Vrouw & Fiets

Ik ben trots. Op mijn twee lieve vriendinnen Marijn en Nynke. Want die hebben samen een boek geschreven, dat ik steeds per ongeluk beschrijf als 'Vouw & Fiets'. Daarmee veroveren ze langzaam de halve wereld, want het ligt hoog opgestapeld bij de Broese, ze waren er mee op de radio én gisteren gaven de dames en hun schaamlippen acte de présence bij Paul de Leeuw.

Het boek heet natuurlijk 'Vrouw & Fiets' en is een handboek voor vrouwen die wielrennen of dat willen gaan doen. Het neemt je stapsgewijs mee langs alle wetenswaardigheden die je nodig hebt om een goede fiets te kopen, er lekker op te zitten en hard te kunnen gaan zonder honger, kou of irritante mannen die altijd om het hardst willen. En omdat de meeste vrouwen knopjes, snoertjes en andere vormen van techniek altijd een beetje ingewikkeld vinden en vooral een mooie fiets willen, zeggen Marijn en Nynke gewoon dat je een fiets moet kopen met een Shimano 105 triple erop. Dat is je versnellingssysteem, zal ik maar zeggen. Die heb je in 1000 soorten, maar je moet gewoon deze kopen en dan zit je altijd goed, zeggen Marijn en Nynke. En dat vind ik dan heel geruststellend. Net als dat ze je leren om je eigen band te plakken (door middel van een hilarische fotoserie van Nynke!), maar dat ze er ook bij zeggen dat je voor andere kapotte dingen aan je fiets gewoon even naar de fietsenmaker moet gaan. Ha, fijn.

Opvallend is dat alle interviewers het alleen maar over de schaamlippen van dames willen hebben, die zij volgens het boekje braaf insmeren met vaseline om rauw vlees tussen de benen te voorkomen, net als beklemmingen en andere ongemakken door dat toch wel kleine zadel. Dat heet trouwens een 'sneutje', mooi woord, niet? Terwijl er toch potdikkie wel meer moois in 'Vrouw & Fiets' staat. Om maar eens even iets te noemen:

'Mijn benen trapten mechanisch nog hun rondjes, maar in mijn hoofd hoorde ik het complete Urker Mannenkoor vierstemmig 'Nynke, stap aaaaf, stap aaaaaf, staf aaaaf' zingen. Ik dacht, als ik nou val, dan lig ik tenminste. Dan komt er vast een ambulance met een lekker zachte brancard waar ik da op mag. Dan ben ik van het hele gezeik af. Maar ik viel niet.'

Of:

'Een lekkere fluim snuit men bovenlangs. (...) Voor een snottebel in je rechterneusgat duw je met je linkerwijsvinger je linkerneusgat dicht. Je linkerelleboog bevindt zich daarbij ter hoogte van je borst. Je draait je hoofd naar rechts en trekt je rechterschouder een beetje in. Met een korte, krachtige stoot snuit je het snot over je schouder naar achteren. Snot uitsnuiten doet men met overtuiging. Snuit je een beetje lafhartig, dan ontstaat er een sliert en heb je alsnog een slijmspoor op je mouw en/of wang.'

En tot slot:

'Welke kant moest ik op om in Uithoorn te komen? (...) Ik wikte en woog en dubte. En door dat wikken, wegen en dubben vergat ik helemaal dat ik inmiddels al bijna stil stond. En dat ik mijn schoenen nog niet uit de pedalen had geklikt. Dit probleem merkte ik pas toen ik tergend langzaam omviel. Maar dan ook echt tergend langzaam. Zoals je mensen in films weleens in slow motion op iemand af ziet rennen en met vertraagde stem 'Noooooooooo' hoort roepen. Zo riep ik ook 'nooooooooo!!' Knullig viel ik om.'


Dus lieve mensen: koop dat boek. Want er staan nog veel meer goede tips en fijne anekdotes in... een heerlijk boek voor in de terrasstoel en dan daarna voor op de fiets. Want, dat moet gezegd, ik krijg er echt enorme kriebelbenen van, van 'Vrouw & Fiets'. Dus wie weet zoef ik binnenkort ook nog eens richting Uithoorn.

Boer Zoekt Vrouw

Ik kom al zes zondagen niet meer buiten. Nu zat ik ook al elke maandag aan de bank vastgeplakt, dus in die zin is het maar goed dat Grey's Anatomy  alweer een tijdje niet uitgezonden wordt. Kan ik m'n vrienden ook weer eens zien. Enfin, de zondag is voor Boer Zoekt Vrouw. En daarna voor Het Spaanse Schaep. Maar toch vooral voor die arme boeren die maar niet aan de vrouw kunnen komen. De pech is alleen dat het geen enkele zin heeft om daar een grappig stukje over te schrijven. Dat doet Nynke namelijk al. En er is nou eenmaal niemand die beter over Boer Zoekt Vrouw kan schrijven dan Nynke. Kijk zelf maar. Hier.

Jaap

En dan wil ik meteen even van de gelegenheid gebruik maken om Jaap te pluggen. Ik moet (bijna) elke dag (hard) lachen om zijn heerlijke stukjes op 'I'm like: Oh my God'. Doen jullie dat nu dus ook maar.

Janine

Een fractie van een seconde duurde het, voor violiste Janine Jansen volledig was opgegaan in de muziek van het philharmonisch concert waarmee ze het vioolconcert van Beethoven opnam. Het geluid had weggedraaid kunnen worden, Janines oogopslag en lichaamsbeweging maakte de muziek hoorbaar. Ze wiegde zachtjes van links naar rechts, van voor naar achter, gooide haar hoofd in haar nek bij een crescendo en bewoog haar lippen zachtjes op de maat van de wegstervende vibraties. Haar ogen spuwden dan weer vuur, dan weer leken ze aan het zicht ontrokken door een zachte waas, ze draaide ze van links naar rechts, keek boos, om haar ogen vervolgens te sluiten.

Intens waren ze, deze vele close ups van onze nationale trots Janine Jansen. Zó intens dat ik aan het eind van de documentaire Janine van Paul Cohen uitgeput was. Haar blikken waren bijna teveel. Want Janine stelt zich op deze pure wijze zó open, geeft zoveel van zichzelf weg, dat je je er als kijker bijna niet meer tegen kunt beschermen. Het komt dan ook niet als een verrassing dat Janines energie gedurende de film langzaam uit haar sijpelde. En niet alleen uit haar, ook uit mij. Omdat ik zo opging in haar tomeloze inzet, haar enorme doorzettingsvermogen, haar ontzettende perfectionisme en de topsport die vioolspelen heet. Prachtig. 

Janine is niet meer te zien op het filmfestival, want uitverkocht, maar wel vanaf 7 oktober in de bioscoop. Gaan!

Millennium

Nu dan toch eindelijk. Ik heb 'Millenium. Mannen die vrouwen haten', van Stieg Larsson uit. Het boek dat heel Nederland aan de bank gekluisterd hield, en later aan de bioscoopstoel. De nieuwe Dan Brown, maar dan op thrillergebied.

Ik vond het een lijdensweg, de eerste 200 pagina's. Waarom werd hier zo lyrisch over gedaan? Wat maakte dit boek beter dan al het werk van Karen Slaughter en Nikki French bij elkaar? Het duurde maar en het duurde maar voordat het verhaal een beetje op gang kwam en dan was het ook nog enorm economisch. Ik vond het maar niks.

Maar ik ben ook maar een product van de massa. Als iedereen iets leuk of mooi vindt, dan kan het toch niet zo zijn dat ik er niets aan vind? Filmrecensente Dana Linssen, die ik sprak over de film, barstte bijna uit haar shirtje van enthousiasme over het werk van Stieg Larsson. Zij zal het toch niet mis hebben?

Dus ik las door. En door en door en door. In één dag jaste ik er 350 pagina's uit. Ik verwerd tot een soort leesmachine, een lettervreter. Uit, uit, uit moest het boek. Ik wílde weten wie het gedaan had. En wat de nasleep was.

Want dat is het coolst aan 'Millennium'. Het is geen gewone whodunnit, maar een boek met een moord en een nasleep. Literatuur zou ik het bijna willen noemen. Gaaf hoor. Vanmiddag naar de film.

De Huishoudcoach

Ik ben een heel net meisje. Ik hou helemaal niet van kruimels op de vloer, vlekken op de bank en stapels verstofte post op tafel. Maar helaas is de realiteit heel anders en blijk ik vooral een heel net meisje in mijn hoofd. En in mijn dromen. Want mijn huis is een puinzooi. En tijd om het op te ruimen heb ik zogenaamd niet. Laat staan zin.

Mijn witte bank zit onder de vetvlekken en zwarte vegen. Mijn laminaatvloer ligt vol kruimels en haren. Als ik met mijn vinger over mijn raam veeg, is hij zwart. Mijn eettafel én bureau liggen bezaaid met papieren, enveloppen en rekeningen. De krantenbak puilt uit. Op de stoel in mijn slaapkamer ligt de halve inhoud van mijn klerenkast. De keukenkastjes zijn vaker leeg dan vol en de inhoud staat dan vies op het aanrecht.

Laatst had ik een kopie van mijn paspoort nodig. Daar heb ik er zeker twintig van. Dat leek me zo handig indertijd, dat ik niet voor elk kopietje naar de supermarkt zou hoeven. Twintig kopietjes raak je niet zomaar kwijt, zou je denken. Ik wel hoor. Niet in de boekenkast, niet in de la, niet op mijn bureau, niet onder mijn bed (wel veel stofvlokken), nergens.

Onlangs wilde ik uitgebreid koken. Moest ik eerst zes pannen en acht borden afwassen. Vorken en messen waren er helemaal niet meer. Toen was ik het zat. Er moest iets veranderen. Maar wat? Gelukkig kreeg ik hulp van boven en stuitte ik in de boekhandel zomaar op het boek 'Aan de slag met de Huishoudcoach. De nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen.' Eureka! Mijn redding!

Ik heb twee dagen lang gelezen, met opgetogen kriebels in mijn buik. Dit boek ging over mij! Het huis in dat boek was het mijne! En de oplossingen waren zo slim en doeltreffend, dat ik bijna onmiddellijk met een poetsdoek en de stofzuiger aan de slag wilde gaan. Maar dat was niet de bedoeling. Als een kip zonder kop door je huis rennen, daarmee stapeltjes verplaatstend en onhandige, totaal ondoeltreffende hoekjes schoonmaken, dat moet dus niet. Het gaat om het effectiviteit. En die haal je uit de weekschema's.

Ik ben begonnen met mijn tutkast, vol potjes en flesjes met totaal over de datum zijnde cremepjes en luchtjes erin. Maar waar ook mijn handdoeken, panty's en schoenen liggen. En pennen, oude pasjes en haarelastiekjes. En hee! Daar vond ik ook een schilmes en een oude jaaropgave. Deze kast had geen duidelijk doel, en dat moest ik eerst formuleren. Het werd mijn kast voor persoonlijke verzorging. Met mijn handdoeken, panty's en tutspullen, maar alleen díe spullen die ik ook echt gebruik. Ik moest twee stapels maken: de Hier Bewaren-stapel, de Elders Bewaren-stapel en de Weggooi-stapel. Eén voor één moest ik alle spullen eruit halen en op een stapel leggen. Kast leeg? Doek erdoor en weer netjes inruimen. En de andere stapels zo snel mogelijk laten verdwijnen.

Heerlijk. Net als de 15 minuten die ik elke avond besteed aan het leegmaken van mijn eettafel en aanrecht. Geen afwas meer. Geen losse papieren. Want die ruim ik elke dag weg in de 'Lezen', 'Doen' en 'Bewaren'-mappen, die ik elke week in een half uurtje uitspit.

Dit hou ik vol. Ik weet het zeker. Nog een paar weken volgens het schema en dan is mijn hele huis spic en span en kost mij dat geen enkele moeite meer. Hoop ik.

Michael Jackson, eat your heart out!

http://www.eternalmoonwalk.com/

Mededeling

Ik wou dat ik Nynke DeJ was. Die schrijft namelijk nog veel leukere stukjes dan ik.

Foto: Viva.nl

Jee! Muzkuz!

Nieuw! Muzkuz! Een te gek weblog over vergeten muziek en rariteiten uit de grotten van de muziekindustrie. Geen specifieke stijl, periode, act of artiest staat centraal en geen enkel genre speelt de hoofdrol. Alles wat anti-hip is, of misschien daardoor wel über-hip. Van belachelijke covers naar vergeten subsubgenres tot onbegrijpelijk experimentele muziek. En tegelijkertijd is het een poging iets meer structuur aan te brengen in de eindeloze rijen van genres, subgenres en subsubgenres.

Daar word je vrolijk van, zeker door alle fragmentjes en clipjes! En ook wel een beetje omdat vriendje H. meewerkt...

Treemagotchi

Ik doe dus mee aan iets voor het goede doel. Eerst haalde ik er mijn neus voor op (weer iets waarvoor je uitgenodigd wordt, nog meer sociaal doen op internet, een betere wereld, schmetere wereld), maar nu vind ik het echt leuk. Je hebt je eigen boom (hier boven staat de mijne), daar komen al je vrienden in te hangen en je doet allemaal opdrachten en quizjes en testjes om die wereld inderdaad toch een beetje mooier en beter te maken. De telefoongids opzeggen bijvoorbeeld. Of een lekker recept maken met de restjes in je koelkast, zodat je die niet hoeft weg te gooien. En daarmee kun je dan ook nog eens Lowlandskaartjes winnen. Of een rondje door de Amsterdamse grachten. Leuk hoor. Doe mee en kom in mijn boom hangen! www.treemagotchi.nl

Twitter

Ook ik ben bezweken voor de nieuwe hype die Twitter heet. Vol enthousiasme en passie schrijf en volg ik 'tweets' (de korte berichtjes die iedereen tikt) en ik vind het fantastisch. Ik heb al best een paar leuke Twitter-followers en mensen die ik zelf follow, maar er kunnen er meer bij: www.twitter.com/Neeeltje.

Zo werkt het:

Koekjesfabriek

Jee. En ik altijd maar denken dat de bloggers van tegenwoordig óf vrouwen van in de twintig zijn met een dynamisch leven en vooral heel veel schrijfambitie, óf hippe marketinggasten die hun internet- en andere kennis willen delen, óf huisvrouwen die niks beters te doen hebben dan bloggen over hun prijskat- of hond of hun enge ziekte. Maar nee. Er zijn ook leuke jongens van dertien die bloggen. Vet leuk bloggen:

http://koekjesfabriek.com/

Tip

Hallo alle 83 bezoekers van vorige week, wat fijn dat jullie elke week weer met minder zijn. Dat ligt ongetwijfeld aan mij hoor, ik schrijf te weinig en wat ik dan schrijf is niet leuk of oud nieuws en dat zou ik zelf ook niet lezen. Daarom deze keer een onvervalste tip. Lang geleden gaf ik er elke week eentje, maar ik en mijn blog zijn nou eenmaal in verval geraakt als ik jullie bezoekcijfers mag geloven, dus ook die tijd is voorbij.

Maar voor deze week, de week van 26 mei tot en met 1 juni, maak ik een uitzondering, want deze week is het namelijk Festival aan de Werf in Utrecht. Dat is een fantastisch leuk festival, met heel veel theater op de meest rare plaatsen in de stad (zoals de V&D en het park en de binnenstad en bovenop het dak van een eettentje, maar ook gewoon in de Schouwburg en in andere theaters) en ook heel veel muziek op maar één plek in de stad, namelijk de Neude. Ja, beste mensen, het is DE Neude en niet HET Neude, zoals jullie allemaal menen te moeten zeggen nadat je een keertje Monopoly hebt gespeeld (sommige mensen zeggen zelfs moonoppoolie, maar hier in Nederland is het gewoon moonoopoolie) en het is ook Vredenburg en niet Vreeburg. Maar dat terzijde.

Op de Neude zijn dus allemaal leuke bandjes. The Kevin Kostners, The Hot Stewards, Lucky Fonz III, Leine, Nobody Beats The Drum en nog veel meer geweldige muziekmakers staan avond aan avond op een vet mooi, nieuw podium dat een beetje op The Opera House in Sydney lijkt en dat is fantastisch, maar ook heel vermoeiend. Want elke avond bier drinken, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar goed, het is maar eens per jaar Festival aan de Werf, zoals het ook maar eens per jaar Oerol is, dus dan wil je wel doorbijten. Komen dus. Alle 83!

Pink

Ik geloof dat ik roze koeken echt het allerallerlekkerst vind van al het eten in de wereld.

De tip van week 23

Het is jong, heerlijk om naar te kijken en het klinkt nog beter dan Jack Johnson. Dames en heren, luistert allen naar Paolo Nutini. Nu! Hier! En hier!

En als u dan toch bezig bent, vergrijp u dan ook even aan die fijne Pete Murray. Hebt u dan nóg geen genoeg van mooie mannen die heerlijke zomerliedjes zingen, kijk en luister dan ook nog even naar Jason Mraz. Wedden dat u nooit meer iets anders wilt? Laat die zomer maar komen!

De tip van week 17: een desillusie

Potverdomme! Pardon... Ik moest even een vies woord zeggen. Sterker nog, eigenlijk wil ik graag nog veel meer vieze woorden zeggen. Ik ben er namelijk, via een heel interessant programmaatje, dat moet gezegd, achter gekomen dat het rondje dat ik hardloop en waar ik verschrikkelijk moe van word en dat heel.erg.lang. duurt en in mijn idee misschien zelfs wel meer dan vijf kilometer was, maar slechts DRIE kilometer is. DRIE! Dat is twee kilometer minder dan de afstand die ik over minder dan een maand in wedstrijdverband tussen meer dan 10.000 vrouwen (als ik de krant mag geloven) moet gaan rennen. En die drie kan ik zelfs nog niet zonder wandelen afleggen.

Dames en heren, het is op dit moment doffe ellende in huize Huirne, dat kunt u begrijpen. Kut zeg, hoe moet dit nou ooit nog goedkomen? Meer trainen, dat is misschien een goed oplossing. En een mooie route uitzetten, op www.mapmyrun.com. Klotesite.

De tip van week 16

Graag even uw aandacht voor Annelies, die uit Groenlo komt. Net als ik. Annelies heeft een boodschap en daar sluit ik mij graag bij aan. Hoewel ik wel een beetje voor FC Twente ben. En voor FC Utrecht. En ik ben ook heel blij dat De Graafschap weer terugkomt in de competitie. Dus eh...

En dan daarna ook even doorsurfen naar de website van Merijn, waar ook deze week weer een pracht van een foto op prijkt. Nu maakt Merijn wel vaker mooie foto's, maar deze was een extra vermelding waard. En misschien ook wel een medaille. In ieder geval een strik!

Nog een tip van week 15

Bij gebrek aan echte schrijfinspiratie volgt hieronder nog een tip van de week:

Wie zin heeft in een stuk kwarktaart zonder zich te vermoeien met het gehele bak- en braadproces, doet er goed aan naar het koelvak van de plaatselijke blauw-witte supermarkt met de mannennaam te gaan (en dan bedoel ik dus niet Dirk van den Broek, want die is rood-wit) en daar bij de Bonusaanbiedingen te kijken. Je zult daar zogenaamde ambachtelijke boerenyoghurt vinden, die, ondanks zijn naam, een welhaast organsmatische uitwerking op je kan hebben. De vruchtenyoghurt met koek (onder andere te verkrijgen in de smaken abrikoos en bosbessen-citroen) veroorzaakt een 'er plast een engeltje over mijn tong'-sensatie, laat je smachten naar meer en geeft je een spectaculair vol gevoel. Een bevredigend vol gevoel welhaast. Kwarktaart in vloeibare en dus hele snelle vorm... wat wil de moderne vrouw in dit haastige tijdperk nog meer?

De tip van week 15

Per ongeluk op maandagavond een eetafspraak gepland en nu Grey's Anatomy gemist? Geen nood: op www.alluc.org kun je bijna alle afleveringen van bijna alle (Amerikaanse, geloof ik) series terugkijken. Alles! Heerlijk! Ook erg geschikt voor als je die ene aflevering van Southpark nog eens wil zien, of dat tekenfilmpje van vroeger waarvan je de naam niet meer zo goed weet. Alles is alfabetisch terug te vinden, dus je valt van de ene 'aha-erlebnis' in de andere. Ik ben fan!

De tip van week 13

De tip van week 13 luidt als volgt:

Surf naar www.dubbelklikken.blogspot.com en lees daar de stukjes van Lieke. Ik geloof dat er niemand in de wereld is die zo mooi en zo treffend en zo herkenbaar (met name voor onze generatie), maar dan toch poëtisch kan schrijven als Lieke.

Zo. Dat moest toch even gezegd.