Hotelbon

Telefoon.

'Met Neeltje'.

'Dag mevrouw, u spreekt met de Bankgiroloterij. Ik heb iets leuks voor u. Wij mogen alle oud-deelnemers van de Bankgiroloterij mee laten spelen in een quiz, voor prachtige prijzen.'

'Oh ja, en dan moet ik daarna zeker weer een jaar meespelen?'

'Nee hoor mevrouw, helemaal niet. U hoeft alleen maar een vraag te beantwoorden en dan wint u een mooie prijs.'

'Ik geloof er geen reet van, maar kom maar op met die vraag.'

'Okee mevrouw, wilt u een makkelijke of een moeilijke vraag?'

'Krijg ik, als ik de moeilijke vraag goed heb, dan ook een grotere prijs?'

'Nee, dat niet mevrouw.'

'Waarom zou ik dan een moeilijke vraag willen beantwoorden?'

'Tja, dat moet u zelf weten mevrouw.'

'Nou, kom maar op dan, met die moeilijke vraag.'

'Okee, komt 'ie. In welke stad staat het Van Gogh Museum? Is dat A: In Amsterdam, B: in Rotterdam of C: in Delft?'

'Vind je dat een moeilijke vraag?'

'Ik weet het antwoord niet, mevrouw.'

'Jij weet het antwoord niet? Maar je komt uit Amsterdam, zo te horen. Nou ja, het antwoord is dus A.'

'U denkt dat het antwoord A is? Weet u het zeker?'

'Ja, dat weet ik zeker.'

'Dan ga ik het antwoord nu invoeren in de computer... even geduld... jaaaa, het lampje is groen! Van harte gefeliciteerd mevrouw, ik mag u een mooie hotelcheque aanbieden voor drie nachten in een drie- of viersterrenhotel overal in Nederland!'
 
'Goh, wat leuk. En hoeveel moet ik dan precies bijbetalen?'

'Helemaal niets mevrouw. Bij de overnachtingen zijn het ontbijt inbegrepen. Alleen een diner moet u los betalen, maar dat lijkt me logisch.

'Ja, dat is wel zo. En wat is dan het verdere addertje onder het gras?'

'Goh mevrouw, u bent wel slim, er zit inderdaad wel een klein addertje onder het gras ja...'

'Hoeveel maanden moet ik nu weer meespelen?'

'Neenee, u hoeft helemaal niet meer mee te spelen, sterker nog: u speelt automatisch de maand december mee. Gratis.'

'Gratis. En verder?'

'Nou mevrouw, u bent wel slim zoals ik al zei. Verder moet u minimaal één maand meespelen in de Bankgiroloterij.'

'Zie je, ik zei het. Wat kost dat?'

'Eén lot is 8,25. Maar als u nu toezegt, kunt u ook meteen weer opzeggen, dan betaalt u alleen voor januari. En dan krijgt u dus wel drie heerlijke hotelovernachtingen!'

'Je weet het wel goed te brengen! Maar ik ben juist gestopt met de Bankgiroloterij omdat ik er geen geld meer voor had. Ook niet voor over had trouwens.'

'Wat voor werk doet u dan?'

'Wat voor werk? Dat gaat jou toch niks aan? Maar vooruit, ik werk voor Radio 1.'

'Voor de radio? Cool zeg. Ik ben een rapper.'

'Ja, dat dacht ik al.'

'Hoezo dacht u dat al?'

'Je klinkt als een rapper. Surinaamse tongval, Amsterdams accent, woordkeus, jong... Helaas draait Radio 1 geen rapmuziek, dus ik kan je niet helpen.'

'Goh, dat heeft u wel goed gehoord. Dus u denkt dat ik nog jong ben?'

'Eh... ja.'

'Hoe oud bent u dan, als ik vragen mag?'

'Ik ben 28, helaas.'

'Helaas? Waarom helaas?'

'Ach, 28, da's bijna 30.'

'Wat is er mis met 30? Ik hou van vrouwen van 30.'

'Jij houdt van vrouwen van 30...?'

'Ja, die hebben alles voor elkaar, zijn geen meisjes meer, maar echte vrouwen... ik zeg altijd maar zo: vrouwen van 30 zijn net als wijn: hoe rijper, hoe lekkerder.'

'Hahahaha, hoe rijper, hoe lekkerder? Als je maar niet denkt dat ik jou meeneem naar dat viersterrenhotel! Hoe oud ben jij eigenlijk?'

'25 mevrouw.'

'Goh, dat zou ik je niet geven. Je klinkt een stuk jonger.

'Nou, bedankt'.

'Zullen we dan nu maar even doorgaan met mijn hernieuwde lidmaatschap van de Bankgiroloterij?'

'Eh ja mevrouw, laten we dat maar doen. Ik ga even uw gegevens met u doornemen..'
(....)
'Nou, dat is dan geregeld mevrouw. U speelt de maand december gratis mee met de Bankgiroloterij en betaalt alleen voor de maand januari. Wel op tijd opzeggen hè? Rest mij niets anders dan u heel fijne feestdagen te wensen, en een heel gelukkig nieuwjaar. Geniet van het hotel!'

'Ja, bedankt hè?'

'U hebt mijn dag een stuk vrolijker gemaakt.'

'Ach, jij was ook best leuk.'

'Dag mevrouw.'

'Dag meneer.'

Echt gebeurd.

Sky Radio

Het voordeel van werken in een wachtkamer is dat je altijd van die lekkere muziek hoort. Van Sky Radio, de zender die van die gevarieerde undergrondmuziek draait. Waarvan je gewoon niet stil kunt blijven zitten. Want je wilt dansen en meezingen tenslotte. Met Michael Bublé en Guus Meeuwis. En met Marco Borsato en Lily Allen. Oh, en vergeet Trijntje Oosterhuis niet. Heerlijk.

Nu, in deze prachtige maand december, heb ik helemaal geluk. Het is weer kerstliedjestijd! Al de hele ochtend suis ik over het parket op de zoetgevooisde klanken van Mariah Carey, Chris Rea en Louis Armstrong. Ik kan mijn geluk niet op. Ik heb er een heel fucking jaar op moeten wachten, maar gelukkig is het nu weer zover!

't Is tenslotte ook al 7 december. De hoogste tijd. En als ik soundeffects had kunnen toevoegen aan deze blog, hadden jullie nu ook allemaal belletjes gehoord. Zoals ik, op deze ochtend. En op de vele ochtenden die nog gaan volgen tot het eindelijk, eindelijk echt Kerstmis is.

Aanvulling op dinsdag 8 december:
Ik geloof dat ik mezelf op ga hangen. Zoveel 'Wham' en Chris Rea op één dag kan een mens gewoonweg niet aan. Zelfs het nieuwe kerstnummer van Miss Montreal haat ik al.

Dement

Telefoon.
'Hallo, je spreekt met Anne. Ik heb vandaag een afspraak, maar ik weet niet meer hoe laat. Zou je even willen kijken?'

Aan de balie.
'Ik moet weer een afspraak voor over vier weken. Even kijken, welke datum is het dan?' Tegen man: '28 december, zijn wij dan op vakantie? Even denken hoor, of ben ik dan aan het werk? Jeetje, kunnen we dan wel of niet? Nou ja, maak maar die afspraak, dan bel ik wel als ik niet kan.'

Weer telefoon.
'Hoi, met Leontine. Ik heb morgen een afspraak, maar ben vergeten hoe laat ook alweer. Kan jij dat voor me opzoeken?'

De bel.
'Hoi, ik heb zo een afspraak... moet ik nog even wachten?'
'Even kijken, wat is je naam? Nee, je staat niet op de lijst voor vandaag. Morgen ben je aan de beurt. Ja, dinsdag 8 december, om half 10.'
'Echt? Maar op mijn kaartje staat... *kuch*... 8 december 2009, half 10. Jeetje, sorry. Maar kan ik dan nu niet even tussendoor?'

Telefoon.
'Ja hoi, met Karlijn. Ik had vrijdag een afspraak, maar er was helemaal niemand op de praktijk. Spreekuur in Tuindorp zeg je? Niet op de Breedstraat? Och ja, nu je het zegt...'

Dit verschijnsel, dames en heren, heet zwangerschapsdementie en komt zeer regelmatig voor bij vrouwen tussen de 20 en 40 die meer dan twaalf weken zwanger zijn. Op de één of andere manier zorgen de hormonen, die dan door je lijf gieren, ervoor dat elke vorm van helder en zelfstandig nadenken, verloren gaat. En daarom zit ik hier. In de verloskundigepraktijk. Drie ochtenden in de week. Om de afspraken van al die vergeetachtige dames zelf netjes bij te houden. Jammer dat ik af en toe aan Neeltjedementie lijd...

Daat gaat 'ie...

Ik zat even voor het raam. Naar de achterburen te gluren. De achterburen zijn namelijk de zus van de ex van vriend H. en haar vriend en dat levert soms hilarische taferelen op als vriend H. in zijn onderbroek door mijn kamer banjert. Zeker als de ex van vriend H. bij haar zus op bezoek is. Laatst was ook de moeder van de zus van de ex van vriend H. aanwezig. Zij presteerde het om het raam open te doen en naar de overkant, waar ik dus woon, gillend te vragen hoe het nu toch met vriend H. was. En dat ze hem zo lang niet gezien had. EN dat ze zo benieuwd was hoe...

Enfin. Ik zat dus voor het raam en inspecteerde de achterburen. Zij was niet thuis en hij liep in een blauw overhemd en een beige broek mobiel te telefoneren en daarbij te ijsberen. En ineens zag ik in mijn ooghoek een beweging. Het was een ballon. Zo'n mooie, dure ballon die je alleen op de kermis of in het ziekenhuis kunt kopen. Zo'n 3d-ballon in een vormpje, die je als kind altijd zo graag wilde hebben maar die je nooit kreeg omdat 'ie 6 gulden kostte. Met een rotvaart spoot het ding omhoog, de grijze wolken tegemoet. Het was een pandabeer.

En toen moest ik ineens heel erg aan het kleine kindje denken dat nu op straat hartverscheurend stond te huilen. Want wie ooit weleens een heliumballon aan een touwtje om zijn pols heeft gehad, weet hoe groot de verleiding was om hem stiekem los te laten en op tijd weer vast te pakken, maar ook hoe groot het verdriet was als de ballon je te slim af was en er pardoes vandoor ging... Arm kind.

Tranen

Ze deed haar best om niet in tranen uit te barsten. Het was niet goed. Op de echo waren twee lege vruchtzakken te zien, in plaats van één gezonde baby. Bijtend op haar onderlip stond ze aan de balie. Misschien dat een afspraak bij het echobureau ander nieuws zou geven? Haar handen trilden. Acht weken zwanger was ze en nu was het voorbij.

Buiten wachtte haar man. Pas na een kwartier waren ze in staat naar huis te fietsen.

De volgende dag: telefoon. Het geluk stroomde bijna de hoorn uit. Niks geen lege vruchtzakken, ze droeg een gezond kind. En weer waren er tranen.

Ook bij mij. 'Ik zag het gister al', lachte ze. 'Je huilde bijna met me mee. Afstand houden hoor!' En toen ging ze haar moeder bellen.

Millennium

Nu dan toch eindelijk. Ik heb 'Millenium. Mannen die vrouwen haten', van Stieg Larsson uit. Het boek dat heel Nederland aan de bank gekluisterd hield, en later aan de bioscoopstoel. De nieuwe Dan Brown, maar dan op thrillergebied.

Ik vond het een lijdensweg, de eerste 200 pagina's. Waarom werd hier zo lyrisch over gedaan? Wat maakte dit boek beter dan al het werk van Karen Slaughter en Nikki French bij elkaar? Het duurde maar en het duurde maar voordat het verhaal een beetje op gang kwam en dan was het ook nog enorm economisch. Ik vond het maar niks.

Maar ik ben ook maar een product van de massa. Als iedereen iets leuk of mooi vindt, dan kan het toch niet zo zijn dat ik er niets aan vind? Filmrecensente Dana Linssen, die ik sprak over de film, barstte bijna uit haar shirtje van enthousiasme over het werk van Stieg Larsson. Zij zal het toch niet mis hebben?

Dus ik las door. En door en door en door. In één dag jaste ik er 350 pagina's uit. Ik verwerd tot een soort leesmachine, een lettervreter. Uit, uit, uit moest het boek. Ik wílde weten wie het gedaan had. En wat de nasleep was.

Want dat is het coolst aan 'Millennium'. Het is geen gewone whodunnit, maar een boek met een moord en een nasleep. Literatuur zou ik het bijna willen noemen. Gaaf hoor. Vanmiddag naar de film.

Neeltje biedt zich aan

Neeltje, 28 en afgestudeerd in Taal- en Cultuurstudies (UU) en Journalistiek (RUG), zoekt een (bij)baan voor 16 tot 20 uur per week. Ze kan goed schrijven en radiomaken, is communicatief sterk.

Ze wil het liefst schrijven voor kranten en tijdschriften, maar ziet zichzelf ook groepen (rond)leiden, voor de klas staan, of op een andere manier mensen in beweging zetten.

Weet jij een leuke baan voor haar? Reageer dan alsjeblieft. Neeltje stuurt je dan haar cv.

Make-up, geef me je mahake-up!

Eerst gaan we even terug in de tijd. Kennen jullie deze nog?




Binnenkort volgt een ode aan Kinderen voor Kinderen 7. De allereerste KVK-elpee die ik kreeg op Sinterklaasavond 1986. Ik ken hem nog altijd helemaal van buiten. Van nummer 1 tot en met het laatste lied: totaal uit mijn hoofd. Enfin. Nu gaan we het even over make-up hebben.

In de eerste plaats ontdekte ik door KvK's 'Make-up', dat er in 1986 ook al lipgloss bestond! Ik dacht dat dat echt iets van de laatste jaren was. Daarnaast hoor ik nu ineens dat het KVK-achtergrondkoor 'poeder' zingt, in plaats van 'moeder'. Nooit geweten. Voordeel is wel dat dat koortje louter make-up producten bezingt die ik ken. 'Eyeshadow, rouge, lippenstift, mascara (ik zeg trouwens altijd mascaaaara), poeder, nagellak, wenkbrauwpotlood, pincet, eau de toilette.' Allemaal bekend, bijna allemaal in de kast. Op de poeder en het wenkbrauwpotlood na. Dat vind ik make-up voor gevorderden.

Nynke had laatst een grotere shock. Die bekeek een filmpje op internet waarin een meisje zich in 8 versnelde minuten probeerde op te maken. Daar had ze zeven (7!) kwasten voor nodig, en een koffer vol producten waar Nynke, noch ik, ooit van gehoord hadden. (Ik heb trouwens laatst wel een kwastje gekocht voor mijn lippenstift, want het schijnt dat je het daar mooier mee kunt aanbrengen (zo heet dat ook hè: aanbrengen. Opsmeren is een heel ordinair woord in de make-up-, wat zeg ik, visagíewereld.)

Nynke vraagt zich nu af of zij wel normaal is, omdat ze alleen maar mascara en een beetje oogschaduw gebruikt. Ik heb het antwoord: Ja Nynke, jij bent doodnormaal. Dat heb ik net in Vrij Nederland gelezen. Daarin stond deze week een artikel over dameswintermode. Het schijnt dat jassen- en laarzenmerken bewust rekening houden met de Nederlandse vrouw. Die strekt namelijk bij het passen van een jas haar armen recht voor zich uit, om te kijken of de mouwen wel lang genoeg zijn voor op de fiets. Die wil geen knopen alleen, maar ook een rits erbij, want anders is het zo koud op de fiets. En een capuchon is ook wel zo handig.

Laarzen met hakken? Leuk voor een feestje, maar doe maar niet op dinsdag. Zo onpraktisch. Vrouwen uit met name Zuid- en Oost-Europese landen kijken vaak geringschattend naar de dames uit Holland. In hun ogen verslonzen wij onszelf, hebben we geen oog voor stijl en schoonheid en kopen wij alleen kleding om de praktischheid.

Dus eigenlijk zijn wij uitzonderlijk, Nynke en ik. Want wij gebruiken in ieder geval nog make-up. Die heel onpraktisch kan uitlopen.

In mijn vorige leven...

You were female in your last earthly incarnation.You were born somewhere in the territory of modern New Guinea around the year 1725. Your profession was that of a dancer, singer or actor.

Your brief psychological profile in your past life:You had the mind of a scientist, always seeking new explanations. Your environment often misunderstood you, but respected your knowledge.

The lesson that your last past life brought to your present incarnation: Your lesson is to study, to practice and to use the wisdom that lies within the psychological sciences and in ancient manuscripts. With strong faith and hard work you will reach your real destiny in your present life.

En dat allemaal op basis van mijn geboortedatum! Klopt aardig, al zeg ik het zelf. http://thebigview.com/pastlife/

Vetlaagje

Ik hoorde het mezelf vragen aan vriend H. 'Zit mijn broek te strak? Ja hè? Hij zit te strak hè? Kijk hier, onder mijn bil, zit echt zo'n hele gleuf. Dat betekent dat 'ie echt te strak zit.' En toen zag ik mezelf ineenzijgen op het bed. 'Oh néééé! Jezus man, heb ik echt net die nieuwe spijkerbroek gekocht in maat fucking 30, zit 'ie gewoon nu alweer te strak! Waarom!?'

Vriend H. zat in een stoel, las de krant, keek even op, vroeg: 'Waar zit die gleuf dan?', meldde vervolgens dat 'ie niks zag en ook nog dat 'ie me met of zonder gleuf even lief vond. (Haha. Pas nu ik het opschrijf, realiseer ik me dat 'ie iets heel grappigs, danwel beledigends heeft gezegd.) Enfin, hij gedroeg zich als een echte man. Dus ik was snel genezen.

Een dag later zat ik met vriendin L. aan de scones met jam en clotted cream in De Bakkerswinkel. Na drie happen zei ik het. 'Ooh, ik moet dit echt niet eten joh! Ik word hier echt te dik van. Ja jezus hee, de hele zomer had ik geen honger en vlogen de kilo's eraf en moet je nu eens zien! Sjongejonge, ik paste gewoon in een spijkerbroek in maat 30! Maar nu? Ik loop alleen maar te vreten! Mijn buik hangt echt totaal over mijn broekriem! 't Is echt weer winter hè, we moeten weer een vetlaagje aanleggen...'

'Ja', zei vriendin L. 'Ik heb het ook, erg hè?'. En daarmee was de kous af.

Soms vind ik mezelf echt verschrikkelijk.

Lelijk eendje

Weten jullie nog? Het lelijke eendje Susan Boyle uit Britain's Got Talent, die alle mussen van het dak wist te zingen? Het was wel zielig, want nadat de jury en de voltallige zaal van hun totale verbazing bekomen waren, stortte Susan in. Ze kon alle aandacht niet aan. Niet gek, als je bedenkt dat ze 47 jaar lang bij haar moeder heeft gewoond in een dorpje dat niet eens op de kaart staat. En bovendien was ze nog nooit gekust. (Maar dat bleek niet waar).

Enfin. Hoewel Susan mooi kon zingen én ze een soort van make-over had gekregen, verwachtte ik desondanks niet zoveel van haar plaat. Ik vermoedde dat die een beetje in het genre Paul Pott/Andrea Bocelli zou vallen. Licht klassiek, lange en episch. En dan geen liedjes of nummers, maar liederen.

Dus toen ik vanochtend mijn was stond op te vouwen en een prachtige versie hoorde van 'Wild Horses' van, jawel, The Rolling Stones, ontsproot er in mijn brein een beeld van een mooie, jonge, blonde vrouw, met lang haar en veel make-up en een strak glitterjurkje. Echt waar.

En toen was het Susan Boyle.

Neeltje & Nynke op Twitter

Neeeltje Jan Mulder in mijn oor: ' Ik bel je nog...' *zucht* 1 minute ago from web

nynke@Neeeltje WRAUW! 1 minute ago from web in reply to Neeeltje

De Huishoudcoach

Ik ben een heel net meisje. Ik hou helemaal niet van kruimels op de vloer, vlekken op de bank en stapels verstofte post op tafel. Maar helaas is de realiteit heel anders en blijk ik vooral een heel net meisje in mijn hoofd. En in mijn dromen. Want mijn huis is een puinzooi. En tijd om het op te ruimen heb ik zogenaamd niet. Laat staan zin.

Mijn witte bank zit onder de vetvlekken en zwarte vegen. Mijn laminaatvloer ligt vol kruimels en haren. Als ik met mijn vinger over mijn raam veeg, is hij zwart. Mijn eettafel én bureau liggen bezaaid met papieren, enveloppen en rekeningen. De krantenbak puilt uit. Op de stoel in mijn slaapkamer ligt de halve inhoud van mijn klerenkast. De keukenkastjes zijn vaker leeg dan vol en de inhoud staat dan vies op het aanrecht.

Laatst had ik een kopie van mijn paspoort nodig. Daar heb ik er zeker twintig van. Dat leek me zo handig indertijd, dat ik niet voor elk kopietje naar de supermarkt zou hoeven. Twintig kopietjes raak je niet zomaar kwijt, zou je denken. Ik wel hoor. Niet in de boekenkast, niet in de la, niet op mijn bureau, niet onder mijn bed (wel veel stofvlokken), nergens.

Onlangs wilde ik uitgebreid koken. Moest ik eerst zes pannen en acht borden afwassen. Vorken en messen waren er helemaal niet meer. Toen was ik het zat. Er moest iets veranderen. Maar wat? Gelukkig kreeg ik hulp van boven en stuitte ik in de boekhandel zomaar op het boek 'Aan de slag met de Huishoudcoach. De nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen.' Eureka! Mijn redding!

Ik heb twee dagen lang gelezen, met opgetogen kriebels in mijn buik. Dit boek ging over mij! Het huis in dat boek was het mijne! En de oplossingen waren zo slim en doeltreffend, dat ik bijna onmiddellijk met een poetsdoek en de stofzuiger aan de slag wilde gaan. Maar dat was niet de bedoeling. Als een kip zonder kop door je huis rennen, daarmee stapeltjes verplaatstend en onhandige, totaal ondoeltreffende hoekjes schoonmaken, dat moet dus niet. Het gaat om het effectiviteit. En die haal je uit de weekschema's.

Ik ben begonnen met mijn tutkast, vol potjes en flesjes met totaal over de datum zijnde cremepjes en luchtjes erin. Maar waar ook mijn handdoeken, panty's en schoenen liggen. En pennen, oude pasjes en haarelastiekjes. En hee! Daar vond ik ook een schilmes en een oude jaaropgave. Deze kast had geen duidelijk doel, en dat moest ik eerst formuleren. Het werd mijn kast voor persoonlijke verzorging. Met mijn handdoeken, panty's en tutspullen, maar alleen díe spullen die ik ook echt gebruik. Ik moest twee stapels maken: de Hier Bewaren-stapel, de Elders Bewaren-stapel en de Weggooi-stapel. Eén voor één moest ik alle spullen eruit halen en op een stapel leggen. Kast leeg? Doek erdoor en weer netjes inruimen. En de andere stapels zo snel mogelijk laten verdwijnen.

Heerlijk. Net als de 15 minuten die ik elke avond besteed aan het leegmaken van mijn eettafel en aanrecht. Geen afwas meer. Geen losse papieren. Want die ruim ik elke dag weg in de 'Lezen', 'Doen' en 'Bewaren'-mappen, die ik elke week in een half uurtje uitspit.

Dit hou ik vol. Ik weet het zeker. Nog een paar weken volgens het schema en dan is mijn hele huis spic en span en kost mij dat geen enkele moeite meer. Hoop ik.

De wijde wereld in

Het waaide. Het golfde. In mijn maag golfde het ook. Ik kon het binnenhouden, maar het kleine meisje drie stoelen verderop spuugde een hele zak vol.

We voeren de Waddenzee over, op weg naar Vlieland en het regende pijpenstelen. Houten haringen moesten we hebben, anders zou onze tent geheid wegvliegen. Zeiden zij die al op Vlieland waren. In heel Utrecht waren geen houten haringen meer te krijgen.

We kregen onze tent bijna niet overeind. Het elastiek van de stokken rekte uit, het zeil ging zo plat dat we er niet in konden liggen. Een illegaal plekje in een bosje deed wonderen. Daar waaide het iets minder hard. Heel iets.

En het regende nog steeds. Maar het voetbalveld vol mensen, met kleurrijke plastic jassen en laarzen aan, keek met druipende haren en een brede glimlach naar al dat moois dat zich op het podium afspeelde. Zoals die gekke kleine Kyteman met zijn hiphoporkest. En de mooie mannen van The Veils met hun ietwat zwaarmoedige, maar oh zo mooie gitaarklanken. En Múm, dat met ukelele, ijle meisjesstemmen en speelgoedfluitjes geen betere afsluiting van een eerste festivaldag had kunnen zijn.

We waren op Into The Great Wide Open. En de volgende dag scheen de zon. Alles was nog meer dan goed.

Waardevol/waardeloos

Ik was als kind gefascineerd door de Tweede Wereldoorlog. Mijn grootste, en zeer lugubere wens, was een weekje onderduiken als Joods meisje, mogelijk gemaakt door een tijdmachine. En dat de Duitsers dan wel aan de deur zouden komen, maar dat ik net niet gepakt werd. Ik wilde voelen wat het was om in zo'n grote angst te leven. Ik wilde meemaken wat oorlog was.

Omdat tijdmachines nou eenmaal niet bestaan, ben ik alle persoonlijke verhalen over de oorlog gaan lezen die ik maar te pakken kon krijgen. En wist ik zeker: de radiodocumentaire die ik tijdens mijn opleiding Journalistiek zou gaan maken, moest over de oorlog gaan. En wel over de oorlog in het buurtschap waar mijn vader geboren is: Eefsele, bij het Achterhoekse Groenlo. Daar kabbelde de oorlog de eerste jaren een beetje voorbij, tot de winter van 1944, toen hordes evacués en hongerige stadmensen de boerderijen bevolkten. In maart 1945 trof Eefsele het grootste oorlogsverdriet: een aantal bommen, bestemd voor Duitsland, nam de levens van acht bewoners.

Voor mijn documentaire sprak ik met Frans Klein Gebbink, die zijn vader verloor, met Marietje Harbers wiens zusje stierf en met mijn eigen tante Annie Huirne, die dit allemaal van nabij meemaakte. De jury van de RVU Radioprijs, die ik met mijn docu graag had willen winnen, vond hen, met hun Achterhoekse accent, onverstaanbaar. En meende dat ik een waardeloos gevoel voor chronologie had. Maar voor mij, en voor de bewoners van Eefsele en die van het bejaardenhuis in Groenlo, is het verhaal ontzettend waardevol. En ik ben blij dat hij nu eindelijk online te beluisteren is:

http://www.radiocast.nl/?sct=podcast&id=102#

Het is de derde podcast van boven, getiteld: 'Nuchterheid en gastvrijheid, oorlog in Eefsele'. Geniet ervan.