenhuisraampje waar hij achter lag, kan ik nog altijd precies aanwijzen. Samen met mama en mijn broertje stond ik na het bezoekuur naar dat raampje te zwaaien, ook al wisten we dat papa zijn bed nog lang niet uit kon.

Sindsdien heb ik iets met ziekenhuisraampjes, zeker als het donker is en het licht achter het raam brandt. Omdat ziekenhuisraampjes meestal hoog zitten, zie je vaak niet meer dan een televisie aan het plafond, de rails van het gordijn om het bed en heel soms de papegaai, het handvat waaraan de zieke zich omhoog kan trekken in bed. En natuurlijk het eeuwige aquarelle bloemenschilderijtje aan het voeteneind van het bed.

Maar van de zieke nooit een spoor. En ook niet van het bezoek. Ik stel me altijd zo voor dat de zieke genoeglijk naar Goede Tijden Slechte Tijden ligt te kijken, met een boterhammetje ziekenhuiskaas op schoot en een fles troebele appelsap op het nachtkastje. Aan het oor zo'n plastic oorschelp waar het geluid uit komt en buiten de wereld die gewoon door draait. Of dat de zieke rustig ligt te slapen, met zijn kin op zijn borst gezakt, zijn mond open en zijn echtgenote ernaast, vrolijk tikkend met haar breipennen. Soms fantaseer ik ook dat de zuster binnen komt, op roze Crocs en met haar haar in een kort paardenstaartje, zwaaiend met een thermometer, of voorzichtig balancerend met een kopje thee.

Maar gek genoeg dwalen mijn gedachten later af naar hoe ik eigenlijk denk dat het is. Dat de zieke bleek en met gesloten ogen in bed ligt, de handen gevouwen en een snikkende familie er omheen. Of dat de zieke bijna niet meer rechtop kan zitten van het giftige infuus in haar arm, terwijl ze kaal en walgend kijkt naar het kartonnen kotsbakje op haar schoot. Zo'n ziekenhuisraampje is altijd minder iddylisch dan het lijkt.

This is not how it works in Holland

2011-07-18T20:36:00.004+02:00

'I take your ticket, of you have to pay thirtyfive euro's. Do you hear me? You want pay thirtyfive euro's?' De conducteur bulderde nogal, in de nachttrein van Amsterdam naar Utrecht. De niet-blanke toerist keek hem verbijsterd achterna, toen hij met grote stappen en het ongestempelde kaartje de coupé verliet. 'Wait', riep de toerist zwakjes. Onmiddellijk draaide de conducteur zich om en begon weer te schreeuwen. 'You bought ticket with no datum. That is not how it works in Holland. I take your ticket and you buy new one in Utrecht.' 'But, but...', sputterde de toerist met het meest onbegrijpende gezicht dat ik ooit had gezien. 'I bought this ticket from the machine and...' 'Niks mee te maken', spuugde de conducteur, terwijl zijn sikje op en neer bewoog. 'You have to buy a ticket with a datum, anders I will kick you out of the train. Or do you want a boete of thirtyfive euro's? No? You don't want that? Then I take your ticket. Buy a new one. Want I will control your ticket again in Utrecht.'

Exit conducteur. Paniekerig keek de toerist om zich heen. Maar iedereen was te druk met lezen, naar buiten kijken of zich slapend houden. En ik zat een beetje te ver weg. Dus ik ben ook een hufter.

In de wachtkamer

2011-04-19T15:19:00.002+02:00

'Zitten we allemaal te wachten op een fotootje?', gilde de donkerharige mevrouw in het ontdekkingsreizigershesje toen ze de wachtkamer binnenkwam. 'Ik ben net kloar', lachte de grijzende man met de bollende buik en de stok naar mijn buurvrouw. 'Je had je been gebroken hè?', zei die. 'Is het dan nou weer allemaal goed?' 'Dat zal de foto wel uitwijzen', zei de man, 'maar volgens de dokter is het goed.' 'Maar je ken toch zelf het beste voelen of het allemaal weer lekker sit?', riep de buurvrouw verbaasd. 'Jaja', mompelde de man, 'selluf denk ik: dat gaat nog helemaol niet, maar ja, als de dokter zegt dat het goed is? Ik kom ook tegen de 67 an, in mei, dus we worden ook een daggie ouder hè? 't Hoort 'r allemaal bij, niewaar?' 'Nou, as je weer over de tafel ken springen, kom je maar een bakkie doen, okee?', riep de buurvrouw en wendde zich vervolgens tot mijn andere buurvrouw, een dikke dochter in luipaardprint die zat te wachten naast een leenrolstoel.

'Jij sit 'r ook al effetjes, woar?' 'Ja, me vader mot weer noar s'n longen loaten kijkuh', zei de dikke dochter. 'Dat duurt wel weer tweeënhalf, drie uur hoor. Zit je so an. En dan met dit weer, lekker klaar mee.' Haar Utregs was mogelijk nog onvervalster dan dat van mijn buurvrouw. 'Zit jij ook te wachtuh op een fotootje?' 'Ik wach' op me man', antwoordde de buurvrouw. 'Die donderde gisteren in enen van de trap. Hij zit altijd te timmeren daarboven, dus ik dach', d'r sal wel een blokkie hout naar beneden kommen. Maar nee hoor, lag 'ie doar met z'n twee meter op dat overloopie. En maar schreeuwen hè? "Me rug, me rug!", riep t'ie steeds maar. Ik schrok me naar joh. Want ja, wat ken je doen? Hij is twee meter, 120 kilo en ik mankeer zelf ook het één en ander, dus die til je niet zomaar op, woar? Ik bedoel, we worden allemaal een daggie ouder, niet? Nou ja, toen he'k 'm eerst alles laten bewegen en toen dach' ik: as ik 'm eerst maar es dat bed in krijg. Dat 'ie ken liggen. Dan kunnen we weer es verder kijken. Want om nou 112 te bellen, da's ook weer zo wat, woar? En we hebben laminaat op de slaapkamer, dus toen heb ik 'm getrokken. Ging prima. Gelukkig kon 'ie zelf in bed goan liggen, en toen he'k de dokter gebeld. En nu mot ie dus even een foto laten maken van die rug.'

'Oh ja', verzuchtte de luipaardprint. 'As me vader zou valluh sou ik 'm ook egnie overeind krijgen. Je hep 'm gesien, hij weeg' 130 kilo. En zo benauwd as een maleier. Een buurvrouwtje van me moeder krijg' tenminste zuurstof, maar ze laten hem gewoon creperen. Belachelijk is het. Hij gaat se moeder achterna hoor. Die ging naar de camping, weet je wel, met d'r zuster en die is toen gestikt.'

'Ach', zei de buurvrouw, 'dat zijn nare dingen hè? Maar hij ging anders wel lopend de röntgenkamer in!' 'Joajoa', antwoorde de dikke dochter, 'dan mot 'ie weer indruk maken op de zusters hè? Maar je sel sien hoor, straks komp' íe naar buiten en dan staat 'ie te hijgen als een trekpaard. En dan ken ik 'm weer duwen hoor.' 'Komp' ie dan ook niet meer buiten?', vroeg de buurvrouw. 'Ik sien 'm nooit weer op z'n brommer'. 'Nee joh, daar ken 'ie allang niet meer op', riep de dochter. 'Hij hep nou een scootmobiel, moar die gebruik' ie nauwelijks. Hij is veel te dik joh.'

De deur van de röntgenkamer ging open en daar stond vader. Een buik als een te hard opgeblazen skippybal, in korte broek en hemd en vol tatoeages. En zoals zijn dochter al voorspelde kon hij zijn ene voet in witte sportsok en Adidasslipper niet meer voor de andere zetten. Gauw hees zijn dochter hem in de rolstoel en blies de aftocht naar een andere afdeling. Want zijn 'gastrotechnodingesprikken waren ook nog misluk', dus dat zou wel weer vloekuh worden'. En vloeken werd het.

Nu wendde mijn buurvrouw zich tot mij. 'Kind', zei ze, 'je kijk' je ogen uit hè? Ik zie het aan je. Jaha, 't zijn allemaal echte Utrechters hoor, die je hier ziet. Ik kom oorspronkelijk uit Sterrenwijk hoor, maar deze mensen komen allemaal uit Wijk C. Dat was niks hoor, vroeger. Ik mocht daar niet komen. "Tot aan de C&A en niet verder hoor!", sei me moeder dan. Neuh, dat was niks hoor, Wijk C. En weet je wat ze dan zei'en? "Ik kom uit het centrum." Uit het centrum! Beetje dikdoenerij! Maar nu is Wijk C wel leuk hoor, met al die leuke jonge mensen, enig. En hier zie je mekaar dan allemaal weer terug hè? Want ja we worden een daggie ouder en dan mankeer je nog wel es wat. En dan hoor je veel hoor! Ik zeg altijd maar: ga hier een middagje zitten en je ken een heel boek schrijven.'

Een blog is al een mooi begin.

De jeugd van tegenwoordig

2011-03-29T16:38:00.003+02:00

Ik heb al uren plezier vandaag. De schilder van de achterburen staat namelijk al de hele middag luidkeels mee te zingen met zijn bespetterde draagbare radiootje en potdomme, wat heeft die man een lekkere stem. Okee, hij heeft 100% NL op staan, of een vergelijkbare zender met Nederlandstalige kutmuziek, maar toch, ook zijn vertolkingen van Frans Bauer, Gordon en Koen Wauters zijn een lust voor het oor. Ik word er vrolijk van, zijn gezang past bij de mooie lentedag die het vandaag is. Bovendien vind ik het mooi om te zien hoe lekker hij zijn werk vindt. Want anders zou je toch niet zo hard zingen? Geruststellende gedachte.

Maar toen kwamen de buurjongetjes uit school. Vermoedelijk ook geïnspireerd door de zon stortten zij zich vol overgave op het bouwen van een hut in de tuin. Leuk. Aandoenlijk ook. Deed me denken aan vroeger, ofschoon ik nooit een hut in de tuin heb gebouwd. De buurjongetjes hoorden de schilder ook kwelen. Maar in tegenstelling tot mij, moesten zij er niks van hebben. 'Hee man, hou es op joh!', hoorde ik ze ineens brullen. En toen ze niet meteen antwoord kregen gilden ze: 'Wat heb ik nou gezegd, ophouden!' Ze hebben blijkbaar geen leuke ouders, of daar in ieder geval iets te goed naar geluisterd. Want echt, een paar seconden later hoorde ik het aloude en oerbekende: 'Ik tel tot drie... en dan hou je op! Eén, twee, drie!'

Nou vraag ik je!? Waar bemoeien die snotjongens zich mee? Laat die man lekker zingen! Gedraag je als een kind en niet als een te wijze volwassene in een te klein lijfje! Ken je plaats! En brul al helemaal niet: 'En ik wil ook niet dat je fluit, potverdomme', toen de schilder uiteindelijk zijn gezang staakte en overging in een prachtig gefluit. En denk maar niet dat er een moeder naar buiten kwam om die kutkinderen terecht te wijzen. Natuurlijk niet. De prinsjes die de jeugd van tegenwoordig zijn. En ik word oud. Denk ik.

Vrouw & Fiets

2011-03-25T10:49:00.001+01:00

Ik ben trots. Op mijn twee lieve vriendinnen Marijn en Nynke. Want die hebben samen een boek geschreven, dat ik steeds per ongeluk beschrijf als 'Vouw & Fiets'. Daarmee veroveren ze langzaam de halve wereld, want het ligt hoog opgestapeld bij de Broese, ze waren er mee op de radio én gisteren gaven de dames en hun schaamlippen acte de présence bij Paul de Leeuw.

Het boek heet natuurlijk 'Vrouw & Fiets' en is een handboek voor vrouwen die wielrennen of dat willen gaan doen. Het neemt je stapsgewijs mee langs alle wetenswaardigheden die je nodig hebt om een goede fiets te kopen, er lekker op te zitten en hard te kunnen gaan zonder honger, kou of irritante mannen die altijd om het hardst willen. En omdat de meeste vrouwen knopjes, snoertjes en andere vormen van techniek altijd een beetje ingewikkeld vinden en vooral een mooie fiets willen, zeggen Marijn en Nynke gewoon dat je een fiets moet kopen met een Shimano 105 triple erop. Dat is je versnellingssysteem, zal ik maar zeggen. Die heb je in 1000 soorten, maar je moet gewoon deze kopen en dan zit je altijd goed, zeggen Marijn en Nynke. En dat vind ik dan heel geruststellend. Net als dat ze je leren om je eigen band te plakken (door middel van een hilarische fotoserie van Nynke!), maar dat ze er ook bij zeggen dat je voor andere kapotte dingen aan je fiets gewoon even naar de fietsenmaker moet gaan. Ha, fijn.

Opvallend is dat alle interviewers het alleen maar over de schaamlippen van dames willen hebben, die zij volgens het boekje braaf insmeren met vaseline om rauw vlees tussen de benen te voorkomen, net als beklemmingen en andere ongemakken door dat toch wel kleine zadel. Dat heet trouwens een 'sneutje', mooi woord, niet? Terwijl er toch potdikkie wel meer moois in 'Vrouw & Fiets' staat. Om maar eens even iets te noemen:

'Mijn benen trapten mechanisch nog hun rondjes, maar in mijn hoofd hoorde ik het complete Urker Mannenkoor vierstemmig 'Nynke, stap aaaaf, stap aaaaaf, staf aaaaf' zingen. Ik dacht, als ik nou val, dan lig ik tenminste. Dan komt er vast een ambulance met een lekker zachte brancard waar ik da op mag. Dan ben ik van het hele gezeik af. Maar ik viel niet.'

Of:

'Een lekkere fluim snuit men bovenlangs. (...) Voor een snottebel in je rechterneusgat duw je met je linkerwijsvinger je linkerneusgat dicht. Je linkerelleboog bevindt zich daarbij ter hoogte van je borst. Je draait je hoofd naar rechts en trekt je rechterschouder een beetje in. Met een korte, krachtige stoot snuit je het snot over je schouder naar achteren. Snot uitsnuiten doet men met overtuiging. Snuit je een beetje lafhartig, dan ontstaat er een sliert en heb je alsnog een slijmspoor op je mouw en/of wang.'

En tot slot:

'Welke kant moest ik op om in Uithoorn te komen? (...) Ik wikte en woog en dubte. En door dat wikken, wegen en dubben vergat ik helemaal dat ik inmiddels al bijna stil stond. En dat ik mijn schoenen nog niet uit de pedalen had geklikt. Dit probleem merkte ik pas toen ik tergend langzaam omviel. Maar dan ook echt tergend langzaam. Zoals je mensen in films weleens in slow motion op iemand af ziet rennen en met vertraagde stem 'Noooooooooo' hoort roepen. Zo riep ik ook 'nooooooooo!!' Knullig viel ik om.'

Dus lieve mensen: koop dat boek. Want er staan nog veel meer goede tips en fijne anekdotes in... een heerlijk boek voor in de terrasstoel en dan daarna voor op de fiets. Want, dat moet gezegd, ik krijg er echt enorme kriebelbenen van, van 'Vrouw & Fiets'. Dus wie weet zoef ik binnenkort ook nog eens richting Uithoorn.

Albert Heijn: opgelet

2011-03-05T22:45:00.002+01:00

Gisteren kreeg ik ineens een visioen. Of een déja-vu, zo u wilt. Ik moest ineens verschrikkelijk denken aan de verzameling knijpbeestjes die ik vroeger had. Kent u ze nog? Van die pluizige beertjes, aapjes of andere diertjes, wiens armpjes een wit touw, een plank, het gordijn, de lampekamp of desnoods je neus in een houdgreep hielden. Je kreeg ze op de kermis geloof ik. Of bij de tandarts.

De belangrijkste vraag is natuurlijk: wat is er met mijn knijpbeestjes gebeurd? Of, beter nog, wat is er met de knijpbeestjes in het algemeen gebeurd? Waarom duiken ze nergens meer op, waarom zijn ze nergens meer te krijgen?

Maar wat ik eigenlijk bedoel te zeggen: waarom heeft Albert Heijn er tot nu toe helemaal niet aan gedacht om knijpbeestjes weg te geven bij 10 euro aan boodschappen? Want is er een betere opvolger van het retepopulaire voetbalplaatje of dat andere retroding, de Wuppie, dan het knijpbeestje?

Blof. Of Bløg.

2011-03-05T21:30:00.000+01:00

Ze was een jaar of 25. Haar haar was keurig opgestoken met twee bruine haarklemmen en ze droeg een keurige spijkerbroek van een damesmerk waar mijn moeder ook spijkerbroeken van draagt. Daarboven had ze een glanzend zwart truitje aan, dat haar net niet helemaal slanke postuur niet geheel tot zijn recht deed komen.

Helemaal alleen stond ze daar, in een kolkende mensenmassa met aanstekers, camera's en telefoontjes. Haar lippen bewogen nauwelijks, maar ze zong elk liedje van Bløf woord voor woord mee. Terwijl om haar heen uitgebreide kroeggesprekken werden gevoerd of woest werd meegebruld met de grootste hits van de Zeeuwse band, stond zij roerloos naar ze te kijken. Af en toe kon ze echt niet meer stil blijven staan en zwaaide ze zachtjes met haar rechterarm naar Pascal, de zanger die de liedjes zong die zij elke dag opnieuw beluisterde, eenzaam en alleen op haar kamertje in het grote Utrecht. Ze was het middelpunt van haar eigen droomparadijs en dat was aandoenlijk om te zien.

Dit in tegenstelling tot de rest van het publiek. Dat was nogal ehm... divers. Van grijzende lesbiënnes die de ingetogen liedjes van Bløf met hun gevoelige teksten draaiden tijdens hun voettocht door Ierland, tot vijftigers Jan en Mieke uit Son en Breughel, die ooit een cd van Bløf van hun dochter kregen en het 'gewoon keigoed' vinden. Van bierdrinkende dikke dertigers die voor de sfeer en de lol met hun kameraden ook naar concerten van De Dijk en Van Dik Hout gaan, om daar vervolgens twee uur lang aan de bar te gaan staan lullen, tot Miss Etam-dames van het type zeekoe, zoals ze genoemd worden door de roadies van de band, die bij alle concerten van Bløf vooraan staan en na afloop met alle bandleden op de foto willen. En die waren overduidelijk in de meerderheid.

En ja, ik was er ook. Gratis en voor niks. Want een kaartje voor Bløf dat zou ik natuurlijk nooit kopen. Maar ik vond het, alleen al vanuit sociologisch oogpunt, een feest om erbij te zijn.

Ben je geil, of draag je hakken?

2011-02-24T22:09:00.002+01:00

'Hee! Ben je geil?', vroeg de hooguit achttienjarige jongen met bontkraag, gelhaar en sigaret me, terwijl ik hem voorbij liep op het station in Hilversum. Het was half één 's nachts. En ik droeg hoge hakken.

Ik was niet geil, want ik kwam net van mijn werk. Dus dat vertelde ik hem ook. Waar ik naartoe ging, vroeg de jongen vervolgens. 'Naar Utrecht', antwoordde ik. 'Ga je daar uit?', vroeg hij. 'Toevallig wel', zei ik. Het leek me beter de conversatie maar een beetje gaande te houden, want zolang ietwat enge jongens praten, doen ze in ieder geval niets anders.

Hij ging ook uit in Utrecht, vertelde hij, terwijl hij een sigaret van me bietste. Zou ik niet met hem meewillen? Hij zou betalen. Daarop moest ik schamper lachen. 'Dat kan jij toch helemaal niet betalen?' Ik geloof dat ik zelfs nog 'pffft' zei aan het eind van die zin, maar dat weet ik niet zeker meer. In ieder geval vond de bontkraagadolescent me nu niet meer zo leuk en wenkte dus zijn vriendje, dat een stukje verderop tegen de rookpaal hing. Die kon nauwelijks meer op zijn benen staan, maar wist zich toch zo naast me te manoeuvreren dat zijn schouder de mijne raakte. Aan mijn andere zijde stond de ander. En ik voelde me een heel klein beetje bedreigd.

'Hij vroeg of je geil was', begon de dronken vriend. Ik keek eens naar mijn schoenen. Had niet zo'n zin meer in converseren. 'Wil je een lekker trio?' 'Met jullie?', kaatste ik ongelovig terug. 'Ik heb geen seks met minderjarigen!'. Het kwam eruit voor ik er erg in had. Dat liet de vriend niet over zich heen gaan. 'Hoe dichter bij de nul, hoe dikker de lul, wist je dat niet?', grijnste hij. 'Ik geloof er niks van', mompelde ik, terwijl ik voelde hoe ze me allebei van top tot hoge hakken bekeken. En weer terug. Ik wilde heel erg graag dat de trein kwam.

En die kwam. 'Goh', zei de meneer bij wie ik voor een beetje veiligheid in de coupé stapte, 'ze moesten je wel hebben hè?' Toen ik hem vroeg waarom hij niets gedaan had, bleef het stil.

Maar dan vandaag. Ik stond buiten de drogist mijn fiets open te maken. Ik droeg dezelfde hoge hakken. Op het moment dat ik van de stoep afreed, het fietspad op, werd ik ingehaald door een vrolijke meneer met een rode trui aan op een racefiets. Ineens draaide hij zich om. 'Hoi!', riep hij en zwaaide. Ik lachte een beetje schaapachtig en wuifde terug, want ik dacht dat het misschien wel iemand was die ik had moeten kennen maar die ik even niet herkende. Ik fietste door.

Zes meter verder draaide hij zich weer om op zijn zadel. 'Eh', begon hij, 'Wat zie je er leuk uit, zo met die hakken.' Even later zag ik hem aan de horizon verdwijnen. En ik moest glimlachen. Zo kan het dus ook.

Lieve Kerstboom,

2011-02-02T17:30:00.003+01:00

Er moet mij even iets van het hart. Ik zeg het maar ronduit: ik vind je een lelijke verrader. Een lelijke, dure verrader, om precies te zijn. Het begon al met je aanschaf, ergens halverwege december. Dat die zeer aangenaam was, lag niet aan jou, maar aan het sublieme kersterige sneeuwweer en aan mijn gezelschap, dat er, met gevaar voor eigen leven, voor heeft gezorgd dat je heelhuids van het Janskerkhof boven in mijn huis aankwam. Zelf moest je het nogal verpesten, door 45 euro te kosten. 45 euro! Dat is, voor hen die nog terugrekenen, meer dan 100 gulden! Zeg nou zelf, lieve kerstboom, zou jij meer dan 100 gulden uitgeven aan een feestelijk stukje groen in de huiskamer? Nee, dat dacht ik dus ook niet. Maar ik deed het toch wel, want ik snakte als nooit tevoren naar een intieme kerstsfeer in huis, net als vroeger. Daar hoort een grote boom bij, dus zuchtend trok ik mijn portemonnee.

En als het daar dan bij was gebleven? Je leek het in eerste instantie nogal naar je zin te hebben en stond er patent bij:

Stralend zelfs, al zeg ik het zelf. Maar daar kwam vrij snel verandering in. Al op de avond van de aanschaf, liet jij zonder enige gêne honderden naalden vallen. En dat bleef je doen. 'Frrrrrrrt'! hoorde ik dan, als ik de kamer in kwam, even iets uit de boekenkast moest halen, of er op een andere manier ook maar een heel klein beetje luchtverplaatsing was in Huize Huirne. Op dag drie had ik al zeker vier blikken naalden bij elkaar gestofferd. En een sorry van jou kant, ho maar.

Op dag twee besloot je dat honderd brandende kerstlampjes in je onderste takken wel genoeg was, en schakelde je de bovenste helft rücksichtlos uit. Dat ik die net nieuw bij de Blokker had gekocht, deerde je blijkbaar niet. Ik was dan ook volstrekt niet verbaasd dat de nieuwe stekkerdoos geen uitkomst bood.

En ondertussen bleven die naalden maar vallen. Niet alleen als ik bewoog, maar zelfs als ik doodstil op de bank zat, terwijl ik angstvallig mijn adem inhield, hoorde ik het ritmische getik van grotdroge dennennaalden op het laminaat. Ternauwernood wist ik gevoelens van drift in te houden, anders had ik je al vóór de kerst het raam uit geflikkerd. Maar verdrietig was ik wel, intens verdrietig, omdat jij, lieve kerstboom, kennelijk vastbesloten was mij mijn serene 'vrede op aard'-gevoel te ontnemen, zodat het plaats kon maken voor moordneigingen. Pijn deed het.

Na een week ben ik opgehouden met naalden opvegen, omdat elke per ongelukke tik tegen jou, kerstboom, ervoor zorgde dat je meer naalden uitkotste dan ik had kunnen opruimen. Klaar was ik ermee. Met vegen en met jou. Nog nooit heb ik zo reikhalzend uitgekeken naar 27 december dan dit jaar. Weg moest je, en wel heel snel. En ik wist zeker: volgend jaar neem ik een plastic boom.

Het was een heerlijk gevoel om je na de kerst daadwerkelijk uit het raam te gooien. Ha! Van drie hoog naar beneden, zodat je je lekker pijn zou doen! Dat het ook de enige mogelijkheid was om je naar buiten te krijgen zonder het hele huis en het ganse trappenhuis te bevuilen met die afgrijselijke naalden van je, laat ik gemakshalve even achterwege. Maar zelfs toen je geknakt in een plas in de achtertuin lag, leek je me nog grijnzend aan te kijken. Je was niet dood, al leek het daar toch echt heel erg op, die week bij mij in de huiskamer.

Nee. Je was niet dood. En je was ook niet dood te krijgen, bleek vandaag. Vond je het nou echt nodig om tijdens die maand in de buitenlucht prachtig lichtgroen van kleur te worden? Had je er echt plezier in om knopjes te ontwikkelen en zelfs een paar schattige nieuwe takjes? Moest je nou echt per se verder groeien en bloeien, eenzaam in mijn achtertuin, zonder ook maar een fatsoenlijke kluit om je kont mee te krabben? Moest je mij zo verschrikkelijk erg je vrijheidsdrang tonen? 'Nee sorry, ik hou er niet van om opgesloten te zijn op 25 m2 in kamertemperatuur. Dan voel ik me zó naar! Oh, doe mij maar de lekkere frisse buitenlucht, met zijn fijne januarikou, dan gedij ik veel beter!'

Newsflash schat. Je bent een kerstboom. Je bent gezaaid, gekweekt en uitgegraven om op kamertemperatuur een beetje mooi te staan wezen, zo tussen 15 december en 5 januari. Zelf nadenken wordt niet op prijs gesteld, snobistisch gedrag al helemaal niet. Met je 'frrrrrrt!'.

Dus daarom lig je nu in mootjes gehakt in de groencontainer. Wat nou vrijheidsdrang. Vuile verrader.

Liefs van Neeltje

Techniek staat voor niks

2011-01-22T14:40:00.000+01:00

Vroeger had je een heel leuk tekenfilmpje, The Jetsons. Volgens mij kwam het al uit de jaren 60, want mijn moeder kende het ook, maar het ging over een gezin in de toekomst. Vader, moeder en twee kinderen. Een beetje Flintstone-achtig, maar dan hun tijd ver vooruit. Vader Jetson ging met een soort vliegende schotel naar zijn werk, met een aktentas onder zijn arm, dat dan weer wel, moeder stofzuigde het huis met een robot en de kinderen speelden verstoppertje achter zwevende objecten. Zo moest de toekomst eruit zien, dacht ik. En dan zou er vast nog wel iets gavers uitgevonden worden, zoals een koelkast die wist wanneer de boter op was en dat dan doorbelde aan de supermarkt. Hoe die nieuwe boter dan vervolgens in de koelkast terecht kwam, daar had ik geen beeld van. Vanzelf, vermoedelijk. Nee, ik verheugde me vooral op de beeldtelefoon. Het leek me het einde om mijn oma in Arnhem te kunnen zien, samen met opa aan de thee in de achterkamer, terwijl ik met haar belde. En heel, heel misschien zou dat ooit wel kunnen, als ik groot was.

Inmiddels heb ik een iPhone 4. Met Facetime. En kan ik iedereen zien die ook een iPhone 4 heeft, terwijl ik met ze bel. Ik heb het nog nooit gedaan, want ineens zie ik de toegevoegde waarde niet meer zo. Waarom moet vriendin X zien dat ik ongewassen en ongeschoren op de bank hang, terwijl ik met haar de essentiële zaken des levens doorneem? En zelfs al ben ik leuk aangekleed, met een vleugje mascara en lippenstift op, dan nog zie je alleen maar dat hoofd, met de witte muur achter de bank op de achtergrond. Ik weet het niet.

Maar gelukkig zijn mijn toekomstdromen nog mooier en fantastischer geworden dan ik ooit had kunnen bedenken, als tienjarig meisje voor de tv. Zo luister ik nu bijvoorbeeld op mijn stereo naar het album 'Fire needs air' van Dazzled Kid, oftewel Tjeerd Bomhof, frontman van (het voormalige?) Voicst. Nu draag ik Tjeerd sowieso al een warm hart toe omdat hij de ex is van een voormalig huisgenootje, wat dan toch een band schept, ook al heb ik hem slechts één keer schielijk de douche in zien schieten, maar nu hij op 28 januari dit album uitbrengt is hij echt een vriend voor het leven geworden. U leest het echter goed, het album komt pas op 28 januari uit en volgens de kalender is het nu toch echt pas 22 januari.

Het briljante album staat echter op de Luisterpaal van 3voor12. Dat is al niet meer zo opzienbarend, want we kunnen al een aantal jaren naar 'albums die eraan komen' luisteren via deze website, dus dat is inmiddels alweer gewoon geworden. Alleen beschik ik sinds kort dus over die iPhone 4 en een heel tof kabeltje dat ik aan de ene kant in mijn stereo steek en aan de andere kant in de telefoon. En nu komt dat album, dat nog niet in de winkel ligt en ook nog niet illegaal downloadable is, zomaar door mijn eigenste jaren 90-speakers mijn eigenste huiskamer binnen, terwijl ik zit te tikken, loop te stofzuigen, of gewoon de krant lees, alsof ik het zojuist in mijn cd-speler heb gestopt en op 'play' heb gedrukt. Techniek staat voor niks. En daar word ik dolgelukkig van.

Ik leef nu in de toekomst van The Jetsons. En die is waarachtig nog mooier dan ze het in de jaren 60 konden bedenken en tekenen. Okee, er zijn dan nog wel geen vliegende schotels om je op voort te bewegen, maar de vliegende auto is aanstaande. En er is de iPad. Een computer, krant, boek, muziekspeler, televisie en fotoalbum in één. De iPad is denk ik alles waar ik ooit over fantaseerde toen ik klein was en over het jaar 2000 fantaseerde. Ik kan niet eens onder woorden brengen wat het bestaan van dit apparaat, met al zijn apps en mogelijkheden, met mij doet. Mooier dan dit wordt het niet, toch? Of wel? Ik ga nog maar even een stukje muziek luisteren. De nieuwe 'Krach' staat immers ook op de Luisterpaal.

Boer Zoekt Vrouw

2011-01-22T13:42:00.000+01:00

Ik kom al zes zondagen niet meer buiten. Nu zat ik ook al elke maandag aan de bank vastgeplakt, dus in die zin is het maar goed dat Grey's Anatomy alweer een tijdje niet uitgezonden wordt. Kan ik m'n vrienden ook weer eens zien. Enfin, de zondag is voor Boer Zoekt Vrouw. En daarna voor Het Spaanse Schaep. Maar toch vooral voor die arme boeren die maar niet aan de vrouw kunnen komen. De pech is alleen dat het geen enkele zin heeft om daar een grappig stukje over te schrijven. Dat doet Nynke namelijk al. En er is nou eenmaal niemand die beter over Boer Zoekt Vrouw kan schrijven dan Nynke. Kijk zelf maar. Hier.

Fred

2011-01-06T12:26:00.002+01:00

De stoep is zijn catwalk, de voorbijgangers zijn publiek. Mijn kapper Fred beheerst een loopje waar BNTM's-catwalkcoach Maryanna nog een puntje aan kan zuigen. En Fred weet dat de mensen naar hem kijken. Daar geniet hij van. Toen hij nog Jennifer Aniston-haar tot halverwege zijn rug had, keken de mensen het meest. Dit haar, deels van hemzelf en deels uit een pakje, viel Fred alleen erg zwaar. Het zat nooit zoals 'ie wilde, het pluiste en hij was de hele dag bezig met föhnen en stylen. Om met zijn eigen woorden te spreken: de emotionele druk van zijn haar werd te groot. En als Fred dat zegt, dan is het zo. Uit ieders mond klinkt dit te belachelijk voor woorden, van Fred neem je het onmiddellijk aan.

Nu is Freds haar weer kort en kijken de mensen alleen nog vanwege de foundation op zijn stoppelkin. Maar Fred kan dat hebben, net als zijn torenhoge hakken. Waarmee hij heupwiegend door de straten gaat. Fred ten voeten uit. I so love him.

Sneeuw

2010-12-19T14:22:00.001+01:00

Twee ben ik. Ik draag een donkerblauw jasje en een iets te lange witte sjaal. Van mijn rode regenlaarsjes steekt alleen het bovenste randje nog boven de sneeuw uit. Mijn wangen zijn even rood. Het heeft gesneeuwd en ik banjer door de tuin van opa en oma (de foto volgt). Het is 1983.

Door het dolle heen zit ik jaren later in groep vijf of zes. Het heeft gesneeuwd én het waait. Op de parkeerplaats voor het huis van mijn ouders ligt een ware berg sneeuw, waar ik bijna helemaal in pas. Aan het andere eind van de straat ligt niks. En twee dagen later is alles weg. Het rond 1990 zijn.

In de jaren daarna valt er af en toe eens een vlokje. Vriezen doet het wel, want in mijn herinnering zwierde ik elke winter op het ondergelopen weiland van boer Vos rond, waar je elk jaar je schaatsen in kon ruilen voor een grotere maat. De chocola was er lauw, maar ze verkochten er wel marsen en die at ik anders nooit. Maar sneeuw? Kan het me niet herinneren.

Een metershoge sneeuwpop heb ik dan ook nooit gebouwd. Een kleintje trouwens ook niet. Ik heb nooit steentjes verzameld voor de mond, een wortel in zijn kop gestopt bij wijze van neus en ik hoefde nooit bij mama te bedelen om een oude sjaal, laat staan om een bezem. In mijn jeugd lag er eenvoudigweg nooit genoeg sneeuw voor een pop.

Nee, dan de kinderen van nu. Als ik uit het raam van de werkkamer van mijn ouders kijk, waar ik dit stukje schrijf, dan zie ik vijf kinderen met rode konen van de inspanning driftig een iglo bouwen. Aan de andere kant van het grote grasveld rolt een vader met een peuter met een blauw mutsje op een sneeuwpop. En als ik het jongetje in de blauwgeblokte ski-jas mag geloven, is er niks leukers dan voetballen in de sneeuw. En ze hebben allemaal een slee.

Wij hadden ook een slee. Op zolder. Met roestige ijzers. Nooit op gezeten. Maar de kinderen van nu, die boffen maar. Voor het tweede jaar achter elkaar al een dik pak sneeuw. Ik ga maar even meedoen.

In vijf handdrukken de wereld rond

2010-12-01T13:54:00.002+01:00

Vannacht moest ik er in een onbewaakt ogenblik ineens aan denken: aan het gegeven dat je slechts vijf of minder handdrukken verwijderd bent van elk ander op de wereld. Op de één of andere manier vraagt iedereen zich dan meteen af hoeveel handdrukken hij of zij verwijderd is van Obama. Blijkbaar wordt die toch nog een beetje gezien als verpersoonlijking van Onze Lieve Heer op aarde. Dus ik vroeg me dat ook af. En tot mijn grote schrik, en tegelijkertijd vreugde, was dit het antwoord:

Het was afgelopen jaar. Op de avond voor de verkiezingen. Toen kwam -toen nog- premier Balkenende zijn, naar nu bleek en eigenlijk wisten wij dat toen ook al, afscheidsinterview houden in Met Het Oog Op Morgen. Ik gaf hem een hand. En een flesje water. En een gewiekste opmerking. Maar om die hand ging het. Het was dezelfde hand die de hand van Obama had geschud. Daar zit ik dus nog maar een handdruk vandaan. Ik vind dat leuk.

Omdat het winter wordt

2010-11-26T00:39:00.001+01:00

Winter

Je ziet weer bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt

is het nooit volledig duister, nee,

er is de klaarte van een soort geloof

dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw is is er hoop.

Herman de Coninck

Uit: 'Zolang er sneeuw ligt', 1975.

Melkertbaan

2010-11-16T23:35:00.002+01:00

Kent u hem nog: de Melkertbaan? Deze functie werd in 1994 ingevoerd en vernoemd naar de toenmalige staatssecretaris van Sociale Zaken Ad Melkert, die het jaren later nog eens flink om de oren zou krijgen van Pim Fortuyn. De Melkertbaan was een gesubsidieerde baan, om mensen die moeilijk aan het werk kwamen, toch aan een baan te helpen, zonder dat ze daarmee andere mensen op de arbeidsmarkt, die het wat makkelijker hadden qua salarisstrook ontvangen, in de weg zaten. En dus werd ons land binnen de kortste keren bevolkt door conciërges, stadswachters, kringloopwinkelmedewerkers en straatvegers.

Na het vertrek van Ad Melkert uit de Nederlandse politiek werden de Melkertbanen omgedoopt tot Instroom-Doorstroom- of ID-banen, waarbij de naam duidelijker moest refereren aan het uiteindelijk beoogde doel, het (her)integreren van de persoon in de reguliere arbeidsmarkt, weet Wikipedia. Maar helaas, 2004 werd een donker jaar voor de Melkertbaners, of de ID-werknemers: hun baan werd afgeschaft omdat 'ie niet meer zou passen in de krappe arbeidsmarkt.

Voormalig staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma pleitte eind 2009 nog voor herinvoering van de Melkertbaan, voor langdurig werklozen. 'Omdat je sommige mensen blijvend moet subsidiëren'. Maar mevrouw Klijnsma, bedoelde u daarmee dan ook de Utrechtse gemeentewerker die ik gisteren de verkeersborden in mijn straat zag schoonmaken met een spons op een stokje en een emmertje sop? De gemeentewerker die wel ijverig het in mijn ogen niet al te smerige stopbord schoonsopte, maar het alleen niet de juiste kant op draaide? Zodat de mensen die uit de parkeergarage komen dat hele bord niet kunnen zien, en al helemaal niet dat het blinkend schoon is? Echt waar? Goh.

Tranen om Sint Maarten

2010-11-15T14:21:00.000+01:00

'Ik ga jullie een verhaal vertellen', zei juf Ria op 10 november 1987. 'Het gaat over een Sunte Maart'n, een heilige van heel lang geleden. Sunte Maart'n was een stoere ridder, met een mooie rode mantel om, die in zijn eentje in een koude, gure sneeuwstorm belandde. Maar omdat hij zijn paard niet te moe wilde maken, liet hij het dier niet rennen, maar rustig doorstappen. Op een gegeven moment kwam hij bij een stad, waar hij graag wilde logeren. Bij de stadspoort zat een zwerver, die niets meer aan had dan een paar lappen. De zwerver had het koud. Daarom scheurde Sunte Maart'n een stuk van zijn mooie rode mantel af, om aan de zwerver te geven. En omdat wij dat zo fijn vinden van Sunte Maart'n, mogen de kinderen nu elk jaar op 11 november langs de deuren met een lampion. Om snoep op te halen in ruil voor een liedje. Want ja, aan een rode mantel heb je niet zoveel meer hè?'

Dat Sunte Maart'n, oftewel Sint Maarten, diezelfde nacht een droom had waarin Christus, want hij was de zwerver natuurlijk, zijn rode mantel droeg, duivelsuitdrijver en later zelfs bisschop werd, vertelde juffrouw Ria er voor het gemak maar niet bij. Wel leerde ze ons een liedje:

Vandaag is 't Sunte Marten en morgen Sunte Kruk.
Wi'j hebt nog goeie harten wi'j sloat ze stuk veur stuk.
Hölleken op een tölleken, Sunte Martens kölleken.
Geef wat, hol wat, geef den armen Thomas wat.
‘k kwam eens bij een rijke man, den zovele geven kan,
gevend zal hij leven, Zalig zal hij sterven,
de hemel zal hij erven, God zal hem belonen met honderddoezend kronen.
Met honderddoezend rökskes an.
En doar kump Sunte Marten an.

Een Grols Sint Maarten-lied. God, wat keek ik neer op kinderen die alleen maar zongen over koeien met staarten en meisjes met rokjes aan. Ík wist tenminste wat het échte lied was! Zo had ik ook een hartgrondige hekel aan kinderen met een zelfgemaakte, of nóg erger, gekochte papieren lampion met zo'n armetierig kerstlampje erin. Je ging in onze contreien langs de deuren met een mangel: een bij de boer gekochte suikerbiet die we eigenhandig uitholden, en er een gezichtje in sneden. En daar kwam een echt brandend waxinelichtje in. Met écht vuur!

En vervolgens at ik me de hele week ongans aan schurftige minimarsjes, kleverige dropjes, keiharde taaitaaipoppen en uit elkaar vallende lollies. En alles had dezelfde smaak, van het langdurige verblijf met elkaar in het linnen tasje -want dat droeg je zo makkelijk over je schouder-.

henkkuiper.com

En toch. Toch beleefde ik mijn mooiste Sint Maarten pas dit jaar, op 11 november 2010. Ik fietste aan het begin van de avond, op het moment dat ik vroeger nog ruim achter de boerenkool zat, maar niet kon wachten om naar buiten te gaan, in het net-donker naar huis. Her en der kwamen wat flarden kindergezang uit de straten, maar écht begonnen was de Sint Maarten-avond nog niet.

Het wachten was op de klokken van de Dom, die om klokslag zeven uur begonnen te beieren. Allemaal. Heel erg hard en heel erg mooi. De stad Utrecht betoonde zijn eer aan Sint Maarten, de schutspatroon van de stad. Aan de toren en aan diverse huizen wapperde de Utrechtse stadsvlag. We vierden met zijn allen Sint Maarten. Opdat niemand zijn goede daad mag vergeten. En ja, daar moest ik dus een beetje van huilen.

De beide exen H. En Morrissey.

2010-11-05T12:53:00.002+01:00

Ik heb ze wel uitgekozen, die exvriendjes van me. Allemaal muziekfreaks tot en met. Zo hield ex H. van alles, maar toch vooral van de Smashing Pumpkins, waarover hij het niet kon laten wekelijks een spreekbeurt te houden, onderwijl liefdevol het koffertje met b-kantjes en andere rariteiten aaiend. Mijn andere ex H. was echter groot fan van The Smiths. Daar had ik toentertijd niet of nauwelijks van gehoord. Nou ja, Bigmouth Strikes Again kwam regelmatig voorbij bij de Arbeidsvitaminen en dat vond ik wel een lollig liedje, zeker door dat grappige stemmetje erbij. Bovendien deed het me ernstig aan de jaren tachtig denken, ik zag mezelf weer op mijn driewieler door de huiskamer rijden en dat was fijn, want ik ben nogal nostalgisch.

En toen kwam dus ex H. De eerste. Met zijn enorme voorliefde voor The Smiths. Hij had alles van The Smiths. Cd's met a- en b-kantjes, concertregistraties op dvd en alle extra's die ooit waren uitgekomen. Hij had alleen geen posters en merchandise. Geloof ik. Maar misschien heb ik dat ook bewust verdrongen. Enfin. Het mooie van ex H de eerste was vooral dat hij eigenlijk een hekel had aan Morrissey, de zanger van The Smiths. Diep in zijn hart vond H. Morrissey een over het paard getilde, arrogante eikel die niet eens per se zo'n mooie stem had. Maar ja, het totaalplaatje hè?

Ik was vooral verbaasd. Over de grote liefde die mannen kunnen opvatten voor bands. Of het nu The Smiths zijn, The Cure of The Smashing Pumpkins, Nirvana, Queen of U2 voor mijn part: mannen zitten er, als ze er echt voor gaan, helemaal van top tot teen in. Dat hebben wij vrouwen niet. Wij verzamelden braaf posters, plaatjes en cassettebandjes van Take That en Boyzone, maar toen we eenmaal 18-plus waren, was dat heel snel afgelopen. Wij verzamelen niet meer, wij kopen gewoon wat we leuk vinden en kunnen daar al helemaal geen spreekbeurten over houden. We weten nauwelijks wie de zanger is van het bandje dat we hebben opgezet.

Toch ben ik door ex H. II veel meer van muziek gaan houden dan ik daarvoor deed. Veel en veel meer. Ex H. II heeft mij laten zien wat echte liefde is. Voor muziek. En ex H de eerste heeft ervoor gezorgd dat The Smiths voor altijd op mijn iPod staan. Ik heb The Smiths in mijn hart gesloten omdat ze me doen denken aan de tijd met ex H. de eerste in Groningen. Aan de vele uren op de bank, met cd-boekjes overal uitgespreid. Aan mijn gegaap voor de tv bij een concertregistratie waar over een paar seconden 'echt iets heel gaafs' zou gaan gebeuren. Aan de cd-kast waar ik eigenlijk niet aan mocht zitten. Aan onze ritjes in de auto, waarbij ik, tot zijn afschuw, uit volle borst To die by your side is such a heavenly way to die zong. Aan de heel vele keren dat het uit ging en vrijwel meteen weer aan. Ex H. is inmiddels getrouwd. En Morrissey is voor mij vooral een stijlicoon geworden. Want zeg nou zelf: willen we er niet allemaal zo uit zien als in 'Stop me if you think you heard this one before'? Of zien we er al allemaal zo uit?

Bank(stel)

2010-10-27T13:11:00.001+02:00

1bank de; v(m) -en 1 zitmeubel voor meer dan één persoon

bank·stel het; o -len bank met bijbehorende fauteuil(s)

Mijn Facebookvriend H. heeft een kat. Blijkbaar heeft die kat de onstuitbare behoefte om op de bank te gaan liggen. En dat geeft natuurlijk viezigheid. Witte kattenharen op een rode bank, ik zou er ook niet voor gaan. Daarom legde H. een grandfoulard op de bank, om hem te beschermen voor de kat. Volgens de laatste berichten werkt dat ook niet, want kat vindt niks leukers dan zich helemaal in die doek wikkelen. Ik zou dat ook doen, als ik die kat was. Had je me maar niet in huis moeten nemen.

Eén en andere resulteerde in een lollige foto op Twitter en Facebook van de kat in een witte doek op een rode bank. Net een baby'tje en heus erg schattig. Alleen nu het onderschrift: 'Het bankstel afdekken helpt dus niet echt...'

Oei.

Daar kreeg ik me toch even een potje uitslag over mijn hele lichaam. Kennen jullie nog mensen die 'bankstel' zeggen? Behalve je oma, of tante Tiny van de overkant als ze het over haar eikenhouten meubilair met leren kussens heeft waarmee de veel te kleine woonkamer helemaal vol staat? Aan dat soort dingen denk ik ook, als ik het woord 'bankstel' hoor. Niet aan leuke rode zitexemplaren met een witte doek erover waar een kat op ligt. Ik geloof ook nooit dat H. daar bijpassende fauteuils bij heeft. Dus H., doe niet zo ouderwets en noem je bankstel gewoon bank, zoals wij allemaal. Want dat moet ook van Van Dale.

Thuiskantoor

2010-10-13T13:22:00.001+02:00

Ik ben een loonslaaf. En een freelancer. Als ik de inspiratie voel, en een leegte in mijn portemonnee, schrijf ik een artikel voor het een of andere medium. Ik vind dat heerlijk en zou het nog wel veel vaker willen doen. Alleen gebeurt dat niet, omdat ik nog niet zo goed tegen de eenzaamheid van het zzp-bestaan kan.

Ik bedoel: leuk, een artikeltje tikken aan je eigen keukentafel, met je eigen kopje thee, je eigen muziek, en aan de overkant niets dan lege huizen van al die mensen die wel een burgerlijk nine to five-bestaan leiden. Maar je zit daar dan wel verdomd alleen. Dan ga ik toch liever met andere freelancers of bewust-parttime-werkenden (de bekende BPW'ers) koffie drinken in een leuk café. Of winkelen. Of een boek lezen cq. film kijken. Dat kan ik prima alleen.

Maar werken? Het lukt me niet. Ik voel me dan zielig en door God en alle andere mensen verlaten. Het is een beetje te vergelijken met de totale leegte die je kan overvallen op een zaterdagavond als je weet (of denkt) dat iedereen zijn ballen uit zijn broek staat te dansen boven op de bar, en jij om welke reden dan ook thuis zit. Omdat helemaal niemand je heeft meegevraagd. Ergo: omdat helemaal niemand nooit aan jou denkt.

Enfin. Ik heb er dus iets op gevonden. Ik ben een thuiskantoor begonnen. Met wifi, koffie en een heerlijke lunch. Om gezellig met andere freelancers samen te werken. Een beetje zoals in de CoffeeCompany, maar dan goedkoper. Nynke is de eerste die de weg naar mijn thuiskantoor heeft gevonden. Okee, de wifi werkte niet bij haar, maar bij mij en mijn huisgenoten wel, dus waarom zou hij niet werken bij jou?

Zo heb ik het: A. gezellig, moet ik B. gewoon een beetje op tijd mijn bed uit en C. komt er weer fijn iets van de grond omdat ik wel moet werken. Nynke doet het immers ook. Het enige héél rare is dat ik nu, met haar tegenover me, niet uitgebreid privé ga zitten mailen. Alsof dat ineens niet meer mag, in deze semiofficiële setting. 'Doe dat maar in je eigen tijd, meisje!'

Het thuiskantoor is gemiddeld twee tot drie dagen per week geopend, op steeds andere dagen. Dat dan weer wel. Meedoen? Laat het weten!

Evy Gruyaert is een leugenaar!

2010-10-09T15:54:00.000+02:00

Mijn hoofd is nog zo rood als een tomaat, het zweet gutst van mijn rug, ik stink als een zwerver na een nacht in een vuilnisbak en ik heb nog geen water gedronken. Dat moet ook nog maar even wachten want er moet me eerst iets van het hart: Evy Gruyaert is een leugenaar!

Het zit zo. Ik loop hard. Dat heb ik net gedaan. Maar dat kan ik niet zo goed alleen, dus laat ik mij ondersteunen door de zoetgevooisde stem van de Belgische presentatrice Evy Gruyaert, die in 2006 voor Vlaanderen Sportland (op Eén!) hardlooplessen gaf. Op mp3. Hartstikke leuk en heel fijn, want het begint bij nul en gaat langzaam verder. Elke les krijg je er een paar minuten rentijd bij en je mag heel vaak wandelen. En dat alles op fijne muziek. En Evy is ook heel lief voor me, want ze roept dat ze fier op me is, dat ik het uitstekend doe, dat ik toch nooit had kunnen denken dat ik ooit zover zou komen, maar zij wel en dat het heus bijna voorbij is. Prettig. En vooralsnog kan ik het ook allemaal goed volhouden.

Maar.

Het zal wel tactiek zijn, maar ik betrap Evy steeds vaker op leugens. Die begonnen klein, maar nemen steeds grotere vormen aan. Evy sjoemelt namelijk met de tijd. Tijdens de eerste lessen riep ze keurig halverwege twee minuten rennen: hou vol, je bent al op de helft. En dan was dat ook zo. Duidelijk, geen gezeur, heerlijk.

Tegenwoordig, nu ik al vier minuten kan rennen, heb ik echter nauwelijks zeven stappen gezet en dan zegt ze al: 'Je hebt al één minuut gelopen! Fantasisch! Hou vol, nog drie te gaan!' Vast wel. Luister, mijn conditie mag dan wel op beginnersniveau hangen, maar doe echt geen minuut over zeven stappen lopen. Dus moet ik nog zeker drie en een halve minuut lopen. Terwijl Evy zégt dat het er nog maar drie zijn. Daarmee maakt ze me blij met een dode mus en dat is gemeen als je nog niet zo goed kan rennen.

Erger wordt het aan het eind van het blokje hardlopen. Dan roept Evy ook altijd heel oppeppend: 'Nog één minuut, je bent er bijna!' Maar dan moet ik altijd nog héél erg lang lopen! Helemaal geen minuut, maar zeker nog twee! Daar word ik toch zo boos om hè? Ze liegt gewoon! Maar waarom?

Het is ook helemaal niet educatief verantwoord. Als Evy een fatsoenlijke (sport)lerarenopleiding, in plaats van de Academie voor Vlaamse Presetatrices (AVVP) had doorlopen, dan had ze geweten dat je veel beter kunt roepen: 'Nog één minuut!', als er in werkelijkheid nog maar een halve minuut moet worden gelopen. Dat geeft een veel beter gevoel. Dat je puffend en steunend 'Nee, kutwijf!' hijgt naar de vrouwenstem in je oren, en dan ineens klaar blijkt te zijn. Veel sneller dan je verwacht had. Daar maak je een mens pas blij mee! Ik zou daar in ieder geval een zeer goed gevoel van krijgen.

Maar nee, Evy doet het lekker anders. Ik begrijp er niks van. 't Zal wel Vlaams zijn. Daar doen ze tenslotte wel meer anders. Ik bedoel, wij hebben in ieder geval al een kabinet.

En binnenkort in dit theater: Hoe ik Evy uitscheld op straat en hoe de mensen dan naar mij kijken. Nu: water!!

Klop klop

2010-10-08T16:46:00.000+02:00

Talloze rustige uren hebben ze mijn ouders opgeleverd: de elpees met de Sprookjes van de Efteling. Terwijl zijn iets belangrijks moesten doen, waarbij het handig was om even geen kinderen in de buurt te hebben, zaten broer en ik met onze duim in de mond eindeloos en ademloos naar deze platen te luisteren. Wij hadden ze bijna allemaal en ik kende ze zo goed als uit mijn hoofd. De elpees staan helaas erg achteraan op de zolder, dus ik heb ze al jaren niet meer gehoord.

Wél heb ik nog regelmatig een liedje van één van de platen in mijn hoofd. Eentje gaat zo:

Klop klop klop klop
Oh pas op, pas op
Wie klopt daar op de deur, klop klop
Wie kan het toch zijn
Bij het raamkozijn
Klop klop klop klop
Pas op!

Ik dacht aan De Wolf en de Zeven Geitjes. Maar het kan net zo goed om een ander sprookje gaan. Wie weet het antwoord?

Groots en Meeslepend

2010-10-07T14:00:00.001+02:00

Ik heb in de zomer een beetje meer gewerkt dan normaal. Dus werk ik deze maand een beetje minder. Omdat het me wel goed leek om een beetje uit te rusten, heb ik even geen freelanceopdrachten aangenomen, danwel gezocht. Ik dacht: ik ga eens even een beetje aanrommelen. Even diep ademhalen, de spanning uit de spieren laten zakken. En dan als een volledige zenne blije Neeltje door de stad fietsen, als had ik bloemen aan de bak op mijn fiets. (Die heb ik natuurlijk niet, want ik ben niet gek.)

Tot rust komen en keuzes maken, zodat ik, als de herfst begon, eindelijk kon beginnen met Groots en Meeslepend leven. Gave artikelen schrijven voor nog gavere bladen, zonder moeite de mooiste gesprekken voorbereiden voor Het Oog, in mijn eentje verre reizen maken naar onbestemde oorden, innig gelukkig op een terras zitten met een latte voor mijn neus, de kleren kopen die écht bij me passen, mijn huis schilderen. Het meisje afschudden. De volwassen vrouw binnenlaten. En dan voortdurend en altijd het gevoel hebben: 'Ik ben in charge. Dit zijn mijn voeten en die staan op mijn grond en dat voelt alleen maar vertrouwd.'

In werkelijkheid werk ik en op de dagen dat ik niet werk doe ik niks. Ja, ik lees de krant. Ik drink een cappuccino, al dan niet met iemand in de kroeg. Ik check mijn mail, ik doe eens een (af)was en kijk eens naar buiten. Af en toe loop ik een stukje hard of lees ik een boek. Ik heb tijd genoeg om eindelijk die twee tafeltjes eens af te schilderen. Of de keuken uit te mesten. De administratie te doen. Maar ik doe het niet. Ik ben namelijk te druk met bedenken wat ik allemaal wel niet voor Groots en Meeslepends zou willen doen. Zou MOETEN doen ook vooral. Om er onmiddellijk een pracht van een excuus bij te verzinnen, zodat het nog even niet hoeft.

Ik weet namelijk niet zo heel goed wat ik wil. Ja, het moet anders, dat is een feit. Maar hoe anders? En dus wuif ik deze gevoelens gewoon weer vrolijk weg met het 'dertigersdilemma'. Heeft iedereen, gaat vanzelf weer over.

Of moet ik wél iets gaan doen?

Antonie

2010-10-07T12:36:00.001+02:00

Ik ken Antonie Kamerling niet. Ja, van de televisie. En van Funda, want daar stond heel lang zijn huis te koop en dat had ik best willen hebben. Toch schokte zijn dood me.

Juist vanwege dat mooie huis. Zijn fijne acteer- en muziekcarrière. Zijn vrouw en hun twee kinderen. Ik dacht eigenlijk dat Antonie Kamerling een heel fijn en gelukkig leven had. Met af en toe een dipje, okee, maar dat heeft iedereen toch weleens?

Blijkbaar waren Antonies dipjes heel diep en zwaar. En dát stemt me zo treurig: dat het leven je zo bij de kladden kan hebben, dat je het los wilt laten. Dat het zo niet meer wil, dat je daarvoor zelfs je vrouw en je kinderen wilt laten gaan.

En dan maakt het niet uit of je Antonie Kamerling bent of Jan Jansen uit Almere.

Ik word er verdrietig van, en ook een beetje bang. Omdat vandaag maar weer eens is gebleken dat het leven voor sommige mensen een opgave is. Dat het allemaal helemaal niet zo vanzelfsprekend is. We doen wel allemaal ons best voor een leuk huis, een leuke partner, genoeg geld en leuke dingen, maar dat maakt allemaal geen reet uit. Als het in je ziel niet werkt, heb je daar allemaal niks aan. Beangstigend.

Jaap

2010-10-06T11:22:00.000+02:00

En dan wil ik meteen even van de gelegenheid gebruik maken om Jaap te pluggen. Ik moet (bijna) elke dag (hard) lachen om zijn heerlijke stukjes op 'I'm like: Oh my God'. Doen jullie dat nu dus ook maar.

Ik haat katten

2010-10-06T11:15:00.000+02:00

Net op het nieuws: 'Jagers schieten huiskatten dood, die in het wild leven en daar dus het ecosysteem in de war gooien.'

Mijn eerste reactie: 'Ah. Mooi.'

Gisteren op Facebook: Een hele reeks foto's van katten in alle soorten en maten, voornamelijk norskijkende en langharige.

Mijn eerste reactie: 'Gatverdamme'.

Afgelopen weekend: De kat van de buren springt bij mij op schoot.

Mijn eerste reactie: 'Rot op, kutbeest.'

Ik heb echter inmiddels enig bezwaar tegen mijn kattenhaat. Eigenlijk vind ik het heel erg dat ik mijn schouders ophaal bij het bericht dat mensen katten DOOD schieten. Dat ik walg van fotogalerijen vol katten. Dat zijn namelijk best onaardige reacties, en ik wil helemaal niet onaardig zijn. Bovendien voel ik me ook echt een beetje schuldig ten opzichte van die onschuldige katten. Waarom denk ik zo wreed over ze?

Want het is soms namelijk ook best leuk, een kat op schoot. Lekker warm, en gezellig, zeker als ze gaat spinnen.

Maar dat ik dan weer een plaatje van een kat moest zoeken voor bovenaan deze blog: gatverdamme.

Borstklopperij

2010-10-05T01:21:00.006+02:00

Ik stuurde een fragmentje in bij De Wereld Draait Door en prompt werd het het eerste itempje in De TV Draait Door. Ik vind dat leuk! Nu maar hopen dat ik ook dat te gek gave blitse cameraatje ga winnen...

Het decolleté van Anneke Blok

2010-09-27T17:47:00.000+02:00

Actrice Anneke Blok, die u natuurlijk allemaal kent als de overspannen moeder in 'Alles is Liefde' (en zo niet: klik dan maar even hier), of van haar stem in de HEMAreclame (luister maar hier) is tijdens deze dertigste editie van het Nederlands Filmfestival Gast van het Jaar. En dat is leuk, want nu kun je al haar films gaan zien. Ik zat vanmorgen bij 'Tiramisu' en daaraan voorafgaand draaide een soort compilaties met al haar films. En daar had ik er verdacht weinig van gezien. Ja, 'Alles is Liefde' dus, maar wie heeft die nou niet gezien?

'Tiramisu' is wat dat betreft een goede start. (Stukje zien? Klik dan hier) Die namelijk speciaal voor Anneke geschreven en gaat ook een beetje over Anneke zelf, al mag ik voor haar hopen dat zij niet zo aan de grond zit als de grote theateractrice Anne die ze speelt, wier woonboot (Annekes eigen, zo hoorde ik) door de Belastingdienst geveild gaat worden, en wier man (Gijs Scholten van Aschat) er door haar schuld vandoor is met een dertig jaar jongere Sylvia Hoeks.

In die film droeg Anneke Blok nogal vaak blote jurken, omdat ze nog weleens op een première of ander hip acteursfeestje was. En toen zag ik het: ze heeft al een behoorlijk oudevrouwendecolleté. Zo eentje vol rimpels en butsjes en scheurtjes, die nog eens extra geaccentueerd worden door push-upbeha's, of van die kipfiletvullingen. Toen ik beter keek, ontdekte ik dat Anneke ook al best een oude kop heeft. Veel rimpels enzo. Een beetje een rokershoofd, maar niet zo erg als de dames Veerkamp hoor. Dat nog lang niet. Maar gewoon: lijntjes in het voorhoofd, lijntjes bij de ogen en twee dikke lijnen langs de mond. Niks mis mee, verder, want dat hoort er ook bij als je ouder wordt, tenslotte. Beter dan dat ze aan de botox zat. Zoals Linda de Mol. Die zag ik een uurtje later in 'Terug naar de Kust' (kun je hier zien, maar ik zou het niet doen), die waarschijnlijk zo geschrokken was van haar lachrimpeltjes en gewone oogleden in de close ups, dat ze onmiddellijk naar de optrekker is gerend. Enfin.

Nu wilde ik een heel verhaal schrijven over dat Anneke Blok pas ergens in de veertig is en dat me dat zoveel angst aanjaagt, omdat ik toch zelf ook al de dertig nader en, als ik mijn borsten stevig tegen elkaar aandruk, toch ook al een niet-meer-zo-heel-strakke huid detecteer. En dat ik groeven heb in mijn voorhoofd waar water in zou kunnen blijven staan. Om van de gleuven naast mijn mond nog maar te zwijgen. En dat Anneke Blok er dus het levende bewijs van is dat dat binnen niet al te lange tijd nog veel en véél erger is!

Maar dan moest ik natuurlijk wel de juiste geboortedatum van Anneke Blok weten. Die stond gelukkig op Wikipedia. 24 December 1959. Anneke Blok wordt dit jaar 51. Ze is helemaal geen 40 en-een-beetje. Maar gewoon een krasse vijftiger. Die er dus prachtig uitziet voor haar leeftijd.

Pfjoeuw. Nog zeker twintig jaar te gaan!

Janine

2010-09-26T11:48:00.005+02:00

Een fractie van een seconde duurde het, voor violiste Janine Jansen volledig was opgegaan in de muziek van het philharmonisch concert waarmee ze het vioolconcert van Beethoven opnam. Het geluid had weggedraaid kunnen worden, Janines oogopslag en lichaamsbeweging maakte de muziek hoorbaar. Ze wiegde zachtjes van links naar rechts, van voor naar achter, gooide haar hoofd in haar nek bij een crescendo en bewoog haar lippen zachtjes op de maat van de wegstervende vibraties. Haar ogen spuwden dan weer vuur, dan weer leken ze aan het zicht ontrokken door een zachte waas, ze draaide ze van links naar rechts, keek boos, om haar ogen vervolgens te sluiten.

Intens waren ze, deze vele close ups van onze nationale trots Janine Jansen. Zó intens dat ik aan het eind van de documentaire Janine van Paul Cohen uitgeput was. Haar blikken waren bijna teveel. Want Janine stelt zich op deze pure wijze zó open, geeft zoveel van zichzelf weg, dat je je er als kijker bijna niet meer tegen kunt beschermen. Het komt dan ook niet als een verrassing dat Janines energie gedurende de film langzaam uit haar sijpelde. En niet alleen uit haar, ook uit mij. Omdat ik zo opging in haar tomeloze inzet, haar enorme doorzettingsvermogen, haar ontzettende perfectionisme en de topsport die vioolspelen heet. Prachtig.

Janine is niet meer te zien op het filmfestival, want uitverkocht, maar wel vanaf 7 oktober in de bioscoop. Gaan!

Wat is liefde?

2010-09-26T08:52:00.001+02:00

'Wat is liefde?', vroeg filmmaakster Gülsah Dogan aan haar familieleden en de vroegere dorpsgenoten van haar oom en tante in haar film Liefdeswinter.

'Liefde bestaat niet', sprak de stoere oom met de struise snor. 'Je gaat gewoon trouwen en dat is dat.'

'Liefde is het gevoel dat je je enige maaltijd af wilt geven aan degene van wie je houdt', zei de mooie tante met tranen in haar ogen. 'Maar je moet oppassen dat je zelf niet opgegeten wordt.'

'Liefde is iets dat pas na twintig jaar huwelijk tevoorschijn kwam', giechelde de pannenkoekenbakkende buurvrouw, terwijl ze vol passie naar haar echtgenoot keek.

'Zolang er mensen zijn, is er liefde', bulderde de magere buurman met wandelstok. 'Kies gewoon iemand uit en je zult gelukkig zijn.'

'Liefde is iets dat ik nog heel graag een keer wil meemaken', mijmerde de oma.

'Liefde is het gevoel dat de ander mijn alles is. Zodat ik alles voor haar wilt doen, ook omdat zij haar hele leven voor mij heeft gezorgd', zei de oom die de rolstoel van zijn vrouw voortduwde.

Eén vraag, met zoveel antwoorden uit dat kleine dorpje in Turkije. Allemaal zijn ze opgegroeid met de gedachte: je trouwt zo vroeg mogelijk met de man of vrouw die je ouders voor je hebben uitgezocht en dan moet je er maar het beste van maken. De één werd zielsgelukkig, de ander beweende nog altijd haar huwelijk van toen.

Hun antwoorden waren zó oprecht, zó gegeven vanuit het hart en zó ongekleurd dat het me aan het denken zette. Want stel: je zet tien Nederlanders op een rij, in alle soorten en maten en je vraagt hen: 'Wat is liefde?' Wat zou er dan gebeuren?

Je zult allemaal dezelfde antwoorden krijgen. Antwoorden ingegeven door boeken, films, gesprekken met vrienden en bekenden, citaten uit de Bijbel, liefdesliedjes, zelfhulpboeken... Wij kunnen niet meer recht uit het hart verwoorden wat de liefde voor óns is, hoe hij voor óns voelt, want we zijn teveel beïnvloed.

Toch? Of is de liefde nou juist wel één van die dingen waarvoor geen eenduidige antwoorden zijn? Is de liefde toch voor ons allemaal iets anders, net als voor de bewoners van het kleine dorpje in Turkije, die niet beïnvloed zijn door de media en het voortdurende gezwets erover, dat met name wij vrouwen zo graag mogen doen? Wat denken jullie?

Liefdeswinter

2010-09-25T10:46:00.004+02:00

Veertien jaar was ze toen ze moest trouwen met haar volle neef Cemal, de Koerdische Emine uit een klein dorpje in Turkije. Een dorpje op groene heuvels, waar geiten lopen, gehoed door de kleine jongens uit het dorp. Een dorpje waar elke dag de zon onder gaat in alle kleuren oranje, paars en roze. Een dorpje waar de vrouwen de sokken wassen in de put. Een dorpje waar de doden rusten in hun grote sarcofagen boven op de heuvel.

De ouders van Cemal waren broer en zus en Cemals vader wist al heel snel: jouw dochter, lieve zus, is bestemd voor mijn zoon. Elkaar van te voren zien was verboden, het was trouwen en kinderen krijgen. En dan hard werken. Als Cemal wilde, mocht hij Emine slaan. De meeste klappen kreeg ze echter van Cemals broer, die getrouwd was met haar zus en voor wiens kinderen ze ook zorgde.

Was dit liefde? Nee, zeiden de mannen en vrouwen uit het dorp. Dit was hoe de dingen toen gingen.

Nu is Emine 68. Haar wereld is klein geworden. In haar rolstoel zit ze aan tafel in een verpleeghuis. Een verpleeghuis waar haar medebewoners kinderliedjes zingen. Een verpleeghuis waar kopjes koffie worden geserveerd door verzorgsters met luide stemmen. Een verpleeghuis waar haar man Cemal elke dag komt, om haar haar te kammen, haar gezicht en handen te masseren en liefdesliedjes voor haar te zingen.

Meestal herkent Emine hem niet, maar heel af en toe ziet Cemal een warme gloed in haar glinsterende ogen. Soms zegt ze zelfs iets tegen hem, of aait ze hem over zijn stropdas. Dan neemt Cemal haar mee naar het groene dal van vroeger, een strookje onkruid aan de rand van de parkeerplaats, en voert haar dan een boterham.

Is dit liefde? Ja, zeggen de mannen en vrouwen in de familie. Romeo en Julia worden Cemal en Emine zelfs genoemd.

Maar hoe is het kille liefdesverhaal van Cemal en Emine zo'n warme lovestory geworden? Waar komt de liefde ineens vandaan, na al die jaren van zwoegen en werken, niet alleen in het kleine dorp in Turkije, maar ook in de textielfabrieken in Enschede? En wat zegt dit verhaal over het liefdesleven van hun 34-jarig nichtje, dat al sinds haar zeventiende niet meer verliefd was en die volgens de overlevering in Turkije al lang niet meer in de markt zou liggen?

Kijk daarvoor naar Liefdeswinter, de prachtige film van mijn huisgenootje Gülsah Dogan, nichtje van Cemal en Emine, die in de race is voor een Gouden Kalf. Ik ben ongelofelijk trots op haar. Je kunt de film nog zien op het Nederlands Filmfestival op woensdag op 14u en donderdag om 22 uur in het Louis Hartloopercomplex in Utrecht. Of op 28 oktober op televisie.

Een gesprek

2010-09-24T15:25:00.005+02:00

Wij kennen Toon Tellegen eigenlijk vooral van zijn lieve en filosofische dierenverhaaltjes en van zijn kinderboeken. Maar Toon Tellegen kan ook heel mooie grotemensengedichten schrijven. Lees maar:

Waar zullen wij afscheid nemen?
In de regen
Zullen wij schuilen?
Nee!
Hoe zullen wij ons voelen?
Ziek, vals en verlegen.
Wat zullen wij zeggen?
Wij zullen het niet weten.
Wat zullen wij denken?
Was het maar gisteren, morgen of nooit.
Zal een van ons gelijk hebben?
Geen van ons zal gelijk hebben.
Zullen wij elk een andere kant op gaan?
Wij zullen elk een andere kant op gaan.
Zullen wij omkijken?
Een van ons zal omkijken. Stilstaan, aarzelen en omkijken

Zo spraken ze tegen elkaar, telkens weer
opnieuw.
Maar zij vroegen nimmer wie. Wie
zou omkijken. Wie.

Uit: Mijn winter van Toon Tellegen, Querido (Amsterdam) 1987.

Smile smile smile

2010-09-18T20:30:00.000+02:00

Het blijkt een bekend marslied van het Engelse leger in de Eerste Wereldoorlog te zijn. Ik zag het liedje in een reclame van Dell. Maar het schattige bandje Minnutes heeft er ook een heel fijne versie van gemaakt:

Pindakaasgenootschap

2010-09-15T21:54:00.000+02:00

Een heugelijke dag vandaag: ik ben toegelaten tot het Pindakaasgenootschap, dat ijvert voor positieve beeldvorming over pindakaas en zijn talrijke toepassingen. Daar moest ik wel iets voor doen:

Ik eet geen pindakaas

Ik eet nooit pindakaas. Van pindakaas word je namelijk dik. Dat heb ik al vroeg in mijn oren geknoopt. Vroeger moet er bij ons thuis wel pindakaas op het ‘zoetdienblaadje’ hebben gestaan, maar daarvan herinner ik me eigenlijk alleen maar de gestampte muisjes, de vruchtenhagel en de Chocavlokken. Die uit het bruingestreepte pak. Lekkerder vlokken bestaan niet.

‘Eerst vlees of kaas, dan zoet’, was het devies aan onze lunchtafel. Hoewel wij toen nog niet lunchten, maar gewoon tussen de middag een boterham aten. Met gebakken aardappeltjes van de dag ervoor, of een omelet met verse bieslook, gebakken door papa. Betere omeletten bestaan niet.

Ik deed het keurig. Kaas, palingworst, zure zult, ik at het allemaal, zonder morren. En dat dan daarna een zoetig strooisel als beloning kwam, maakte het lunchen alleen maar nog lekkerder. Maar pindakaas? Ik at het niet. Joost mag weten waarom.

En nog steeds eet ik geen pindakaas. Want van pindakaas word je dik. Dat heb ik zo goed onthouden dat het potje pindakaas light, dat op dit moment in mijn keukenkastje staat, al weken onaangeroerd is. Zonde. Hoewel, er bestaat betere pindakaas. *

*zoals die Engelse. Die echt naar pinda’s smaakt, in plaats van naar suiker. Of die smeuïge van Calvé, met stukjes noot. Hmmm… misschien moest ik toch even een lekker boterhammetje gaan smeren.

Binnenkort ook te lezen op de officiële site van Het Pindakaasgenootschap. Dat u ht weet.

Train

2010-09-14T22:15:00.003+02:00

Met Tuiten heette mijn favoriete bandje van vroeger. Met daarin vrienden, al dan niet van vroeger. Ze heetten misschien wel zo omdat zanger Danibal graag op een theepot blies. Of misschien ook wel omdat hun liedjes zo mooi waren dat je er tranen met tuiten van moest huilen. Ofzo. Maar de naam Met Tuiten klonk maar weinig internationaal. Dat moest anders, voor het geval de band ooit nog eens zou doorbreken in een ver, ver buitenland. Daarom werd het Dial Prisko. In de tussentijd kwam er ook nog een nieuwe gitarist bij, net als een andere bassist en ook een nieuwe drummer.

En inmiddels bestaat Dial Prisko allang niet meer. Het wilde toch niet zo vlotten met doorbreken, ondanks een paar nachtelijke optredens op 3FM en een beetje airplay zo nu en dan. Jammer. Want Dial Prisko heeft namelijk een aantal heel goede en mooie liedjes gemaakt. Waarvan dit toch zeker een hit had moeten worden:

P.S. Inmiddels bereikte mij het bericht dat Dial Prisko helemaal niet door, maar springlevend is! Ze zijn zelfs een EP aan het opnemen, maar dat duurt nog even want de drummer heeft een hernia.

Trouwen

2010-09-08T21:33:00.000+02:00

Hij ging zingen voor zijn bruid, onze stoere bruidegom. Verplicht hoor, zijn schoonvader zette hem achter de microfoon. Hij keek er de eerste paar minuten zichtbaar ongelukkig bij. Toen zag hij dat we allemaal moesten huilen en brak zijn glimlach door. Zo is 'ie dan ook wel weer.

Freakshow

2010-09-08T00:26:00.000+02:00

Pete and the Pirates zaten in mijn busje. Ik reed ze op Into The Great Wide Open van de watertaxi naar hun hotel. Pete and the Pirates zijn hippe Britse gastjes. Jong nog ook. En leuk. Ze stapten aan wal en waren door het dolle heen: 'We hebben zeehonden gezien! We hebben zeehonden gezien!'

De volgende middag zouden ze optreden op het festival. Dat leverde een probleem op. Want normaal gesproken krijg je als band alleen je bestelde biertjes en andere versnaperingen op de dag dat je speelt. Maar Pete and the Pirates moesten na hun optreden meteen weg. Bovendien speelden ze midden op de dag. Dan drink je geen bier, zelfs niet als jonge rockster. Maar vanavond, vanavond wilden ze los. Bandjes kijken. Vrouwen versieren. Bier drinken. Konden ze hun biertjes van morgen niet gewoon vandaag krijgen?

Of ik een beetje door kon rijden. Dan konden ze hun spullen droppen in het hotel en meteen naar het festivalterrein. Ze hadden honger. En ze wilden een beetje door eten, zodat ze nog wat leuke bandjes konden zien. 'De Tallest Man On Earth speelt om half tien', suggereerde ik. 'The Tallest Man On Earth?', vroegen ze in koor. 'Really? Is the real tallest man on earth playing on this festival?' Ze keken elkaar eens vertwijfeld aan. 'What kind of festival is this? A freakshow?' Pete and the Pirates hadden nog nooit van hun Zweedse collega Kristian Mattson gehoord. Maar wat gaf dat. Ze hadden zeehondjes gezien en met dat bier kwam het vast ook goed.

Tientje

2010-08-28T09:07:00.001+02:00

Echt heel erg mooi waren ze niet. Gouden lage laarsjes met enorme nepedelstenen aan de zijkant. De oorspronkelijke 70 euro had ik er nevernooitniet voor gegeven. Maar nu kostten ze nog maar een tientje. En in dat soort gevallen wordt het kooplustige beest in mij wakker. Tien euro! Da's toch niks? Dan heb ik wel een paar vet gave gouden laarsjes met best wel coole edelstenen aan de zijkant. Superleuk bij een spijkerbroek! En bij dat ene rokje staan ze vast ook geweldig! En zijn lage laarsjes niet enorm in de mode? Bovendien: tien euro, dat staat toch gelijk aan niks.

Daar stond ik, te dralen en te draaien in de schoenenwinkel. Want de laarsjes waren leuk, voor erbij, maar vaker dan twee keer per maand zou ik ze echt niet aan doen. Als ik dat al zou halen. En de mensen in Pakistan zouden enorm blij zijn met die tien euro. Of mijn broer en ik, als ik er koffie en taart voor zou kopen. Voor tien euro heb je ook een hoop tubes tandpasta, een niet onverdienstelijke gezichtscrème of een nieuwe mascara. Bij het Kruidvat heb je er zelfs twee mascara's voor, bij de 2 voor 1 -actie van Rimmel. Ik stond te denken en te dubben.

En ik deed het niet.

Terug naar de fiets.

Ik deed het toch.

Terug naar de winkel. Nog even kijken. Broer zou ze niet aandoen, zo meldde hij, maar ach, wat was nu een tientje?

Ik deed het toch niet.

Terug naar de fiets.

Okeeokeeokeeokee, ik deed het wel! Wat is inderdaad nou een tientje, potverdorie? Ik ga meer uren werken, dus dan heb ik die schoenen verdiend ook!

En terug naar de winkel.

En daar lag het, voor de deur. Keurig opgevouwen in rood en wit. Zomaar op straat. Tien euro. Het lot had voor mij beslist. Die schoenen behoorden mij toe, dat is een ding dat zeker is. En zoals broer al voorspellend zei: op deze schoenen ga ik nog grootse dingen verrichten. Let maar op.

Dag Conny!

2010-08-25T19:31:00.005+02:00

Conny Stuart is dood. Dat is een zangeres van heel erg lang geleden. Zij zingt mijn lievelingsliedje, waarbij ik net zo'n warm gevoel krijg als bij mijn verzameling Witte Raven-pockets. God, soms wou ik echt dat er tijdmachines bestonden, dan kon ik ook een keurig Haags meisje in de jaren vijftig zijn. En zou ik op de laatste bladzijde eigenlijk mijn verstandige doch frisse student krijgen. Of mijn dokter. Of de vader van de kinderen voor wie ik zou zorgen.

Als ik weg ben, voorgoed uit dit land
Als ik woon bij Menton of bij Nice
In een bungalow dicht bij het strand
Waar het weer niet zo guur is en vies
Lig ik fijn in de zon op mijn rug
Om hij heen bloeit de rozemarijn
Ik wil nooit meer naar Holland terug
En ik denk vals: hoe zou het daar zijn
Nog zo nat, nog zo kil?

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag
Zijn de bomen nog kaal op het Voorhout
Wat voor weer is het daar nou vandaag
Is het miezerig, mistig en koud
Zijn de wolken weer laag
Valt de regen gestaag
Is lijn negen er nog zo benauwd
Het is een vrij overbodige vraag
Wat voor weer zou het zijn in Den Haag

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag
Noorderwind met wat nevel uit zee
Op de Denneweg ruikt het nu vaag
Naar Couperus en ook naar saté
Zou het pension er nog zijn
Op het Valkebosplein
Met die mensen uit negentien twee
Is het leven nog altijd zo traag
Wat voor weer zou het zijn in Den Haag

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag
Wisselvallig met telkens een bui
Wat voor weer is het daar nou vandaag
Is het weer voor een vest of een trui
Is er regen vandaag
Waait de wind met een vlaag
Alle voetgangers weg van het Spui
En duikt iedereen diep in zijn kraag

Hmmm hmmm hmmmmm
Wat voor weer zou het zijn in Den Haag

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag
Zijn de bomen al groen op het Plein
O wat zou ik verschrikkelijk graag
Een moment op het Buitenhof zijn
Langs de Poten te gaan
Voor de schouwburg te staan
Het is niet nodig maar het lijkt me zo fijn
Een kwartiertje is al wat ik vraag
Ik verlang naar mijn eigen Den Haag
Ik verlang zo naar Den Haag
Den Haag, Den Haag

Sail

2010-08-23T12:22:00.000+02:00

Ik probeerde me voor te stellen hoe dat nou zou zijn, dobberend op zee, met om je heen niets anders dan de woelige baren en de horizon. Of zie je dan vier horizonnen? En dan zou ik daar liggen in het net onder de boegspriet, met een boekje en een zonnebril, terwijl aan dek vijftig matrozen in witte pakjes en blauwe kragen met die robuuste Russische petten op, liedjes zongen en schrobten. 's Avonds ging ik slapen in mijn hangmat, zachtjes wiegend op de deining van de golven en als ik dan door mijn patrijspoort keek, zou ik niks anders zien dan het groenblauwe water.

Ondertussen ploegde ik voort op de kade van het IJ, terwijl mijn achterbuurman op mijn slipper stond en ik struikelde over een buggy.

Even weg...

2010-07-21T18:09:00.002+02:00

Twachtmerrie

2010-07-15T12:53:00.003+02:00

Ik ben een Twitteraar. Leuk, onderhoudend en soms ook interessant is dat. Maar blijkbaar zijn de Twitterincidenten van @cornaldm en @pauldeleeuw, en de bijbehorende horrornieuwsberichten mij niet in de koude kleren gaan zitten. Twitter achtervolgt mij in mijn dromen. Het ging als volgt:

Ik woonde in Utrecht, gewoon, zoals ik dat nu ook doe. Alleen had ik ook een huis in Groningen. Daar heb ik vijf jaar geleden immers een jaar gewoond, maar in mijn droom had ik dat huis nooit opgegeven en onderverhuurd. De vraag was echter aan wie. Dat was ik na vijf jaar vergeten.

In plaats van het leuke kamertje midden in het centrum dat ik daadwerkelijk bezat, toen, was het huis aan de achterkant van mijn ogen een prachtige reuzenvilla geworden, waar ik besloot een feestje te geven. Dat had ik op Twitter gezet en het was een dolle boel, maar ook een beetje raar, want na vijf jaar is zo'n huis toch een beetje vies en bovendien kende ik mijn huisgenoten allemaal niet meer.

De volgende ochtend ging de bel in mijn Groningse villa. Iemand van de woningbouw. Of het klopte dat ik zowel een huis in Utrecht als in Groningen huurde. Dat hadden ze op Twitter gelezen. Of ik wist dat dat niet mocht. Mijn hart bonkte in mijn keel. Daar had ik even niet aan gedacht. Maar dapper zei ik dat het huis niet van mij was, maar van iemand anders. Daar had ik ook al iemand voor in gedachten, namelijk de onderhuurster, maar ik kon me nog steeds niet herinneren wie dat nou ook alweer was. Dat geloofde de meneer niet en hij wenkte een cordon mannen en vrouwen met schoonmaakhandschoenen en vuilniszakken. 'Wij gaan ontruimen, mevrouw.'

En daar gingen ze. Alle spullen in huis, die dus grotendeels niet meer van mij waren, maar van mijn onderhuurster, gingen de prullenbak in. De bank verdween in een vrachtwagentje, net als de tafel en het bed. En ik hielp dapper mee: 'Ja, dit kan wel weg. Nee, dat moeten we nog even bewaren, hoho, voorzichtig met die tafel!' Ondertussen probeerde ik naarstig te bedenken wiens spullen het nou toch waren en hoe ik mezelf uit deze situatie kon werken. Bij elke persoon die binnenkwam keek ik verheugd op: zou hij of zij het zijn, maar ik ving steeds bot.

Tot J. binnenkwam, de leuke plaatjesverkoopster uit Utrecht, die ik redelijk pleeg te kennen, al was het maar omdat haar zus achter mij woont. Ik denk dus onwillekeurig nogal eens aan J, zeker ook omdat ze me via Facebook op de hoogte hield van haar afstudeerperikelen, die vorige week explodeerden in een reuzegoed eindcijfer. En daarna ging ze op vakantie en postte ze foto's van zichzelf met dezelfde zonnebril als ik heb. Ze zat vooraan in mijn bewustzijn, denk ik en daarom kwam ze mijn droom binnen.

Nietsvermoedend kwam ze door de achterdeur van onze Groningse villa en keek eens verbaasd rond. De boze man van de woningbouw keek gelukkig even de andere kant op en dus kreeg ik de kans de vraag 'heb ik het huis aan jou onderverhuurd?' naar J. te mimen. 'Eh ja...' mimede ze terug en terwijl ik opgelucht de meneer van de woningbouw wilde roepen om hem te laten zien dat het huis écht écht écht niet van mij was, werd J. een beetje boos, omdat ik A. na vijf jaar ineens kwam opdraven en B. al haar spullen op de stoep stonden.

En van die boosheid werd ik wakker. Badend in het zweet. En dat kwam niet van de warmte. En nu ik dit stukje zo eens teruglees, is een droom alleen maar eng, danwel leuk, op het moment zelf. Als je 'm beschrijft, gaat alle magie eraf. Nou ja. Dan maar voor J. Ik droomde over je, wijffie!

Dit is trouwens nog wel een geinig artikeltje over twitter, journalisten en hun werkgevers.

Eljero Elia

2010-07-11T10:41:00.005+02:00

Ik hou van van Eljero Elia. Ik zeg het maar eerlijk: ik vind hem schattig, met van die lieve kroeshaartjes en prachtige donkere ogen. Daarnaast is hij natuurlijk een superaanvaller en wil hij nog weleens een kansje krijgen als het Bert van Marwijk behaagt hem in de allerlaatste minuut op te stellen. En hij ~~voetbalt bij Twente~~ voetbalde bij Twente. Mijn cluppie, mag ik wel zeggen, sinds ik bij de kampioenswedstrijd was, dit jaar.

Het allermeeste fan ben ik echter van Eljero Elia om zijn voornaam. Eljero is namelijk vernoemd naar, u raadt het al: Al Jarreau. De zanger:

Eljero Elia is vernoemd naar de beroemde zanger Al Jarreau! Maar omdat de burgerlijke stand het vast niet goed vond dat zijn ouders hem Al Jarreau Elia zouden noemen, verbasterden zijn ouders zijn naam tot een aandoenlijk, letterlijk, Eljero. Ontroerend vind ik dat.

Jagen op die bal

2010-07-11T10:26:00.008+02:00

Jagen, jagen, jagen op die bal

Koppen, draaien, geef die bal een knal

Hier en daar een pass

een potje bier, een blokje kaas

Nederland moet jagen, jagen

jagen op de bal!

Het carillion van de Domtoren speelt het al dagen en het geeft me elke keer een vrolijk gevoel. Maar vanochtend kreeg ik er de kriebels van. Jongens, vandaag maak ik de allereerste WK-finale van mijn leven mee! Ik dacht eigenlijk dat het me niet zo heel verschrikkelijk veel zou kunnen schelen, maar de knoop in mijn maag spreekt andere woorden.

Mijn allereerste bewuste kampioenschap was het EK 1988, waarin Oranje zo fantastisch won van Rusland in de finale. Ik had een oranje Ruud Gullitpetje, met dreads eraan vast en ik herinner me met name het gepraat over de halve finale tegen West-Duitsland. Wedstrijdmomenten? Geen idee. Maar toch, het EK '88, toen ik 7 was: ik was erbij.

Groot was dus ook de schok toen de Pers aan de heren voetballers vroeg wat hún eerste, bewuste EK of WK was. Dames en heren, houd u vast: het huidige Nederlandse Elftal zat pas in 1994, 1996 en zelfs in 1998 met een oranje vlaggetje voor de buis! Behalve Giovanni van Bronckhorst dan, maar die is ook al echt oud.

Er vanuit gaande dat ze toen een jaar of vier waren (voetballertjes zijn er vroeg bij, denk ik), dan zijn onze voetballers gemiddeld tussen de 20 en 25, of, okee, 30 jaar oud. Geboren rond, jaja, dat befaamde EK van 1988! Hallo!? Toen kon ik al fietsen, zwemmen en veters strikken!

Dat is natuurlijk een heel normale leeftijdscategorie voor de mannen van het Nederlands Elftal. Het probleem is gewoon dat ik ouder ben geworden. Kon ik eerder nog opkijken naar Marco van Basten en Dennis Bergkamp: échte mannen in een oranje shirt, nu wil ik Ibrahim Affelay (24) en Eljero Elia (23) over hun lieve kroeskopjes aaien. En dat sticht verwarring. Want in mijn ogen zijn mannen van een dergelijke statuur, automatisch ouder dan ik.

Zo denk ik ook altijd dat alle goede actrices boven de 28 zijn, terwijl een, ik noem maar wat, Kirsten Dunst, net 28 is. Anna Drijver is 27. En Keira Knightly, beste mensen, is pas 25.

Het zal me wel vaker gebeuren, de komende jaren, vrees ik. Ik word tenslotte over drie weken 29, wat een equivalent is voor bijna 30, maar de voetballertjes uit bouwjaar 1995 staan al te trappelen om het veld te betreden. Nog een jaar of twee en het geeft echt helemaal geen pas meer om te zwijmelen bij de ogen van dat leuke nieuwe spitsje. Daar ben ik dan echt te oud voor.

Maar voor een WK-finale ben je nooit te oud! Ik heb er zin in, ik heb er de kriebels van en we gaan winnen, potverdomme!

C&A-dames

2010-07-05T21:08:00.001+02:00

Vanochtend fietste ik langs C&A en dan kijk ik altijd even of er iets leuks in de etalage hangt. Je weet tenslotte maar nooit. Leuk was het niet, wat ik zag hangen, maar wel iets eh... fascinerends: een heel rek vol witte harembroeken. Die ongelofelijk doorschijnen en na een halve dag totaal uitgelubberd zijn, D-kwaliteit. Op zijn hoogst.

Waarschijnlijk kosten ze ook maar een eurootje of negen, dus wie dat geld over heeft voor een flutproduct, moet dat vooral zelf weten. Alleen: die broeken aan dat rekje worden gekocht door C&A-dames. Gezellige, ietwat volkse dames met een gemiddelde maat 44. Of 46. De broeken hadden ook allemaal die maat, dat zag je zo. En dáár heb ik dus een beetje problemen mee. Vrouwen met maat 44 of 46 moeten niet zo'n flubberige, doorschijnende harembroek kopen. Dat staat ze niet. Dat kunnen ze simpelweg gewoon niet hebben. Klaar.

En dus vraag ik me af: waarom verkoopt C&A de broeken in van die grote maten? Waarom neemt de winkel die dames niet tegen zichzelf in bescherming? Zou het niet veel beter zijn dat kledingstukken die gewoon gemaakt zijn voor slanke mensen, zoals heel korte rokjes, skinnyjeans en witte, doorschijnende harembroeken alleen te koop zijn tot en met, zeg, maat 40? Ik denk dat de wereld daar een stuk mooier van gaat worden. Omdat dames dan niet meer kunnen dragen wat ze niet kunnen hebben.

Zelf zal ik dan ook slachtoffer worden. Ik kan namelijk ook geen skinnyjeans aan. Bij lange na niet. Om van zo'n witte harembroek nog maar te zwijgen.

Guus ruikt naar papa

2010-06-29T00:32:00.003+02:00

'Weet je wie hier woonde?', vroeg mijn rijleraar me tien jaar geleden eens, toen hij me in een buitenwijk van een voor mij toen nog willekeurig dorp in de Achterhoek aan de kant van de weg stil liet staan. 'Weet je het?' Ik wist het niet. 'Guus Hiddink!', riep hij triomfantelijk. En hij kende hem persoonlijk. Na die ene keer liet hij me nog diverse keren achteruit inparkeren voor het oude huis van Guus Hiddink. En elke keer vroeg hij weer: 'Weet je wie hier woonde?'

Dat wilde ik Guus eigenlijk allemaal vertellen, toen ik hem gisteren ontmoette. Of nou, ontmoeten is een groot woord. Ik moest hem iets vragen. Guus had zich na de wedstrijd Duitsland-Engeland nogal opgewonden over het afgekeurde doelpunt van Engeland en pleitte hartstochtelijk voor videoarbitrage. Daar hebben wij het in Met Het Oog Op Morgen al weken over (je kunt zelfs een brief ondertekenen voor Joseph Blatter van de FIFA), dus mocht ik Guus buiten de studio onderscheppen na zijn analyse van Duitsland-Engeland om hem te vragen of we hem 's avonds in de uitzending even mochten bellen.

Nu lijkt Guus Hiddink een heel normale, gewoon gebleven man. Hij is tenslotte een Achterhoeker. Maar hij is ook één van de grootste voetbalcoaches van de wereld. En dus wordt hij bijzonder goed begeleid -lees: afgeschermd- door speciaal daarvoor geselecteerde mensen. Ik mocht Guus zeker even iets vragen, want ik was tenslotte ook van de NOS, maar daarvoor moest ik wel eerst de afschminkmevrouw, een voetbalanalyticus wiens naam ik even kwijt ben en Mario Been voor laten gaan. Ik ken echter mijn plaats en wachtte geduldig.

Toen moest Guus plotseling weg. Ik zat al klaar om buiten mijn boekje te gaan en hem in figuurlijke zin te tackelen, maar gelukkig herinnerde zijn begeleidster zich mij nog. 'Zij is van Met Het Oog Op Morgen en wil je nog even iets vragen.' 'Hallo', zei Guus met een stevige handdruk, terwijl hij me meetroonde naar een rustiger plekje, 'wat wil je vragen?'

En toen ontdekte ik iets heel leuks. Guus ruikt hetzelfde als mijn vader. Dat is raar joh! Sta je allemaal heel serieuze dingen te vragen en enorm je best te doen om niet over de rijleraar te beginnen, komt er steeds een vleugje papa voorbij. Guus voelde ineens nog vertrouwder.

Guus Hiddink die ruikt naar papa. Mooie dingen.

Papa! Páápááá!

2010-06-23T20:55:00.000+02:00

Hooguit twee was ze en heel klein. Ze droeg een rood jurkje met witte stipjes, witte sokjes in blauwe sandaaltjes en had zacht bruin haar dat in een schattig krulletje over haar ronde bolletje viel. Ze zat in het kinderzitje van de winkelwagen, dat in de rij voor de kassa stond en riep. Om haar vader. 'Papa?', klonk het eerst nog zacht en aarzelend. 'Papa...?' Ze keek vrolijk om zich heen, maar riep alvast wat harder. 'Papa! Papa!' Haar blik werd al wat angstiger en ze draaide zich in alle hoeken om haar papa te zien. 'Páápáá!', klonk het nu. 'Pááápáááá!!'. Maar ze ging niet huilen. Hoewel ze hard om haar vader riep, bleef ze stoer en opgewekt. Ze voelde dat het goed kwam, dat zag ik zo.

Maar ondertussen moest ik dus wel bijna huilen hè? Ik kan daar zó slecht tegen, tegen kindertjes die hun ouders niet kunnen vinden in een winkel, tegen hondjes die er buiten vastgebonden staan, tegen zwervende mevrouwen die tegen de gevel zitten en jankend het Straatnieuws verkopen, tegen eenzame oudjes op bankjes in het park: mijn hart breekt gewoon.

Maar gelukkig kwam daar papa om de hoek, met het vergeten flesje afwasmiddel in zijn handen. 'Papa!', klonk het opgewekt vanuit het winkelwagentje. Een uitroep vol vertrouwen. Dus toen kon ik rustig gaan betalen.

Burgerjournalistiek of: hoe nep je een krant

2010-06-22T10:26:00.002+02:00

Een relletje, hedenochtend. Journalist Luuk Koelman heeft het AD voor de gek gehouden. De krant zocht voor het WK-Voetbal burgerjournalisten in de 32 deelnemende landen en dat leek Luuk wel wat. Hij verzon een leuke naam, photoshopte zichzelf naast een Japanse bruid en ging aan de slag. Onder het motto: 'Burgerjournalistiek is: gewoon lekker schrijven wat je wilt, want wie doet je wat?'.

En dus verzon Luuk, als John, een aantal prachtige verhalen met de Japanse bondscoach Okada in de hoofdrol. Die zou uitermate beledigd zijn geweest toen onze bondscoach Van Marwijk hem enige weken geleden niet herkende en zou nu wraak zweren. Sterker nog, volgens John, alias Luuk, heeft de broer van Okada Van Marwijk een 'minderwaardig mens' genoemd. En oh jongens! Daar was ook een geluidsfragment van!

Daar had de NOS wel oren naar en toen viel John/Luuk, door de mand. Nadat hij maar liefst drie nepverhalen op de AD-site had weten te krijgen, waarop diverse mensen hadden gereageerd dat die verhalen niet klopten. Maar het AD deed niks, zo meldt Luuk trots op zijn website. Zo zie je maar weer, journalisten zijn allemaal op scoops beluste sufferds, ze checken hun feiten niet en burgerjournalistiek deugt niet, want iedereen kan zomaar wat verzinnen. En dat heeft Luuk nu bewezen.

Op Twitter is iedereen razend enthousiast. Het ene na het andere compliment aan Luuk stroomt binnen. Maar waarom, vraag ik me af? Wat wil Luuk laten zien? Dat het AD niet deugt? Dat journalisten hun werk niet goed doen? Dat burgerjournalistiek niet werkt? Allemaal interessante stellingen, die ik ook graag nader bestudeerd zien, maar schrijf dan gewoon een fatsoenlijk opiniestuk.

Wat is het nut van nepberichten opsturen naar een krant als je heus zelf ook weet dat de redactie daar echt geen tijd heeft om alle stompzinnige verhaaltjes van over de hele wereld van idioten die niet kunnen schrijven allemaal tot in detail na te checken? Dat gebeurt niet en dat weet iedereen. En dat is abject, om met meneer Moszkowicz te spreken, maar ik denk echter dat de meeste mensen gewoon opschrijven wat er bij hen op de hoek van de straat gebeurt qua WK-gebeuren. Het zijn alleen weer die eigenwijze journalisten die weleens even willen laten zien wat er allemaal niet deugt in medialand.

Ik word echt een beetje moe van de hausse van 1-aprilgrappen, nepnieuws en journalisten die willen bewijzen dat oude media hun werk niet meer goed doen onder invloed van de nieuwe, zoals Philip Stekelenburg onlangs nog deed op Villamedia.nl. Dat weten we nu zo langzamerhand wel. Maar wat is nou daadwerkelijk het maatschappelijk belang van het in de wereld brengen van nepnieuws? Je vervuilt hiermee de nieuwsstroom, die voor zoveel mensen al zo moeilijk te volgen is. Bovendien gaan mensen denken dat het normaal is, om nieuws te verzinnen. En dan zijn we nog verder van huis.

Ik snap Luuks drang om dingen aan de kaak te stellen heus wel, maar nogmaals, schrijf een opniniestuk. Gewoon, als jezelf. Dan hoeft die arme jongen wiens foto hij heeft gebruikt in het AD zich ook niet meer te verstoppen.

Oerol in 10 en enige foto's

2010-06-20T19:53:00.004+02:00

Appelhof

2010-06-20T18:48:00.001+02:00

Zestien ben je en je keek er al je hele proefwerkweek naar uit. Vakantie op Terschelling. Met je vrienden. Zonder ouders, die schoorvoetend hun toestemming gaven. Want zij weten ook heus wel hoe laat het nu is. Bier en tieten, daar gaat het om.

't Was wel een gedoe, met rugzak, slaapzak en traytjes bier in de trein. Twee keer overstappen, nog bijna in de verkeerde trein en hee! Is Leeuwarden nou de hoofdstad van Friesland? En wat praat iedereen toch raar.

Op de boot begint het feest pas echt. Twee lange uren met je hoofd in de wind en je handen beschermend om je aansteker voor de eerste peuk van de dag. Daar begin je nog maar niet zo vroeg mee; je krijgt er soms nog hoofdpijn van. Maar dat biertje, dat gaat er wel in.

Zie je dat nou goed? Kijkt dat meisje naar je? Poeh, het zijn er best veel. En ze kijken allemaal. Naar jou en je maten. Zouden ze iets willen? Je neemt nog maar eens een biertje en laat een boer. Vinden ze vast stoer.

De legertent is groot en donker. Je spreidt je slaapzakje uit over de stretcher en kijkt eens in je toilettas. Condooms. Je wilt immers niet onder doen voor je vrienden, maar verder dan een beetje zoenen en friemelen op het schoolfeest ben je nooit gekomen. Meisjes zijn er wel, maar pas in je dromen, als je net hebt gehannest met papieren zakdoekjes en met een blos op je wangen als een baby ligt te slapen. Je gedachten dwalen af naar het meisje op de boot. Blond was ze. Met een beugel en een glimlach om in te verdrinken.

Naar de supermarkt gaat het. Bierkratten kopen. Wie de hoogste toren heeft, is de koning van de Appelhof. De buren zijn al een heel eind, maar jullie kunnen ze verslaan. Moet je er alleen nog wel een paar drinken, terwijl het al zo wazig is in je hoofd. En het is pas half vier.

Na de friet met kroketten uit de kantine begint de haantjesparade. In de dameswc is het een gekwetter en gejoel, föhns blazen, vleugjes parfum bereiken je neus. De heren zwijgen. Zij zijn druk met gel en hun nieuwe aftershaves. Je kijkt eens om je heen, naar al dat testosterongeweld. Zulke spieren heb jij nog lang niet. En scheren is ook nog niet zo nodig. Een beetje deo dan maar en de tanden poetsen. Je weet immers maar nooit. Had je maar niet zo'n dikke puist op je kin.

De Appelhofdisco braakt al stevige beats uit. Dansen moet je, dat doen ze allemaal. Dansen en drinken, tot het je neus uitkomt. Het liefst ga je naar bed. Je hebt genoeg van de schuine moppen, de blikken bier en de rochels op de stoep. Even bij je moeder op schoot, dat is wat je wilt. Maar hee, je bent zestien en op de Appelhof. Hier gebeurt het allemaal.

En plots staat ze daar. Haar lippen lichtjes gekruld om haar beugel. Ze kijkt naar je. Haar vriendinnen kijken ook en giechelen. Maar je ziet het niet. Je ziet alleen haar. Ze nipt van haar rosé en kijkt nog steeds. Je wordt op je schouder geslagen, iemand drukt een biertje in je hand, in de verte hoor je 'lekker wijf' en meer van dat soort termen en dan ineens sta je buiten. Met haar. Ze pakt je hand en brengt je naar haar fiets. Verdwaasd begin je te trappen; zij springt achterop en wijst je de weg. Langs De Rustende Jager, door het bos en de duinen. De maan schijnt, de wind waait. Formerum aan Zee.

Ze heeft sigaretten en Jutters, dat drinken ze hier. Sterk spul, maar op haar lippen smaakt het zoet. Zand in je haar, zand in je ogen, overal zand en overal zij. Wat nou bier en wat nou tieten. Dit is het leven: de ruisende zee, de nacht die langzaam plaatsmaakt voor de zon en het mooiste meisje van de Appelhof naast je in het duinpan. Zestien ben je en je keek er al je hele proefwerkweek naar uit.

Ben effe weg!

2010-06-10T23:24:00.002+02:00

Koopkracht

2010-06-07T22:39:00.000+02:00

Ik stond er nogal van te kijken, van de koopkrachtberekeningen die onderzoeksbureau Nyfer maakte in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Ik verbaasde me niet over het waarheidsgehalte van die cijfers -dat nogal laag leek te zijn-, maar over de zes modelgezinnen waarop Nyfer en de Volkskrant die berekeningen loslieten: het eenverdienende echtpaar in een huurhuis, het tweeverdienende echtpaar in een duurder huurhuis, het heel veel tweeverdienende echtpaar in een koophuis, de arme alleenstaande AOW'er en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Grote afwezige was ik. De alleenstaande éénverdiener in een niet al te goedkoop huurhuis. Maar ik miste ook de alleenstaande éénverdiener in een wel goedkoop huurhuis. Of koophuis. Ik miste dus gewoon de alleenstaande éénverdiener. Blijkbaar tellen wij niet mee voor de politiek.

En dat terwijl er in Nederland maar liefst 2,2 miljoen singles (al walg ik van dat woord omdat het me aan datingsites doet denken) zijn. In Amsterdam, zo zegt Wikipedia (jaha, dat heeft een lemma 'vrijgezel!), is maar liefst 40% van de mensen tussen 25 en 40 jaar alleenstaand, oftewel: runt een zelfstandig economisch huishouden. Maar wat de bezuinigingen voor ons gaan betekenen, is mij volstrekt onduidelijk, omdat we niet binnen de zes modelgezinnen vallen.

Er wordt weleens gezegd dat alleenstaanden per definitie duurder uit zijn. Omdat ze in hun eentje een fikse huur op moeten hoesten, die stellen lekker met elkaar kunnen delen. Kopen in je eentje is vaak geen optie, dus een appeltje voor de dorst bij elkaar sparen zit er niet in. Boodschappen doen in je uppie kost, vanwege de grootverpakkingen, veel meer dan eten met zijn tweeën. Je kunt in je eentje wel een one bedded room huren in een hotel, maar moet dan vaak meer moet betalen. Of in ieder geval dezelfde prijs als een duo als je lekker in je eentje in een king size bed wil liggen. Een auto bezitten is goedkoper als je hem met z'n tweeën hebt, net als kamperen, want de plaats voor één tent staat vast, of je er nu alleen of met twee of meer in ligt.

Maar: in je eentje gebruik je minder gas, water en licht. De grote hoeveelheden boodschappen kunnen best de vriezer in of een paar dagen later nog opgegeten worden. Zo vaak zit je niet in je eentje in een hotel, want zeg nou zelf: hoe stom is dat? Je verbruikt minder benzine in je eentje. En hoeft niks te delen.

Wat ik nou weleens uitgerekend zou willen zien: is het leven in je eentje nou echt duurder dan met zijn tweeën?

Ik denk het eigenlijk wel...

Vrouw van de wereld (2)

2010-06-03T14:04:00.004+02:00

Naar Frankrijk ging ik. Met de trein. Ik ging dus niet met mijn rugzak, maar trok, uitermate stijlvol, een rood rolkoffertje achter me aan. Dat paste wel in de ambiance, leek mij zo. (Dat die rolkoffer eigenlijk een veredelde weekendtas op wieltjes is, besloot ik gemakshalve even te vergeten.)

En toen zat ik ook nog eerste klas, in de Thalys. Diep weggedoken in een heerlijk zachte stoel, zag ik het Belgische landschap aan me voorbijtrekken, terwijl ik genoot van een nog warme pain au chocolat, een kopje koffie en een glaasje jus d'orange. En steeds werd ik weer bijgevuld, hoe luxe. (Dat een eerste klas kaartje het enige kaartje was dat ik nog kon kopen, met bijbehorende eerste klas prijs, besloot ik gemakshalve even te vergeten.)

In Parijs moest ik eruit. Overstappen op twee boemels die mij naar het zuiden des lands zouden brengen. 't Is altijd een beetje een gedoe, Parijs, want de Thalys komt aan op Paris-Nord, maar de binnenlandse treinen vertrekken van Paris-Lyon of een ander onbereikbaar station. Gelukkig ben ik een vrouw van de wereld en heb ik al vele grote Europese steden van dichtbij mogen bekijken. Dus zonder na te denken, zoeken naar bordjes of getuur op een kaart, stapte ik in de juiste metro naar Paris-Lyon.

Daar aangekomen was ik een beetje teleurgesteld. Wat een shabby station! Gele pijlen naar de treinen, groene naar de metro, overal zwervers en andere enge types en nergens een mooie stationshal. Met nog twee uur wachten voor de boeg besloot ik daarom heel Sex and the City ergens buiten in de stad koffie te gaan drinken. Ver weg van het station. Want, grootstedelijk als ik ben, wist ik natuurlijk dat de koffies vlakbij het station zeker twee keer duurder zijn dan de koffies op dat ene leuke pleintje een stukje verderop. Daar waar de locals komen, je weet wel.

En dus roltrapte ik het station uit, stak het plein over, ging eens links de hoek om, en dan weer eens rechts, liep eens onder een poortje door, langs een vijver, over een brug, sloeg met gevaar voor eigen leven een rood stoplicht over, draaide de hoek om en daar was 'ie dan. Dé brasserie in dat leuke buitenwijkje waar ik koffie ging drinken. Ik verheugde me al op de leuke Sorbonne-studenten met grote hippe brillen, die daar, onder het genot van een espresso en een Gauloise, vast heel filosofische gesprekken met elkaar zaten te voeren.

Het terras was leeg. Maar toch ging ik zitten, want het bonnetje op het lege dienblaadje op tafel vertelde me dat un café hier twee euro kostte. Dat leek me schappelijk, voor een koffie in de hoofdstad. Tevreden met mijn uitermate slimme brasseriekeuze parkeerde ik mijn rolkoffer tegen mijn stoel en zeeg neer. Nu nog een Franse krant en niemand zou meer kunnen zien dat ik eigenlijk een heel gewone Hollandse toerist was. Wat voelde ik me een vrouw van de wereld. Helemaal alleen, in Parijs, op een terras, aan de koffie, zonder te verdwalen. Ik gaf mezelf maar eens een schouderklopje en keek tevreden om me heen.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Op nog geen vijftig meter afstand van mijn 'brasserie-in-een-buitenwijk'-stoeltje zag ik de enorme voorgevel van het immense Paris-Lyonstation. Met een toren, een grote klok en vol indrukwekkend beeldhouwwerk. Zakenmensen met koffers holden in en uit, hun mobiele telefoon tegen hun oor gedrukt, rijen taxi's stonden geduldig te wachten aan de overkant van de straat. Ik was door een zijuitgang gekomen.

Daar kwam echter de ober aan. Die zou mijn 'vrouw van de wereld'-gevoel vast wel weer kunnen opvijzelen. Ik spreek immers een aardig mondje Frans. Genoeg om een brood te bestellen, dus koffie zou ook wel moeten gaan. 'Bonjour, un grand café au lait', zei ik glimlachend, terwijl ik zo accentloos mogelijk probeerde te spreken. 'Naturellement', zei de ober (althans, dat verstond ik). Hij boog nog net niet en verdween. Om binnen nog geen tien seconden terug te keren met een zilveren dienblaadje. Chic!, dacht ik nog.

Op het dienblaadje stonden twee koppen koffie en twee kannetjes warme melk. De ober deponeerde ze beide op mijn tafeltje. 'Non non', protesteerde ik. 'J'ai euh.... demandé euh... UN grand café au lait!' 'Mais non', antwoordde ober, 'deux grands cafés au lait.' 'Non non', ging ik weer, 'vous pouvez toch voire que je suis ici tout seul? Je suis ici tout seul! Je voudrais UN grand café au lait, pas deux!' De ober keek mij eens geringschattend aan, zoals alleen obers in gelegenheden in de buurt van toeristische attracties in grote steden kunnen doen.

'C'est huit euro cinquante', zei hij, terwijl hij mij met een lichte glimlach om zijn lippen een bonnetje overhandigde. 'Eight euro fifty!?', sputterde ik. 'But I ordered just ONE cup of coffee, not two. It's impossible that you didn't understand me, my French is good enough!'. De ober haalde zijn schouders op. Hij verstond geen Engels. Natuurlijk verstond hij geen Engels. Obers van een brasserie recht tegenover het grootste station van Parijs verstaan geen Engels. Hoe had ik dat kunnen vergeten.

Hij wachtte. Hij bleef net zolang naast mijn tafeltje staan totdat ik hem tien euro overhandigde. De één euro vijftig die nog restte legde hij met een uitgestreken gezicht naast mijn uitgestoken hand op het tafeltje. En ik? Ik wou dat ik mijn torenhoge hakken aan had. Om me tenminste nog íets te voelen...

Vrouw van de wereld

2010-05-19T11:36:00.003+02:00

Ik ben een vrouw van de wereld en dus draag ik torenhoge hakken. Een centimetertje of tien zijn ze, als ik dat zo eens bekijk. In de kast zien ze er al angstaanjagend uit, in de praktijk blijken ze dat ook te zijn. Ik zwabber over het zeil, verlies bijna een schoen op de trap, blijf steken tussen de stoeptegels en kan niet rennen voor de bus. En als ik uit de trein probeer te stappen, zwik ik van het opstapje.

Op mijn hielen vormt zich een blaar, ik weet niet wat eksterogen zijn maar er zit er vanavond vast één op mijn grote teen en de kussentjes onder mijn voeten zijn nu al rood en gezwollen.

Maar: mijn benen lijken eindeloos, mijn kuiten één bonk spieren, ik toren boven iedereen uit en als ik eventjes niet strompel, lijkt het of ik schrijd.

Hakken.

Inwendig

2010-04-26T01:15:00.001+02:00

Soms gebeurt het gewoon. Dat je iets uit je tas pakt en dat dan een tampon meekomt met de sleutels/agenda/het pakje kauwgom. Die dingen hebben ook altijd de gewoonte met een grote boog de tas uit te vliegen, om dan met veel bombarie op de schoot van de overbuurman, het bureau van de collega of tussen de appels in de supermarkt te belanden. 't Is zo'n zelfde moment als wanneer je in het openbaar een klein windje laat dat enorm blijkt te stinken. Ik kijk dan altijd naar het plafond en fluit een beetje. Ik was het niet, probeer ik dan uit te stralen en meestal werkt dat.

Zojuist was ik de allerlaatste passagier in bus vier. Ik pakte mijn portemonnee om te kunnen uitchecken en ja hoor, daar kwam 'ie: de tampon. 't Was een beschaafd boogje waarmee 'ie mijn tas uitvloog, maar de chauffeur had het onmiddellijk in de smiezen. Die trapte nog maar eens extra op het gas, leek het wel, zodat de tampon meteen naar voren rolde. Ik ben natuurlijk niet de man met zijn hoed in de wind, dus ik knipoogde vrolijk naar de bestuurder en stapte uit. Wat moet je anders?

Nou, commentaar geven. De chauffeur riep me na: 'Hij zit nog wel in het papiertje toch?'

Zoiets simpels

2010-04-20T14:55:00.000+02:00

Het is vaak zoiets simpels, het is
gemis van je stem bijvoorbeeld, geen
verhaal over landschappen meer, geen
gedoe met je was, je kleren

onaangeroerd in de kast. Het is van je handen
op zoek naar houvast de afdruk nog weten
op leuning en deurpost en je voetstappen
op het parket en de trap, dat zo willen
laten, bedenken: poetsen en wrijven
slinks de tijd verdrijven, jouw tijd

moet hier blijven. Het is
zo simpel en groot als huilen
bij meikersen, appelstroop in de schappen
en geitenkaas op het brood

Hester Knibbe

Uit: 'Komrij's Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten', (Amsterdam) 2004.

Huilen

2010-04-19T23:58:00.002+02:00

'Ik heb een probleem', fluisterde vriendin M. in mijn oor. Ik veerde op en dacht meteen aan ongewenste zwangerschappen, riekende oksels of ingegroeide teennagels. Maar nee.
'Ik moet acht liedjes zingen op een bruiloft', smiespelde M, terwijl ze over mijn schouder om zich heen keek.
'Maar ik kom er niet zo goed uit...'. Ze keek wat je met recht besmuikt kunt noemen.
'Is het te hoog?', vroeg ik. 'Anders kan het toch een toonsoort lager?'
'Eh nee, het is niet te hoog, ik haal het makkelijk', fluisterde M.
'Is het heel moeilijk dan?', vroeg ik.
M. schudde haar hoofd. Nee, moeilijk was het ook niet.
'Maar wat is er dan?', vroeg ik.
M. kuchte. 'Ik moet steeds halverwege huilen...'
Hoe aandoenlijk! M. wordt emotioneel van een liedje dat ze zelf moet zingen! Maar M. keek helemaal niet aandoenlijk, maar steeds beschaamder.
Ik kon haar al bijna niet meer verstaan toen het hoge woord eruit kwam:

'Het is Because You Loved Me' van Celine Dion....'

Rokjesdag (4)

2010-04-17T18:53:00.002+02:00

Ik droeg er weliswaar geen vandaag, maar zag ze wel.
In grote getale. Met echt blote benen eronder.
Daarom roep vandaag, zaterdag 17 april 2010 officieel uit tot Rokjesdag.
Míjn Rokjesdag, omdat iedereen tegenwoordig anders denkt over de datum en Martin Bril tenslotte dood is.

Wanneer ik mijn benen ook zelf aan de buitenwereld zal tonen,
zal ik u daarvan alle op de hoogte stellen.

Waar ik naar verlang vandaag

2010-04-15T08:58:00.001+02:00

een frisse zomerjurk te dragen

met blote schouders, een uitgesneden

hals en rug en vooral goed

los om de heupen

waarmee ik dan de tuin in loop

de zon schijnt warm, maar de wind

houdt het draaglijk en brengt

de jurk in beweging en dan

ben jij er natuurlijk ook die

de jurk al even mooi vindt en samen

trekken we hem uit en hangen hem

aan een tak

en liggen te kijken in het gras naar

zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar

verlang ik het meest naar vandaag

Jo Govaerts

Uit: 'Komrij's Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten', (Amsterdam) 2004.

Dames in de bios

2010-04-14T11:38:00.019+02:00

'Ik weet het niet hoor, met die Waldemar', zei de hoogblonde dame in lang vest en op hoge laarzen tegen de dito blondine die naast haar stond. 'Het is wel een lekker ding ofzo, maar nee... ik zou het er toch niet op kunnen.' 'Neee?', kreet haar zus (want ze leken sprekend op elkaar), 'nou, als ik hem op een avond in mijn bed zou aantreffen, dan zou ik het wel weten.' Ik knikte haar eens bemoedigend toe. Ik zou het ook wel weten.

We stonden in de rij voor een kopje koffie in de bioscoop. Over 5 minuten zou de exclusieve voorpremière van 'De Gelukkige Huisvrouw' beginnen, de film naar het boek van Heleen van Royen, met Carice van Houten als Lea die na een helse bevalling een psychose krijgt en in een inrichting belandt. Het was een exclusieve voorpremière voor dames. Die Viva of Libelle of Flair lezen. De zaal zat dus vol met kakelende kippen van tussen de 25 en 50. En die leven hardop mee. Met de meer dan hete sexscènes in het begin, met de aanbiddelijke gekken in de inrichting, maar vooral met Lea's bevalling.

Jeeminee, het leek wel of de ganse bioscoop haar eigen bevalling(en) aan het herbeleven was. Het ge-oe en aa was niet van de lucht, om over het meegekreun en gepuf nog maar te zwijgen. En toen daar dan eindelijk, na ontplofte vacuumpomp en mansgrote tang een verfrommeld zoontje tevoorschijn kwam, zakten de dames en masse in aanbidding neer op de plakkerige bioscoopvloer.

En waar zus 1 het nog niet zo wist met Waldemar, wist verder iedereen het wel hoor, met deze blonde God.

Small Paul

2010-04-03T11:33:00.005+02:00

Sohee. Als John Lennon er vroeger echt zo:

had uitgezien, dan waren er vast nog veel meer vrouwen dan alleen Yoko Ono op hem gevallen. Ik weet wel dat als ik toen had bestaan en voor de hamvraag 'Beatles of Rolling Stones?' had gestaan, ik zonder twijfel voor The Beatles was gegaan. Alleen al om John Lennon. Als die er dus zó had uitgezien.

Toen ik mijn ouders trouwens ooit eens vroeg waar zijn van waren, want dat leek mij een zeer belangrijke vraag waarvan het antwoord alles over hun karakter zou zeggen, antwoordden zij beide, tot mijn grote teleurstelling: 'Geen van beide, daar hielden wij ons niet zo mee bezig'. Hoe uncool is dat? Ik had het op zich ook kunnen weten, aangezien Thijs van Leer, Robert Long en Nana Mouskouri de enige populaire platen uit de verder volledig klassieke elpeecollectie van mijn ouders waren.

Enfin. John Lennon dus. Die zag ik donderdag op het witte doek, in de film 'Nowhere Boy'. Geweldige film, heerlijke jaren zestig sfeer, fijne muziek en geweldige acteurs. Zoals de prachtige Aaron Johnson die John speelt en Kirstin Scott Thomas als zijn ongenaakbare tante Mimi, die aan het eind van de film toch een hart blijkt te hebben. Maar de verrassing van de film was deze jongeman:

Kent u hem nog? Jawel, deze grote jongen was het schattige zoontje van Liam Neeson in Love Actually, het jongetje zonder moeder dat zó verliefd was op een klasgenootje dat hij speciaal voor haar leerde drummen. En nu is dat kleine jongetje groot en kan hij ineens ook gitaar spelen. Zou hij eigenlijk wel hebben geweten wie de grote Paul McCartney was, die hij met zoveel verve op het witte doek zette?

Ik sloot hem direct in mijn hart. Jammer dat 'ie pas twintig is.

Ongelukkig

2010-03-29T14:38:00.004+02:00

Ik heb al een tijdje niets geschreven, beste lezers, en er is best kans dat dat voorlopig ook even niet gebeurt. Dat komt hierdoor:

En ook een beetje hierdoor:

Zilveren jasje

2010-03-21T22:27:00.001+01:00

Ik ben es een keer aangevallen door een Schotse Hooglander. Daar was toevallig een camera bij:

En dan krijg je daar de volgende reactie op:

'ik ben ook dol op Schotse Hooglanders nou vroeg ik me af weet jij toevalig waar dat zilveren jasje te koop is ik zoek namelijk zo iets met vr groeten rubbereendje--(rene)'

Beste René: dat jasje is een uitverkoopje van H&M uit 2005. 5 euro en totaal niet waterdicht.

Rokjesdag

2010-03-18T10:16:00.002+01:00

Laat ik voorop stellen: het is nog lang geen Rokjesdag. Rokjesdag is het pas in april of mei, als er al een flink aantal mooie dagen achter de rug zijn, die steeds nét te koud waren voor blote benen. Blote armen, okee, maar de broek of de panty uit... daar is wat meer voor nodig dan 17 graden en wat zon.

Rokjesdag is een uitvinding van Volkskrant-columnist Martin Bril. Nadat hij jaren geleden het begin van de zomer inluidde met een vurige column over de schoonheid van blote, doch witte, damesbenen onder een wapperende rok op een fiets, die als bij toverslag verschenen, is het een jaarlijks terugkerend evenement geweest.

En nu is Martin Bril dood. Rokjesdag is niet meer. Ik begon dit stukje dan ook met de gedachte een pleidooi te houden voor de afschaffing van Rokjesdag. Want wie moet Rokjesdag nu inluiden? Dat kan en mag niemand anders zijn dan Martin. 't Zou dansen op zijn graf betekenen als Bert Wagendorp ineens zou roepen om Rokjesdag. Of Aaf Brandt Corstius, vanaf 28 maart immers Volkskrants nieuwe columniste, die toch best wat Brilliaanse trekjes heeft.

Maar wat zouden we moeten zonder Rokjesdag? bedenk ik me nu. Dan is de zomer niet begonnen en is Martin Bril niet herdacht. Daar gaat het tenslotte om. Laten we daarom Rokjesdag omvormen tot Martin Bril Memorial Day. En nu nog even bedenken wie hem mag aankondigen.

Lente in Utrecht

2010-03-18T10:01:00.000+01:00

Zelf heb ik er dan nog niet zoveel van meegekregen...

Gelukkig, ik heb nog even...

2010-03-17T14:11:00.001+01:00

Ook weten wanneer je doodgaat? www.sterfdatum.nl!

Zoals de dingen gaan

2010-03-16T18:00:00.003+01:00

Iets te eten erbij?

2010-03-11T13:39:00.000+01:00

Ik wil nog weleens snacken op het station. En dan heb ik het niet over grote bakken friet met die heerlijk zoete mayo van de Smullers, of over dikke whoppers van de Burger King, maar over doodgewone Evergreens of kopjes koffie uit de Kiosk, of die overheerlijke notenrozijnenbollen van de Shakies. En die koop ik meestal niet tegelijk.

En dus hoor ik altijd, als ik mijn Evergreen op de toonbank leg: 'Wilt u er ook iets te drinken bij?' Eh nee, anders had ik dat er wel bij gepakt, lijkt me zo.

Bij de koffie gaat het precies andersom: 'Wilt u er nog iets te eten bij?'. Nee, ik wil er niet iets te eten bij, anders stond ik wel aan de kassa met in mijn ene hand een koffie en in mijn andere hand een Evergreen. Of een notenrozijnenbol.

Als ik het echt helemaal zelf voor het zeggen had gehad, dan sneerde ik elke ochtend tegen de Kioskmedewerker: 'Nee sukkel, ik hoef niks te drinken. Denk je nou echt dat ik daar niet zelf aan zou hebben gedacht? Dat ik jouw hulp nodig heb om mezelf eraan te herinneren dat ik eigenlijk ook nog iets te drinken wil? Ik maak bewuste keuzes in deze kiosk hoor en als ik aan de kassa sta, betekent dat dat ik aan het eind van mijn keuzeproces ben en dat jij gewoon je scheve waffel moet houden!'

Maar ja, ik ben een keurig opgevoed meisje. En ik weet ook wel dat het gewoon een marketingtruc is van de baas van de Kioskmedewerker. De eikel.

Ik stem, jij stemt, wij stemmen

2010-03-03T10:36:00.001+01:00

Anderhalf uur geleden gleed mijn papieren stembiljet door de gleuf van de stembus. Het was eigenlijk een grijze container voor oud papier, maar desondanks voelde ik me een minister-president in een ver land, die voor het oog van ontelbare camera's glunderend zijn stem op zichzelf in de doorzichtige stembus laat zakken. Ik keek er blijkbaar ook nogal blij bij, want de jongen van het stemlokaal vroeg of hij een foto van me moest maken.

Het was natuurlijk ook wel een historisch moment: stemmen met een rood potlood. Dat had ik nog nooit gedaan. Ik ben tenslotte van de elektronische generatie, alles in mijn leven gaat per computer of heeft een stekker. Ik breng mijn stem al jaren uit op een stemmachine van de Nederlandsche Apparaten Fabriek te Groenlo, waar ik trouwens op mijn zestiende nog eens drie weken lang in de bloedhitte koperdraadjes op dezelfde lengte heb zitten knippen, maar dat geheel terzijde, maar er was iets mis met die apparaten en dus stemde ik vanochtend ouderwets met een rood potlood op een stemformulier van één vierkante meter. Leuk hoor.

In de krant van vanmorgen stond dat deze gemeenteraadsverkiezingen nog niet eerder zo landelijk waren als nu. Door de val van het kabinet, de nieuwe verkiezingen op 9 juni en de aanwezigheid van de PVV in Den Haag en Almere, stemmen de mensen op de partij waarop zij zouden stemmen voor de Tweede Kamer. Slechts 20% houdt zich daadwerkelijk bezig met lokale standpunten, tegen 35% vier jaar geleden. En dat doe ik eigenlijk ook. Het is dat ik de Stemwijzer en het Kieskompas heb ingevuld, anders had ik echt geen flauw idee gehad wat de partij van mijn voorkeur eigenlijk wil voor mijn stad. En het is geen moment in me opgekomen om eens op de site te kijken naar hun standpunten. Ik was allang blij dat de stemwijzers de partij gaf waarop ik wilde stemmen.

En dan behoor ik nog wel enigszins tot de intellectuele elite. Ik krijg het mijn strot bijna niet uit, maar feitelijk is dat natuurlijk wel zo. Als ik me al niet eens echt druk maak om de lokale politiek en al die stoere mensen die zich inzetten tegen parkeergarages en uitvalswegen en voor sociale woningbouw en beter onderwijs en die daar ook nog in weer en wind voor staan de flyeren, hoe zit dat dan met het gros van de bevolking die nooit naar het journaal en actualiteitenrubrieken kijkt, geen kranten leest en zich ook niet op een andere manier informeert? Die denken dan toch helemaal: gemeenteraad? Wat is dat?

Of werkt dat niet zo?

In ieder geval heb ik heel politiek correct op de eerste allochtone vrouw van GroenLinks gestemd. Jamila heet ze. En toen ik zojuist even ging kijken wie zij nou eigenlijk was, zag ik een groepsfoto van de GroenLinks-fractie in Utrecht. Teleurstelling maakte zich van mij meester: ik stem op geitenwollen sokken... Had ik me nu maar wat beter voorbereid, had ik maar even gekeken wie de poppetjes waren... Of wacht nee, het gaat natuurlijk op het spel en niet om de knikkers. Dan zit ik vast wel goed bij GroenLinks.

Lente 2010

2010-03-02T16:30:00.002+01:00

‘Ik heb met mijn jas open gefietst!’, jubelde ik tegen de meneer van het postkantoor. ‘En het was helemaal niet koud!’

Hij keek op van zijn computer. Zijn snor zuchtte. ‘U wou d’r postzegels op, mevrouw?’

Het begin van de lente van 2010.

Iep!

2010-02-28T12:02:00.003+01:00

Huh? Ga je naar een kinderfilm?

smste vriend H. terug op mijn mededeling dat ik naar 'Iep!' zou gaan.

Dat is geen kinderfilm 

tikte ik terug.
Het is een film voor alle leeftijden
maar de producent heeft alle stukken
voor volwassenen eruit geknipt.

Want dat was wat regisseuse Rita Horst vertelde in het weekblad van NRC Handelsblad en bij Pauw&Witteman. Dat producent Lemming Film zomaar, zonder haar toestemming, een kwartier uit haar film had geknipt, omdat sommige stukken te volwassen waren voor een kinderfilm. Volgens de producent doe je kinderen geen plezier met een dialoog van tien minuten tussen een echtpaar dat er maar niet uit komt of het gevonden wezentje waarover ze zich ontfermd hebben, nu een meisje of een vogel is. Dat praat over de vraag of het niet beter is het vliegende meisje te laten gaan, of koste wat het kost, bij zich te houden. Mooie levensvragen. En als er verderop in de film maar genoeg spektakel is, heus wel scènes waar kinderen naar kunnen kijken.

Ik vond de producent maar een commerciële geldwolf. Die er alleen maar op uit was zoveel mogelijk kinderen naar de film te krijgen, om zoveel mogelijk geld te verdienen. Die helemaal niet bezig was met de film als kunstwerk, zoals Rita Horst het bedoelde, maar met de film als kassa. Niet te moeilijk maken, jongens, anders komt er niemand. Ik stond aan de kant van Rita Horst, mijn heldin van De Daltons en Madelief: kinderseries met meerdere lagen, die laten zien dat kinderen heus wel wat meer aankunnen dan Pokémon en Mega Mindy. En die ook nog leuk zijn voor hun ouders.

Maar toen ging ik de film zien. Op een vrijdagmiddag in de krokusvakantie, tussen tachtig achtjarigen en hun ouders. Tachtig keurige achtjarigen, want hee, ondanks dat het een commerciële kutfilm moest zijn geworden, was het natuurlijk wel een commerciële VPRO-kutfilm! De film ging dus over een echtpaar, Tine en Warre (geniale rollen van Joke Tjalsma en Huub Stapel) die een wezentje vinden. Een mensje met vleugels. Tine denkt dat het een meisje is en wil haar aankleden en in een kinderwagen rondrijden; volgens Warre is het een vogel.

Ze blijkt beide te zijn, want op een dag is Viegeltje, zoals ze haar genoemd hebben, verdwenen. Weggevlogen door het wc-raampje. En dus gaan Tine en Warre zoeken. En zoeken. En zoeken. In de trein, stukje lopen, er komt een meisje bij dat ook helpt zoeken, op een kerktoren, in een gekkenhuis, nog meer lopen en nog meer zoeken, er sluit zich een reddingswerker aan die niets durft en zo lopen er op een gegeven moment wel zes silhouetten op de dijk tijdens het standaard ondergaande zon-shot.

't Was leuk om naar te kijken, de scenes speelden zich af in het voor Nederlandse films zo standaard oud-Hollandse landschap (maar stiekem was het België), in een ondefinieerbare tijd, de acteurs en hun rollen waren meer dan briljant, maar godnondeju wat duurde dat zoeken lang! Ik hoopte na een uur al vurig dat Viegeltje gevonden zou worden en dankte de productent op mijn blote knieën voor het knippen. Tachtig minuten film lijkt weinig, maar ik vond het meer dan genoeg.

Gek genoeg konden de kinderen om me heen er geen genoeg van krijgen. Ondanks de vele dialogen tussen Tine en Warre over het wezen van Viegeltje en hun twijfel over hun zoektocht en ondanks de andere personages die de strijd aangaan met hun angsten en onzekerheden. Waarmee de stelling van de producent dus niet helemaal hout snijdt. Het zijn niet de kinderen die niet tegen volwassen, filosofische scènes kunnen, het zijn de grote mensen zelf.

Skaters in the night

2010-02-25T11:56:00.000+01:00

Ik heb me zelden zo fijn gevoeld als de afgelopen weken, in het holst van de nacht tijdens het schaatsen kijken. Vriend H. en ik in bed, met de televisie aan en de lampen uit, met een kussen onder ons hoofd en het dekbed tot onze kin. Aan hapjes en drankjes doen we niet, want het is zo al gezellig genoeg. En als het schaatsen is afgelopen, kijkt vriend H., met zijn arm onder hoofd naar ijshockey of skiën en dommel ik vast een beetje weg... Doe mij nog maar twee weken Spelen.

Het nieuwe stalken

2010-02-22T15:30:00.003+01:00

't Was op een buitenfeestje met vuurkorven en het ging over Twitter. En over Hyves. En over Facebook. En over de onstuitbare drang dat je als je verkering uit gaat, de godganse dag al zijn (of haar) profielen gaat checken. Om te kijken of er al nieuwe foto's staan, waar hij opstaat met zijn nieuwe, maar oh zo belachelijke kapsel. Nee, toen hij nog met jou was, toen zag hij er veel beter uit. Gelukkig eigenlijk maar dat 'ie er zo slecht uit ziet. Misschien lijdt 'ie ook wel een beetje onder de breuk...

Ook fijn: alle nieuwe berichtjes uitpluizen. Zo ver terug als je maar kunt. Wie is dat wijf? Waarom zet ze een x-je onder haar bericht? Heb ik vrienden die haar kennen? Oeh, ze krabbelt wel heel vaak. Oh nee, ze schrijft: 'Was gezellig!' Is dat zijn nieuwe vriendin?

Nog erger: inbreken in zijn e-mail. Wie lang verkering heeft, wil immers nog weleens wachtwoorden uitwisselen. Handig als je even niet thuis bent en toch iets moet hebben uit je inbox. Je vertrouwt elkaar, dus waarom niet? Bij een overe verkering wordt dat dus lastig. Ik zou het persoonlijk niet durven, inbreken in de email van mijn ex, maar ik ken mensen die dat hebben gedaan. En die dus nieuwe relaties hebben ontdekt. Precies datgene waar je niet op hoopt. Je checkt om te ontdekken dat 'ie nog altijd van jou houdt. Of sinds de breuk geen sociale contacten meer heeft. Of depressief is geworden. Niet om vrolijke mailtjes naar nieuwe meisjes te lezen.

Bovenstaand gedrag noemde vriend T., op datzelfde feestje, 'het nieuwe stalken'. Waarbij niet de gestalkte de dupe is (want posten voor de deur (zoals ik weleens heb gedaan), of op precies het juiste moment in de juiste kroeg/supermarkt/sportschool zijn, of brieven sturen of zelfs iemand achterna fietsen, is er nu niet meer bij), maar jij als stalker zélf bent het slachtoffer. Want zeg nou zelf, wil je echt weten dat 'ie een nieuwe vriendin heeft, een nieuw kapsel, dat zijn oma dood is of zijn poes? Of dat 'ie een lange reis heeft gepland of gaat parachutespringen en dat allemaal zonder jou? Nee. Dat wil je niet weten.

Maar, zegt vriend T. ook: je kunt er ook echt niet omheen. Want je ex ontvrienden is echt het meest sneue dat je kunt doen. Dan laat je jezelf teveel kennen. Tss. Je wordt door al die sociale netwerken gewoon tot een stalker gemáákt. Tegen wil en dank.

Lunch in Amsterdam

2010-02-17T17:34:00.001+01:00

'Goedemiddag mevrouw', zei de net-niet-helemaal-goed-Nederlands-sprekende minisupermarkthouder aan de Amsterdamse Oude Hoogstraat opgetogen toen ik binnenkwam. In zijn etalage stonden glanzende pruimen en bakjes enorme bramen en die hadden mij naar binnen gelokt op de zoveelste winterse dag waarop ik snakte naar de lente.

Nu weet ik heus wel dat je geen zomerfruit moet eten in de winter -die Galiameloen van vorige week smaakte ook al nergens naar-, maar ik had gewoon zin in vitaminen. En ik hou dus niet zo van appels.

Naast fruit verkocht de minisupermarkt flesjes drinken, Amsterdamse toeristentruien en voorgedraaide vloei voor joints (ja, die bestaan). Toen had ik op zich al nattigheid moeten voelen. Maar omdat de eigenaar zo vriendelijk was en net-niet-helemaal-goed-Nederlands sprak, meende ik toch in een soort Lombokwinkeltje beland te zijn, waar de groente en het fruit niks kosten.

Ik naar de kassa, waar ik door de net-niet-helemaal-goed-Nederlands-sprekende minisupermarkthouder zeer vriendelijk werd toegeknikt. Hij bekeek het doosje bramen aan alle kanten. Er zat geen prijsje op. 'Eh, voor toerist deze is 4,95, ik geef jou voor 3,95 okee?' En hij keek er serieus nog een beetje besmuikt bij ook. 'En dees pruimen, twee ja?, voor eh... 1,75, okee?' Ik knikte verbouwereerd.

'Jij werkt?', vroeg de net-niet-helemaal-goed-Nederlands-sprekende eigenaar vervolgens. 'Eh ja', zei ik. 'Waar werk jij?'. vroeg hij. 'Nou daar', wees ik, 'op de hoek daar.' 'Okee', grijnste hij. 'Ik onthoud, dan jij de volgende keer weer korting.'

Ik kan niet wachten.

ik@neeltjeschrijft.nl

2010-02-07T13:28:00.006+01:00

Ze vonden het maar wat raar, mijn medepassagiers, dat ik hardop zat te lachen in de trein. Ik las echter 'De Dunne ik@nrc.nl (er bestaat ook een dikke), waarin willekeurige mensen in nrc.next of NRC Handelsblad in 120 woorden vertellen over 'een opvallende gebeurtenis uit hun leven. Klein en groot leed, werk, inburgering, vakantie (klein)kinderen, ouders, zwervers, alle dagelijkse dingen worden vaak op heel geestige wijze belicht', aldus de achterflap. En dat klopt. Ik zat soms echt te bulderen.

Het fijne van dit boekje was ook dat er een heleboel 'ikjes' achter elkaar stonden. Extra lang genieten dus; het dagelijkse 'ikje' in de krant smaakt altijd naar meer.

Zelf heb ik ook weleens een 'ikje' ingestuurd, een verkorte versie van dit blogje over borderline. De volgende dag stond het prompt in de krant. En dat terwijl er, volgens de inleiding, van de twintig insturingen, negentien sneuvelen. Ik was retetrots, dat begrijpt u.

Nu borrelt er echter al een tijdje weer een 'ikje' in mijn achterhoofd. Het probleem is dat het niet mijn 'ikje' was. Ik hoorde het een collega vertellen, die het weer van haar vriendin had gehoord. En dat kan ik natuurlijk niet naar de krant sturen. Stel dat één van beide het verhaal zou herkennen. Het is namelijk best genant. En hilarisch. Daarom heden op dit blog een speciale aflevering van ik@nrc.nl, want ik kan het u echt níet onthouden:

ik@neeltjeschrijft.nl
Een vroege zaterdagochtend is het. Een jonge vader en zijn zoontje stappen de bakker binnen. Zij komen broodjes halen voor een ontbijt op bed. Dat zie je aan alles. Kind heeft zijn jasje aan over zijn pyjama, papa is overduidelijk snel in zijn joggingbroek geschoten. Je ruikt net hun slaaplucht niet meer. Dan springt het zoontje, dat nog wat slaperig tegen zijn vaders benen leunde, ineens, als door een angel gestoken op en roept door de hele bakkerij: 'Gadver papa, je piemel stinkt!'

Weet jij ook een leuke ik@neeltjeschrijft.nl? Gehoord viavia en dus niet geschikt voor de krant? Zet 'm in de comments!

iPad... eh... Pod

2010-01-29T21:53:00.003+01:00

Ik wil een iPad! Het alles in één-apparaat (e-reader, internetter, mp3-speler en filmafdraaier... nu moest 'ie ook nog kunnen bellen) is precies het ding waar ik vroeger als kind over fantaseerde. Als ik bij een oom of tante een film keek en we ineens naar huis moesten. Of gewoon, als ik aan de toekomst dacht. Zo'n apparaat, dat alles kan, dat zou d'r wel nooit komen, dacht ik dan. En nu is 'ie er gewoon. Maar voorlopig niet in mijn bezit. Want ik heb tenslotte ook nog maar net een iPod.

En dat is tof. Want ik kan nu hardlopen onder begeleiding van de zoetgevooisde aanmoedigingen van Evy Gruyaert. En naar Kitty, Daisy en Lewis luisteren in de trein op weg naar mijn werk. Of op de fiets. En daar ontstaat dus een probleem.

Want ik raak gedesoriënteerd van mijn iPod. Omdat ik niet meer alles om me heen kan horen, raken mijn andere zintuigen ook in de war. Ik bots dus steeds overal tegenaan. Struikel over mijn voeten. Kijk over mijn schouder om te checken of ik niet beroofd word. De knopjes van de kaartautomaat op het station worden ineens heel moeilijk. En ik durf niet meer over te steken.

Raar.

Appeltje voor de dorst

2010-01-19T12:38:00.000+01:00

Ik ben geenszins een moeilijke eter. Toen ik drie maanden was, moesten mijn ouders mijn flesjes aan aanlengen met water, omdat ik veel te dik werd. Als kind lustte ik alles, behalve groene kool, maar toen mijn moeder me vertelde dat dat eigenlijk 'kaboutertjeskool' heette, stopte ik het vol liefde in mijn mond. Net als de spruitjes waar mama rozijnen doorheen deed en de koolrabi, die tenslotte 'groentepatat' was.

Alleen melk heb ik nooit gelust, net als pudding en slagroomtaart. Maar dat is ook niet erg, om daar niet van te houden. Je wordt er toch maar dik van. En ik hield en hou niet zo van appels.

Dat wil zeggen: lekkere, verse partjes appel, 'friszuur', zoals dat heet, knapperig en sappig... die hap ik heerlijk weg. Maar de meeste appels in dit land hebben een schil. En die schil vertoont bijna altijd hutsen en butsen en is vettig. Behalve als de appel van de markt komt en je hem net vers gekocht hebt. En dan is het altijd een Braeburn.

En die hutsige, butsige appels met een vette schil zijn ook bijna altijd melig. Oh, ik word er al onpasselijk van als ik er alleen maar aan denk. Dat je, je verheugend op het knapperige, sappige en friszure, een ferme hap neemt en dan in zo'n donkergele, papperige, veel te zoete zachte massa terecht komt! Pure horror!

Daarom koop ik ook altijd maar één of twee appels tegelijk en bewaar ze in de koelkast. En ik eet ze alleen thuis, waar ik ze schil en in partjes snij. En de zachte stukken gooi ik weg. Ik weet het, het is vreselijk decadent. Maar verder eet ik bijna alles. Dus dan mag het.

't Is wel jammer dat het zo moet, trouwens. Ik kijk altijd jaloers naar mensen die een appel uit hun tas opdiepen, die daar al ik-weet-niet-hoe-lang in heeft gezeten en die hem met een gelukszalige blik tot het kroosje opeten. En het liefst ook nog een stukje meer. Die geen mesjes nodig hebben en niet kijken op een beurs plekje meer of minder. Zoals het hoort. Want de appel is natuurlijk het ultieme tussendoortje-voor-elke-tijd-of-locatie, omdat je er in principe helemaal niks aan hoeft te doen.

Er zijn ook maar weinig alternatieven voor de appel. Een sinaasappel moet je pellen en dan heb je overal sap, dat geldt ook voor de mango, druiven zitten in zo'n onhandig plastic doosje dat altijd open gaat en als je een trosje meeneemt in een plastic zakje, zijn ze geplet, bananen vind ik zo mogelijk nog viezer dan appels want bruine plekken en meelderigheid verzekerd, peren zijn vaak ook te sappig (dat loopt zo langs je kin)... en... ja, welke opties zijn er dan nog over?

Swip-a-swop

2010-01-18T11:58:00.005+01:00

'Dit hier is een jurkje dat ik droeg tijdens een gala van mijn werk en eh...'
'Jaaaah, die wil ik!'
'Ik wil hem ook!'
'Waarom doe je die in godsnaam weg!?
'Iemand nog thee?'
'Is dit leuk?'
'Hij trekt een beetje aan de achterkant, zie je dat?'
'Jezus, ik lijk wel een corpswijf in dit ding!'
'Nee man, hij staat je juist hartstikke leuk!'
'Mag ik 'm eens?'
'Iemand nog appeltaart?'
'Nou, ik ga even verder, hier een heel leuke zwarte nette broek, maat 40...'
'De We is wel echt jouw winkel hè? Ik kom daar dus echt nooit!'
'Oh, dit zijn zulke mooie broeken, maar van die zakken krijg ik van die heupen!'
'Nee joh, dat zie je alleen maar zelf, dat ziet niemand.'
'Wil iemand dit jurkje nog passen? Nee? Dan hou ik 'm.'
'Poeh, staan gaat goed, maar erin zitten?'
'Joh, dat loopt nog wel uit...'
'Dit shirtje met streepjes, dat ik dus niet meer pas, vind ik wel echt iets voor...'
'Jaaaaah, voor mij hè? Mag ik het?'
'Iemand een stukje boterkoek?'
'Jezus man, wat heb jij toch mooie tieten!'
'Ik voel me echt een nijlpaard in dit shirt...'
'Okee, dit jurkje willen jullie dus allebei... Kop of munt?'

...

'Ik ben zó blij met m'n nieuwe spullen! Wel jammer dat het meer is dan ik uít mijn kast heb gehaald...!'
'Doei, tot de volgende keer!'

Zo'n dag (II)

2010-01-18T10:00:00.000+01:00

Nog maar een kleine maand, en dan zou het zomaar weer eens zo'n dag kunnen zijn...

http://neeltjeschrijft.blogspot.com/2008/02/zon-dag.html

Kado's

2010-01-12T22:42:00.001+01:00

Het leek wel Pakjesavond op de VLDJ-straat vanochtend. De bel ging -keihard- en toen ging de bel beneden en daarna die van nog een verdieping lager en toen ik naar beneden holde, stiekem heel bang zijnd dat er weer zo'n vervelende Jehova's getuige met zijn voet tussen mijn deur zou stappen, bleek er een bruine meneer aan de deur te staan. Met een muts op en handschoenen aan en een heel dikke jas en er kwamen wolkjes uit zijn mond. En voor hem op de stoep stonden... twee pakjes. Een groot pakje en een klein pakje. En op beide pakjes stond mijn naam!

Ik krijg dus echt nooit een pakje, want sinds ik een keer stelselmatig vergat de H&M-rekeningen te betalen en de deurwaarder er net niet aan te pas hoefde te komen, weigert H&M nog aan mij te leveren. Hoe vaak ik het ook probeerde. Dat doe ik tegenwoordig dus niet meer. Eens een arme sloeber met nog net geen BKR-registratie, altijd een arme sloeber met nog net geen BKR-registratie, vindt H&M blijkbaar. Wel jammer van die leuke H&M Home Collection, want die kun je alleen op internet kopen. Maar verder kan het me weinig schelen.

Behalve dus dat ik nu nooit meer een pakje krijg. Want ik ben niet zo van kopen op het internet. Ik bestel weleens een boek ofzo, maar ik vind het eigenlijk veel leuker om lekker rond te struinen in de Broese. En online kleren kopen vind ik eng, behalve bij H&M, want ik heb altijd de verkeerde maat. Bovendien moet ik altijd even voelen aan de dingen die ik wil kopen. Op de knopjes drukken. Het aan alle kanten bekijken. En dat kan dus niet op internet.

Maar ik ben dol op pakjes. Dus je begrijpt dat ik de bezorger wel kon zoenen vanochtend. Dat heb ik niet gedaan hoor, want ik liep nog in mijn badjas en ik wilde hem niet het gevoel geven dat ik hem onheus bejegende. Maar ik was heel blij en hupste met mijn pakjes naar boven.

Het was wel heel erg jammer dat ik al wist wat erin zat. In het kleine pakje huisde een droom van een horloge dat ik van mijn ouders kreeg ter gelegenheid van mijn 28ste verjaardag én Sinterklaas én Kerst. En in het tweede pakje zat de beauty van een gloednieuwe iPod, die een huisgenoot van mijn broertje over had (wie heeft er nou een gloednieuwe iPod over?) en die ik van hem heb gekocht.

Desondanks voelde het als Pakjesavond vanochtend. En dat is het morgen weer. Want dan komt mijn bestelde King Louie-jurkje...

Sneeuw

2010-01-11T11:13:00.001+01:00

Om mij heen klinkt niets anders dan gejeremieer. Men vindt het te koud en men vindt het te glibberig. Men houdt niet van een goede winter. Vriendin M. kan niet goed trainen, vriend H. zal het nooit hardop zeggen, maar is bang dat 'ie valt met de fiets en collega R. roept net iets te vaak dat 'ie binnenkort naar Suriname vertrekt, al gaat 'ie niet echt voor de lol. Andere collega's rennen voortdurend bezorgd naar mijn buurman Erwin Kroll om te checken of hun huis niet ingesneeuwd zal zijn vanavond. Alleen vriendin I., die met griep in een Ghanees bed ligt, kan de lol van sneeuw en ijs wél inzien. Net als ik.

Ik vind het erg gemeen dat er in alle delen van het land pakken met sneeuw liggen, behalve in Utrecht en omstreken. Ik kan het niet uitstaan dat er overal een weeralarm was dit weekend, behalve bij ons. De gevoelstemperatuur moest -15 graden zijn, maar ik fietste zonder handschoenen rond. Sneeuwduinen? Uitgegraven auto's? Ik heb ze nog nooit gezien. En dat beetje sneeuw dat zaterdag in mijn gezicht woei, kon ik met de beste wil van de wereld geen sneeuwstorm noemen. Een arctisch weekend? Niet hier hoor.

De platte daken aan de overkant zijn meer zwart dan wit. Geen spatje sneeuw in de bomen. En ik heb en een keurig geveegd stoepje, zonder dat er een bezem aan te pas kwam. Ik vind het stom.

Gluren

2010-01-07T12:47:00.000+01:00

Hij staat zijn haar te doen voor de spiegel. Hij doet er lang over; met uiterste precisie legt hij elk haartje op de juiste plaats, met behulp van een grote pot gele gel. Zij trekt ondertussen de gordijnen beter open en geeft de planten water. Plots draait hij zich om. Zijn mond beweegt en zijn armen zetten zijn onhoorbare woorden kracht bij. Zij kijkt beteuterd, roept iets terug, gooit haar blonde haar over haar schouder en gaat onverstoorbaar door met de gieter.

Als ik even later weer kijk, zijn ze allebei weg.

Haar gordijnen zijn groen en haar ouderwetse stoelen hebben een witte zitting. Op haar tafel ligt een grote stapel post. Ze gaat zitten en kijkt bedenkelijk. Sorteren maar. Administratie doen is duidelijk haar hobby niet.

Hij heeft een grote bos krullen en trekt net zijn luxaflex op. Tot diep in de nacht had hij de grote lamp aan het plafond aan. Hij zal nu wel wakker zijn. Hij wrijft in zijn ogen en rekt zich uit. Een reepje onderbuik piept onder zijn shirt uit. Zijn huis is leeg. Er hangen schilderijen aan de muur, maar verder lijkt het alsof er niets in de kamer staat.

Althans, niet vanaf hier gezien. Fijn, buren begluren!

Couchpotato

2010-01-04T12:50:00.002+01:00

Ik had gewoon niet zoveel animo voor Oud&Nieuw dit jaar. Het was zelfs zo erg dat ik op woensdag vriend H. belde met de mededeling: zeg maar waar ik morgen om 20 uur moet zijn en wat ik mee moet nemen. In eerste instantie dacht ik dat mijn desinteresse voortkwam uit het feit dat al mijn meest naaste vriendinnen de benen hadden genomen naar een ver buitenlands oord, dus misschien voelde ik me een beetje eenzaam, ofzo. Maar al gauw ontdekte ik iets anders.

Het gonsde niet om mij heen. Niemand had het over dat ene gave feest op die ene gave poepgeheime locatie. Er was geen zenuwachtig getelefoneer en hysterisch gesmeek, er waren geen vragende blikken en eindeloos gemail. De vraag: heb jij al kaartjes? deed er niet meer toe, leek het wel. Mensen maakten zich op voor een avondje bankhangen. Jawel, u hoort het goed: dé Oud&Nieuw-trend voor 2009 was een gezellig feestje thuis. Met zelfgebakken oliebollen, zelfgemaakte quiches, een flesje wijn, lekkere bubbels en een snackje, een fijn muziekje en ach, vooruit, een leuk spelletje.Om twaalf uur buiten een beetje knallen en dan weer gauw naar binnen naar de warme kachel voor een dansje, nog een spelletje en wat luidere muziek.

Heerlijk. Ik lag al om half vier in bed. Omdat ik hoofdpijn had hoor. Maar het kwam stiekem misschien ook wel omdat er toch wel erg weinig actie op zo'n avond was...

Maar er was nog een Oud&Nieuw-trend in 2009. Men bleef dit jaar niet alleen in grote getale thuis, maar toog ook en masse naar een willekeurig plein in een willekeurige Europese hoofdstad om daar naar willekeurig vuurwerk te kijken. Maar hee! Dan zat je wel mooi in het buitenland! Ver weg van alles, weet je wel. Vooral van al die verplichte feestjes waar je 30 euro moet betalen voor een kaartje, en wat krijg je ervoor? Een glaasje champagne. En heel veel meer extra drukte. Ja doei! Ik ga lekker hip naar Lissabon. Of Barcelona. Of nee, ik doe eens gek: ik trek lekker ruig en koud naar Boekarest. Daar doen ze toch wel aan Oud&Nieuw?

Let op mijn woorden: met Oud&Nieuw 2010 is heel jong en ondernemend Nederland leeg.

Stilte

2010-01-03T12:24:00.001+01:00

U zal wel denken: die Neeltje is vast op vakantie. Met die hotelbon. Want we horen al zolang niks van d'r.

Dat klopt niet. Ik was niet op vakantie en al helemaal niet met die hotelbon. Want het is allemaal leuk en aardig, zo'n bon, maar natúúrlijk moet je nog zelf je ontbijt en diner betalen en dat is dan vanaf 30 euro. In ongeveer twee hotels in heel Nederland. Eigenlijk moet je eerder aan een eurootje of 50 per persoon per nacht voor ontbijt en diner denken. Dat je dan verplicht moet nuttigen in het hotel. Dan ga ik liever in een cheap ass hostel en eet ik elke avond bij een ander restaurant. Wel zo afwisselend en waarschijnlijk nog goedkoper. Ik wist het natuurlijk allemaal vantevoren, ik zei het zelfs nog tegen de leuke rapper die mij de hotelbon had aangesmeerd, maar toch, je wilt het niet geloven hè? Je ziet jezelf al helemaal met vriend H. op een kingsize bed, in een kingsize bad, of aan een kingsize ontbijt....

Het klopt wel dat u al erg lang niks van me hebt gehoord. Dat komt, lieve mensen, omdat ik eenvoudigweg geen inspiratie heb. Ik ga niet trouwen, ik presenteer geen radioprogramma, ik kan niet hardrijden op de fiets, en ik heb ook geen beschamende afwijking. Ik wist gewoon even niks. En ik hoop dat dat snel voorbij gaat.

Hotelbon

2009-12-10T11:44:00.003+01:00

Telefoon.

'Met Neeltje'.

'Dag mevrouw, u spreekt met de Bankgiroloterij. Ik heb iets leuks voor u. Wij mogen alle oud-deelnemers van de Bankgiroloterij mee laten spelen in een quiz, voor prachtige prijzen.'

'Oh ja, en dan moet ik daarna zeker weer een jaar meespelen?'

'Nee hoor mevrouw, helemaal niet. U hoeft alleen maar een vraag te beantwoorden en dan wint u een mooie prijs.'

'Ik geloof er geen reet van, maar kom maar op met die vraag.'

'Okee mevrouw, wilt u een makkelijke of een moeilijke vraag?'

'Krijg ik, als ik de moeilijke vraag goed heb, dan ook een grotere prijs?'

'Nee, dat niet mevrouw.'

'Waarom zou ik dan een moeilijke vraag willen beantwoorden?'

'Tja, dat moet u zelf weten mevrouw.'

'Nou, kom maar op dan, met die moeilijke vraag.'

'Okee, komt 'ie. In welke stad staat het Van Gogh Museum? Is dat A: In Amsterdam, B: in Rotterdam of C: in Delft?'

'Vind je dat een moeilijke vraag?'

'Ik weet het antwoord niet, mevrouw.'

'Jij weet het antwoord niet? Maar je komt uit Amsterdam, zo te horen. Nou ja, het antwoord is dus A.'

'U denkt dat het antwoord A is? Weet u het zeker?'

'Ja, dat weet ik zeker.'

'Dan ga ik het antwoord nu invoeren in de computer... even geduld... jaaaa, het lampje is groen! Van harte gefeliciteerd mevrouw, ik mag u een mooie hotelcheque aanbieden voor drie nachten in een drie- of viersterrenhotel overal in Nederland!'

'Goh, wat leuk. En hoeveel moet ik dan precies bijbetalen?'

'Helemaal niets mevrouw. Bij de overnachtingen zijn het ontbijt inbegrepen. Alleen een diner moet u los betalen, maar dat lijkt me logisch.

'Ja, dat is wel zo. En wat is dan het verdere addertje onder het gras?'

'Goh mevrouw, u bent wel slim, er zit inderdaad wel een klein addertje onder het gras ja...'

'Hoeveel maanden moet ik nu weer meespelen?'

'Neenee, u hoeft helemaal niet meer mee te spelen, sterker nog: u speelt automatisch de maand december mee. Gratis.'

'Gratis. En verder?'

'Nou mevrouw, u bent wel slim zoals ik al zei. Verder moet u minimaal één maand meespelen in de Bankgiroloterij.'

'Zie je, ik zei het. Wat kost dat?'

'Eén lot is 8,25. Maar als u nu toezegt, kunt u ook meteen weer opzeggen, dan betaalt u alleen voor januari. En dan krijgt u dus wel drie heerlijke hotelovernachtingen!'

'Je weet het wel goed te brengen! Maar ik ben juist gestopt met de Bankgiroloterij omdat ik er geen geld meer voor had. Ook niet voor over had trouwens.'

'Wat voor werk doet u dan?'

'Wat voor werk? Dat gaat jou toch niks aan? Maar vooruit, ik werk voor Radio 1.'

'Voor de radio? Cool zeg. Ik ben een rapper.'

'Ja, dat dacht ik al.'

'Hoezo dacht u dat al?'

'Je klinkt als een rapper. Surinaamse tongval, Amsterdams accent, woordkeus, jong... Helaas draait Radio 1 geen rapmuziek, dus ik kan je niet helpen.'

'Goh, dat heeft u wel goed gehoord. Dus u denkt dat ik nog jong ben?'

'Eh... ja.'

'Hoe oud bent u dan, als ik vragen mag?'

'Ik ben 28, helaas.'

'Helaas? Waarom helaas?'

'Ach, 28, da's bijna 30.'

'Wat is er mis met 30? Ik hou van vrouwen van 30.'

'Jij houdt van vrouwen van 30...?'

'Ja, die hebben alles voor elkaar, zijn geen meisjes meer, maar echte vrouwen... ik zeg altijd maar zo: vrouwen van 30 zijn net als wijn: hoe rijper, hoe lekkerder.'

'Hahahaha, hoe rijper, hoe lekkerder? Als je maar niet denkt dat ik jou meeneem naar dat viersterrenhotel! Hoe oud ben jij eigenlijk?'

'25 mevrouw.'

'Goh, dat zou ik je niet geven. Je klinkt een stuk jonger.

'Nou, bedankt'.

'Zullen we dan nu maar even doorgaan met mijn hernieuwde lidmaatschap van de Bankgiroloterij?'

'Eh ja mevrouw, laten we dat maar doen. Ik ga even uw gegevens met u doornemen..'
(....)
'Nou, dat is dan geregeld mevrouw. U speelt de maand december gratis mee met de Bankgiroloterij en betaalt alleen voor de maand januari. Wel op tijd opzeggen hè? Rest mij niets anders dan u heel fijne feestdagen te wensen, en een heel gelukkig nieuwjaar. Geniet van het hotel!'

'Ja, bedankt hè?'

'U hebt mijn dag een stuk vrolijker gemaakt.'

'Ach, jij was ook best leuk.'

'Dag mevrouw.'

'Dag meneer.'

Echt gebeurd.

Sky Radio

2009-12-07T10:20:00.002+01:00

Het voordeel van werken in een wachtkamer is dat je altijd van die lekkere muziek hoort. Van Sky Radio, de zender die van die gevarieerde undergrondmuziek draait. Waarvan je gewoon niet stil kunt blijven zitten. Want je wilt dansen en meezingen tenslotte. Met Michael Bublé en Guus Meeuwis. En met Marco Borsato en Lily Allen. Oh, en vergeet Trijntje Oosterhuis niet. Heerlijk.

Nu, in deze prachtige maand december, heb ik helemaal geluk. Het is weer kerstliedjestijd! Al de hele ochtend suis ik over het parket op de zoetgevooisde klanken van Mariah Carey, Chris Rea en Louis Armstrong. Ik kan mijn geluk niet op. Ik heb er een heel fucking jaar op moeten wachten, maar gelukkig is het nu weer zover!

't Is tenslotte ook al 7 december. De hoogste tijd. En als ik soundeffects had kunnen toevoegen aan deze blog, hadden jullie nu ook allemaal belletjes gehoord. Zoals ik, op deze ochtend. En op de vele ochtenden die nog gaan volgen tot het eindelijk, eindelijk echt Kerstmis is.

Aanvulling op dinsdag 8 december:
Ik geloof dat ik mezelf op ga hangen. Zoveel 'Wham' en Chris Rea op één dag kan een mens gewoonweg niet aan. Zelfs het nieuwe kerstnummer van Miss Montreal haat ik al.

Dement

2009-12-07T10:06:00.000+01:00

Telefoon.
'Hallo, je spreekt met Anne. Ik heb vandaag een afspraak, maar ik weet niet meer hoe laat. Zou je even willen kijken?'

Aan de balie.
'Ik moet weer een afspraak voor over vier weken. Even kijken, welke datum is het dan?' Tegen man: '28 december, zijn wij dan op vakantie? Even denken hoor, of ben ik dan aan het werk? Jeetje, kunnen we dan wel of niet? Nou ja, maak maar die afspraak, dan bel ik wel als ik niet kan.'

Weer telefoon.
'Hoi, met Leontine. Ik heb morgen een afspraak, maar ben vergeten hoe laat ook alweer. Kan jij dat voor me opzoeken?'

De bel.
'Hoi, ik heb zo een afspraak... moet ik nog even wachten?'
'Even kijken, wat is je naam? Nee, je staat niet op de lijst voor vandaag. Morgen ben je aan de beurt. Ja, dinsdag 8 december, om half 10.'
'Echt? Maar op mijn kaartje staat... *kuch*... 8 december 2009, half 10. Jeetje, sorry. Maar kan ik dan nu niet even tussendoor?'

Telefoon.
'Ja hoi, met Karlijn. Ik had vrijdag een afspraak, maar er was helemaal niemand op de praktijk. Spreekuur in Tuindorp zeg je? Niet op de Breedstraat? Och ja, nu je het zegt...'

Dit verschijnsel, dames en heren, heet zwangerschapsdementie en komt zeer regelmatig voor bij vrouwen tussen de 20 en 40 die meer dan twaalf weken zwanger zijn. Op de één of andere manier zorgen de hormonen, die dan door je lijf gieren, ervoor dat elke vorm van helder en zelfstandig nadenken, verloren gaat. En daarom zit ik hier. In de verloskundigepraktijk. Drie ochtenden in de week. Om de afspraken van al die vergeetachtige dames zelf netjes bij te houden. Jammer dat ik af en toe aan Neeltjedementie lijd...

Daat gaat 'ie...

2009-12-05T11:15:00.002+01:00

Ik zat even voor het raam. Naar de achterburen te gluren. De achterburen zijn namelijk de zus van de ex van vriend H. en haar vriend en dat levert soms hilarische taferelen op als vriend H. in zijn onderbroek door mijn kamer banjert. Zeker als de ex van vriend H. bij haar zus op bezoek is. Laatst was ook de moeder van de zus van de ex van vriend H. aanwezig. Zij presteerde het om het raam open te doen en naar de overkant, waar ik dus woon, gillend te vragen hoe het nu toch met vriend H. was. En dat ze hem zo lang niet gezien had. EN dat ze zo benieuwd was hoe...

Enfin. Ik zat dus voor het raam en inspecteerde de achterburen. Zij was niet thuis en hij liep in een blauw overhemd en een beige broek mobiel te telefoneren en daarbij te ijsberen. En ineens zag ik in mijn ooghoek een beweging. Het was een ballon. Zo'n mooie, dure ballon die je alleen op de kermis of in het ziekenhuis kunt kopen. Zo'n 3d-ballon in een vormpje, die je als kind altijd zo graag wilde hebben maar die je nooit kreeg omdat 'ie 6 gulden kostte. Met een rotvaart spoot het ding omhoog, de grijze wolken tegemoet. Het was een pandabeer.

En toen moest ik ineens heel erg aan het kleine kindje denken dat nu op straat hartverscheurend stond te huilen. Want wie ooit weleens een heliumballon aan een touwtje om zijn pols heeft gehad, weet hoe groot de verleiding was om hem stiekem los te laten en op tijd weer vast te pakken, maar ook hoe groot het verdriet was als de ballon je te slim af was en er pardoes vandoor ging... Arm kind.

Tranen

2009-11-27T11:42:00.002+01:00

Ze deed haar best om niet in tranen uit te barsten. Het was niet goed. Op de echo waren twee lege vruchtzakken te zien, in plaats van één gezonde baby. Bijtend op haar onderlip stond ze aan de balie. Misschien dat een afspraak bij het echobureau ander nieuws zou geven? Haar handen trilden. Acht weken zwanger was ze en nu was het voorbij.

Buiten wachtte haar man. Pas na een kwartier waren ze in staat naar huis te fietsen.

De volgende dag: telefoon. Het geluk stroomde bijna de hoorn uit. Niks geen lege vruchtzakken, ze droeg een gezond kind. En weer waren er tranen.

Ook bij mij. 'Ik zag het gister al', lachte ze. 'Je huilde bijna met me mee. Afstand houden hoor!' En toen ging ze haar moeder bellen.

Millennium

2009-11-24T23:13:00.004+01:00

Nu dan toch eindelijk. Ik heb 'Millenium. Mannen die vrouwen haten', van Stieg Larsson uit. Het boek dat heel Nederland aan de bank gekluisterd hield, en later aan de bioscoopstoel. De nieuwe Dan Brown, maar dan op thrillergebied.

Ik vond het een lijdensweg, de eerste 200 pagina's. Waarom werd hier zo lyrisch over gedaan? Wat maakte dit boek beter dan al het werk van Karen Slaughter en Nikki French bij elkaar? Het duurde maar en het duurde maar voordat het verhaal een beetje op gang kwam en dan was het ook nog enorm economisch. Ik vond het maar niks.

Maar ik ben ook maar een product van de massa. Als iedereen iets leuk of mooi vindt, dan kan het toch niet zo zijn dat ik er niets aan vind? Filmrecensente Dana Linssen, die ik sprak over de film, barstte bijna uit haar shirtje van enthousiasme over het werk van Stieg Larsson. Zij zal het toch niet mis hebben?

Dus ik las door. En door en door en door. In één dag jaste ik er 350 pagina's uit. Ik verwerd tot een soort leesmachine, een lettervreter. Uit, uit, uit moest het boek. Ik wílde weten wie het gedaan had. En wat de nasleep was.

Want dat is het coolst aan 'Millennium'. Het is geen gewone whodunnit, maar een boek met een moord en een nasleep. Literatuur zou ik het bijna willen noemen. Gaaf hoor. Vanmiddag naar de film.

Neeltje biedt zich aan

2009-10-29T14:05:00.003+01:00

Neeltje, 28 en afgestudeerd in Taal- en Cultuurstudies (UU) en Journalistiek (RUG), zoekt een (bij)baan voor 16 tot 20 uur per week. Ze kan goed schrijven en radiomaken, is communicatief sterk.

Ze wil het liefst schrijven voor kranten en tijdschriften, maar ziet zichzelf ook groepen (rond)leiden, voor de klas staan, of op een andere manier mensen in beweging zetten.

Weet jij een leuke baan voor haar? Reageer dan alsjeblieft. Neeltje stuurt je dan haar cv.

Make-up, geef me je mahake-up!

2009-10-28T13:43:00.003+01:00

Eerst gaan we even terug in de tijd. Kennen jullie deze nog?

Binnenkort volgt een ode aan Kinderen voor Kinderen 7. De allereerste KVK-elpee die ik kreeg op Sinterklaasavond 1986. Ik ken hem nog altijd helemaal van buiten. Van nummer 1 tot en met het laatste lied: totaal uit mijn hoofd. Enfin. Nu gaan we het even over make-up hebben.

In de eerste plaats ontdekte ik door KvK's 'Make-up', dat er in 1986 ook al lipgloss bestond! Ik dacht dat dat echt iets van de laatste jaren was. Daarnaast hoor ik nu ineens dat het KVK-achtergrondkoor 'poeder' zingt, in plaats van 'moeder'. Nooit geweten. Voordeel is wel dat dat koortje louter make-up producten bezingt die ik ken. 'Eyeshadow, rouge, lippenstift, mascara (ik zeg trouwens altijd mascaaaara), poeder, nagellak, wenkbrauwpotlood, pincet, eau de toilette.' Allemaal bekend, bijna allemaal in de kast. Op de poeder en het wenkbrauwpotlood na. Dat vind ik make-up voor gevorderden.

Nynke had laatst een grotere shock. Die bekeek een filmpje op internet waarin een meisje zich in 8 versnelde minuten probeerde op te maken. Daar had ze zeven (7!) kwasten voor nodig, en een koffer vol producten waar Nynke, noch ik, ooit van gehoord hadden. (Ik heb trouwens laatst wel een kwastje gekocht voor mijn lippenstift, want het schijnt dat je het daar mooier mee kunt aanbrengen (zo heet dat ook hè: aanbrengen. Opsmeren is een heel ordinair woord in de make-up-, wat zeg ik, visagíewereld.)

Nynke vraagt zich nu af of zij wel normaal is, omdat ze alleen maar mascara en een beetje oogschaduw gebruikt. Ik heb het antwoord: Ja Nynke, jij bent doodnormaal. Dat heb ik net in Vrij Nederland gelezen. Daarin stond deze week een artikel over dameswintermode. Het schijnt dat jassen- en laarzenmerken bewust rekening houden met de Nederlandse vrouw. Die strekt namelijk bij het passen van een jas haar armen recht voor zich uit, om te kijken of de mouwen wel lang genoeg zijn voor op de fiets. Die wil geen knopen alleen, maar ook een rits erbij, want anders is het zo koud op de fiets. En een capuchon is ook wel zo handig.

Laarzen met hakken? Leuk voor een feestje, maar doe maar niet op dinsdag. Zo onpraktisch. Vrouwen uit met name Zuid- en Oost-Europese landen kijken vaak geringschattend naar de dames uit Holland. In hun ogen verslonzen wij onszelf, hebben we geen oog voor stijl en schoonheid en kopen wij alleen kleding om de praktischheid.

Dus eigenlijk zijn wij uitzonderlijk, Nynke en ik. Want wij gebruiken in ieder geval nog make-up. Die heel onpraktisch kan uitlopen.

In mijn vorige leven...

2009-10-27T23:33:00.006+01:00

You were female in your last earthly incarnation.You were born somewhere in the territory of modern New Guinea around the year 1725. Your profession was that of a dancer, singer or actor.

Your brief psychological profile in your past life:You had the mind of a scientist, always seeking new explanations. Your environment often misunderstood you, but respected your knowledge.

The lesson that your last past life brought to your present incarnation: Your lesson is to study, to practice and to use the wisdom that lies within the psychological sciences and in ancient manuscripts. With strong faith and hard work you will reach your real destiny in your present life.

En dat allemaal op basis van mijn geboortedatum! Klopt aardig, al zeg ik het zelf. http://thebigview.com/pastlife/

Vetlaagje

2009-10-27T11:48:00.003+01:00

Ik hoorde het mezelf vragen aan vriend H. 'Zit mijn broek te strak? Ja hè? Hij zit te strak hè? Kijk hier, onder mijn bil, zit echt zo'n hele gleuf. Dat betekent dat 'ie echt te strak zit.' En toen zag ik mezelf ineenzijgen op het bed. 'Oh néééé! Jezus man, heb ik echt net die nieuwe spijkerbroek gekocht in maat fucking 30, zit 'ie gewoon nu alweer te strak! Waarom!?'

Vriend H. zat in een stoel, las de krant, keek even op, vroeg: 'Waar zit die gleuf dan?', meldde vervolgens dat 'ie niks zag en ook nog dat 'ie me met of zonder gleuf even lief vond. (Haha. Pas nu ik het opschrijf, realiseer ik me dat 'ie iets heel grappigs, danwel beledigends heeft gezegd.) Enfin, hij gedroeg zich als een echte man. Dus ik was snel genezen.

Een dag later zat ik met vriendin L. aan de scones met jam en clotted cream in De Bakkerswinkel. Na drie happen zei ik het. 'Ooh, ik moet dit echt niet eten joh! Ik word hier echt te dik van. Ja jezus hee, de hele zomer had ik geen honger en vlogen de kilo's eraf en moet je nu eens zien! Sjongejonge, ik paste gewoon in een spijkerbroek in maat 30! Maar nu? Ik loop alleen maar te vreten! Mijn buik hangt echt totaal over mijn broekriem! 't Is echt weer winter hè, we moeten weer een vetlaagje aanleggen...'

'Ja', zei vriendin L. 'Ik heb het ook, erg hè?'. En daarmee was de kous af.

Soms vind ik mezelf echt verschrikkelijk.

Lelijk eendje

2009-10-25T09:59:00.004+01:00

Weten jullie nog? Het lelijke eendje Susan Boyle uit Britain's Got Talent, die alle mussen van het dak wist te zingen? Het was wel zielig, want nadat de jury en de voltallige zaal van hun totale verbazing bekomen waren, stortte Susan in. Ze kon alle aandacht niet aan. Niet gek, als je bedenkt dat ze 47 jaar lang bij haar moeder heeft gewoond in een dorpje dat niet eens op de kaart staat. En bovendien was ze nog nooit gekust. (Maar dat bleek niet waar).

Enfin. Hoewel Susan mooi kon zingen én ze een soort van make-over had gekregen, verwachtte ik desondanks niet zoveel van haar plaat. Ik vermoedde dat die een beetje in het genre Paul Pott/Andrea Bocelli zou vallen. Licht klassiek, lange en episch. En dan geen liedjes of nummers, maar liederen.

Dus toen ik vanochtend mijn was stond op te vouwen en een prachtige versie hoorde van 'Wild Horses' van, jawel, The Rolling Stones, ontsproot er in mijn brein een beeld van een mooie, jonge, blonde vrouw, met lang haar en veel make-up en een strak glitterjurkje. Echt waar.

En toen was het Susan Boyle.

Neeltje & Nynke op Twitter

2009-09-29T17:09:00.003+02:00

Neeeltje Jan Mulder in mijn oor: ' Ik bel je nog...' *zucht* 1 minute ago from web

nynke@Neeeltje WRAUW! 1 minute ago from web in reply to Neeeltje

De Huishoudcoach

2009-09-23T13:30:00.004+02:00

Ik ben een heel net meisje. Ik hou helemaal niet van kruimels op de vloer, vlekken op de bank en stapels verstofte post op tafel. Maar helaas is de realiteit heel anders en blijk ik vooral een heel net meisje in mijn hoofd. En in mijn dromen. Want mijn huis is een puinzooi. En tijd om het op te ruimen heb ik zogenaamd niet. Laat staan zin.

Mijn witte bank zit onder de vetvlekken en zwarte vegen. Mijn laminaatvloer ligt vol kruimels en haren. Als ik met mijn vinger over mijn raam veeg, is hij zwart. Mijn eettafel én bureau liggen bezaaid met papieren, enveloppen en rekeningen. De krantenbak puilt uit. Op de stoel in mijn slaapkamer ligt de halve inhoud van mijn klerenkast. De keukenkastjes zijn vaker leeg dan vol en de inhoud staat dan vies op het aanrecht.

Laatst had ik een kopie van mijn paspoort nodig. Daar heb ik er zeker twintig van. Dat leek me zo handig indertijd, dat ik niet voor elk kopietje naar de supermarkt zou hoeven. Twintig kopietjes raak je niet zomaar kwijt, zou je denken. Ik wel hoor. Niet in de boekenkast, niet in de la, niet op mijn bureau, niet onder mijn bed (wel veel stofvlokken), nergens.

Onlangs wilde ik uitgebreid koken. Moest ik eerst zes pannen en acht borden afwassen. Vorken en messen waren er helemaal niet meer. Toen was ik het zat. Er moest iets veranderen. Maar wat? Gelukkig kreeg ik hulp van boven en stuitte ik in de boekhandel zomaar op het boek 'Aan de slag met de Huishoudcoach. De nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen.' Eureka! Mijn redding!

Ik heb twee dagen lang gelezen, met opgetogen kriebels in mijn buik. Dit boek ging over mij! Het huis in dat boek was het mijne! En de oplossingen waren zo slim en doeltreffend, dat ik bijna onmiddellijk met een poetsdoek en de stofzuiger aan de slag wilde gaan. Maar dat was niet de bedoeling. Als een kip zonder kop door je huis rennen, daarmee stapeltjes verplaatstend en onhandige, totaal ondoeltreffende hoekjes schoonmaken, dat moet dus niet. Het gaat om het effectiviteit. En die haal je uit de weekschema's.

Ik ben begonnen met mijn tutkast, vol potjes en flesjes met totaal over de datum zijnde cremepjes en luchtjes erin. Maar waar ook mijn handdoeken, panty's en schoenen liggen. En pennen, oude pasjes en haarelastiekjes. En hee! Daar vond ik ook een schilmes en een oude jaaropgave. Deze kast had geen duidelijk doel, en dat moest ik eerst formuleren. Het werd mijn kast voor persoonlijke verzorging. Met mijn handdoeken, panty's en tutspullen, maar alleen díe spullen die ik ook echt gebruik. Ik moest twee stapels maken: de Hier Bewaren-stapel, de Elders Bewaren-stapel en de Weggooi-stapel. Eén voor één moest ik alle spullen eruit halen en op een stapel leggen. Kast leeg? Doek erdoor en weer netjes inruimen. En de andere stapels zo snel mogelijk laten verdwijnen.

Heerlijk. Net als de 15 minuten die ik elke avond besteed aan het leegmaken van mijn eettafel en aanrecht. Geen afwas meer. Geen losse papieren. Want die ruim ik elke dag weg in de 'Lezen', 'Doen' en 'Bewaren'-mappen, die ik elke week in een half uurtje uitspit.

Dit hou ik vol. Ik weet het zeker. Nog een paar weken volgens het schema en dan is mijn hele huis spic en span en kost mij dat geen enkele moeite meer. Hoop ik.

De wijde wereld in

2009-09-07T20:52:00.005+02:00

Het waaide. Het golfde. In mijn maag golfde het ook. Ik kon het binnenhouden, maar het kleine meisje drie stoelen verderop spuugde een hele zak vol.

We voeren de Waddenzee over, op weg naar Vlieland en het regende pijpenstelen. Houten haringen moesten we hebben, anders zou onze tent geheid wegvliegen. Zeiden zij die al op Vlieland waren. In heel Utrecht waren geen houten haringen meer te krijgen.

We kregen onze tent bijna niet overeind. Het elastiek van de stokken rekte uit, het zeil ging zo plat dat we er niet in konden liggen. Een illegaal plekje in een bosje deed wonderen. Daar waaide het iets minder hard. Heel iets.

En het regende nog steeds. Maar het voetbalveld vol mensen, met kleurrijke plastic jassen en laarzen aan, keek met druipende haren en een brede glimlach naar al dat moois dat zich op het podium afspeelde. Zoals die gekke kleine Kyteman met zijn hiphoporkest. En de mooie mannen van The Veils met hun ietwat zwaarmoedige, maar oh zo mooie gitaarklanken. En Múm, dat met ukelele, ijle meisjesstemmen en speelgoedfluitjes geen betere afsluiting van een eerste festivaldag had kunnen zijn.

We waren op Into The Great Wide Open. En de volgende dag scheen de zon. Alles was nog meer dan goed.

Waardevol/waardeloos

2009-08-29T15:59:00.007+02:00

Ik was als kind gefascineerd door de Tweede Wereldoorlog. Mijn grootste, en zeer lugubere wens, was een weekje onderduiken als Joods meisje, mogelijk gemaakt door een tijdmachine. En dat de Duitsers dan wel aan de deur zouden komen, maar dat ik net niet gepakt werd. Ik wilde voelen wat het was om in zo'n grote angst te leven. Ik wilde meemaken wat oorlog was.

Omdat tijdmachines nou eenmaal niet bestaan, ben ik alle persoonlijke verhalen over de oorlog gaan lezen die ik maar te pakken kon krijgen. En wist ik zeker: de radiodocumentaire die ik tijdens mijn opleiding Journalistiek zou gaan maken, moest over de oorlog gaan. En wel over de oorlog in het buurtschap waar mijn vader geboren is: Eefsele, bij het Achterhoekse Groenlo. Daar kabbelde de oorlog de eerste jaren een beetje voorbij, tot de winter van 1944, toen hordes evacués en hongerige stadmensen de boerderijen bevolkten. In maart 1945 trof Eefsele het grootste oorlogsverdriet: een aantal bommen, bestemd voor Duitsland, nam de levens van acht bewoners.

Voor mijn documentaire sprak ik met Frans Klein Gebbink, die zijn vader verloor, met Marietje Harbers wiens zusje stierf en met mijn eigen tante Annie Huirne, die dit allemaal van nabij meemaakte. De jury van de RVU Radioprijs, die ik met mijn docu graag had willen winnen, vond hen, met hun Achterhoekse accent, onverstaanbaar. En meende dat ik een waardeloos gevoel voor chronologie had. Maar voor mij, en voor de bewoners van Eefsele en die van het bejaardenhuis in Groenlo, is het verhaal ontzettend waardevol. En ik ben blij dat hij nu eindelijk online te beluisteren is: