Het decolleté van Anneke Blok

Actrice Anneke Blok, die u natuurlijk allemaal kent als de overspannen moeder in 'Alles is Liefde' (en zo niet: klik dan maar even hier), of van haar stem in de HEMAreclame (luister maar hier) is tijdens deze dertigste editie van het Nederlands Filmfestival Gast van het Jaar. En dat is leuk, want nu kun je al haar films gaan zien. Ik zat vanmorgen bij 'Tiramisu' en daaraan voorafgaand draaide een soort compilaties met al haar films. En daar had ik er verdacht weinig van gezien. Ja, 'Alles is Liefde' dus, maar wie heeft die nou niet gezien?

'Tiramisu' is wat dat betreft een goede start. (Stukje zien? Klik dan hier) Die namelijk speciaal voor Anneke geschreven en gaat ook een beetje over Anneke zelf, al mag ik voor haar hopen dat zij niet zo aan de grond zit als de grote theateractrice Anne die ze speelt, wier woonboot (Annekes eigen, zo hoorde ik) door de Belastingdienst geveild gaat worden, en wier man (Gijs Scholten van Aschat) er door haar schuld vandoor is met een dertig jaar jongere Sylvia Hoeks.

In die film droeg Anneke Blok nogal vaak blote jurken, omdat ze nog weleens op een première of ander hip acteursfeestje was. En toen zag ik het: ze heeft al een behoorlijk oudevrouwendecolleté. Zo eentje vol rimpels en butsjes en scheurtjes, die nog eens extra geaccentueerd worden door push-upbeha's, of van die kipfiletvullingen. Toen ik beter keek, ontdekte ik dat Anneke ook al best een oude kop heeft. Veel rimpels enzo. Een beetje een rokershoofd, maar niet zo erg als de dames Veerkamp hoor. Dat nog lang niet. Maar gewoon: lijntjes in het voorhoofd, lijntjes bij de ogen en twee dikke lijnen langs de mond. Niks mis mee, verder, want dat hoort er ook bij als je ouder wordt, tenslotte. Beter dan dat ze aan de botox zat. Zoals Linda de Mol. Die zag ik een uurtje later in 'Terug naar de Kust' (kun je hier zien, maar ik zou het niet doen), die waarschijnlijk zo geschrokken was van haar lachrimpeltjes en gewone oogleden in de close ups, dat ze onmiddellijk naar de optrekker is gerend. Enfin.

Nu wilde ik een heel verhaal schrijven over dat Anneke Blok pas ergens in de veertig is en dat me dat zoveel angst aanjaagt, omdat ik toch zelf ook al de dertig nader en, als ik mijn borsten stevig tegen elkaar aandruk, toch ook al een niet-meer-zo-heel-strakke huid detecteer. En dat ik groeven heb in mijn voorhoofd waar water in zou kunnen blijven staan. Om van de gleuven naast mijn mond nog maar te zwijgen. En dat Anneke Blok er dus het levende bewijs van is dat dat binnen niet al te lange tijd nog veel en véél erger is!

Maar dan moest ik natuurlijk wel de juiste geboortedatum van Anneke Blok weten. Die stond gelukkig op Wikipedia. 24 December 1959. Anneke Blok wordt dit jaar 51. Ze is helemaal geen 40 en-een-beetje. Maar gewoon een krasse vijftiger. Die er dus prachtig uitziet voor haar leeftijd.

Pfjoeuw. Nog zeker twintig jaar te gaan!

Dames in de bios

'Ik weet het niet hoor, met die Waldemar', zei de hoogblonde dame in lang vest en op hoge laarzen tegen de dito blondine die naast haar stond. 'Het is wel een lekker ding ofzo, maar nee... ik zou het er toch niet op kunnen.' 'Neee?', kreet haar zus (want ze leken sprekend op elkaar), 'nou, als ik hem op een avond in mijn bed zou aantreffen, dan zou ik het wel weten.' Ik knikte haar eens bemoedigend toe. Ik zou het ook wel weten.

We stonden in de rij voor een kopje koffie in de bioscoop. Over 5 minuten zou de exclusieve voorpremière van 'De Gelukkige Huisvrouw' beginnen, de film naar het boek van Heleen van Royen, met Carice van Houten als Lea die na een helse bevalling een psychose krijgt en in een inrichting belandt. Het was een exclusieve voorpremière voor dames. Die Viva of Libelle of Flair lezen. De zaal zat dus vol met kakelende kippen van tussen de 25 en 50. En die leven hardop mee. Met de meer dan hete sexscènes in het begin, met de aanbiddelijke gekken in de inrichting, maar vooral met Lea's bevalling.

Jeeminee, het leek wel of de ganse bioscoop haar eigen bevalling(en) aan het herbeleven was. Het ge-oe en aa was niet van de lucht, om over het meegekreun en gepuf nog maar te zwijgen. En toen daar dan eindelijk, na ontplofte vacuumpomp en mansgrote tang een verfrommeld zoontje tevoorschijn kwam, zakten de dames en masse in aanbidding neer op de plakkerige bioscoopvloer.

En waar zus 1 het nog niet zo wist met Waldemar, wist verder iedereen het wel hoor, met deze blonde God.

Iets te eten erbij?

Ik wil nog weleens snacken op het station. En dan heb ik het niet over grote bakken friet met die heerlijk zoete mayo van de Smullers, of over dikke whoppers van de Burger King, maar over doodgewone Evergreens of kopjes koffie uit de Kiosk, of die overheerlijke notenrozijnenbollen van de Shakies. En die koop ik meestal niet tegelijk.

En dus hoor ik altijd, als ik mijn Evergreen op de toonbank leg: 'Wilt u er ook iets te drinken bij?' Eh nee, anders had ik dat er wel bij gepakt, lijkt me zo.

Bij de koffie gaat het precies andersom: 'Wilt u er nog iets te eten bij?'. Nee, ik wil er niet iets te eten bij, anders stond ik wel aan de kassa met in mijn ene hand een koffie en in mijn andere hand een Evergreen. Of een notenrozijnenbol.

Als ik het echt helemaal zelf voor het zeggen had gehad, dan sneerde ik elke ochtend tegen de Kioskmedewerker: 'Nee sukkel, ik hoef niks te drinken. Denk je nou echt dat ik daar niet zelf aan zou hebben gedacht? Dat ik jouw hulp nodig heb om mezelf eraan te herinneren dat ik eigenlijk ook nog iets te drinken wil? Ik maak bewuste keuzes in deze kiosk hoor en als ik aan de kassa sta, betekent dat dat ik aan het eind van mijn keuzeproces ben en dat jij gewoon je scheve waffel moet houden!'

Maar ja, ik ben een keurig opgevoed meisje. En ik weet ook wel dat het gewoon een marketingtruc is van de baas van de Kioskmedewerker. De eikel.

iPad... eh... Pod

Ik wil een iPad! Het alles in één-apparaat (e-reader, internetter, mp3-speler en filmafdraaier... nu moest 'ie ook nog kunnen bellen) is precies het ding waar ik vroeger als kind over fantaseerde. Als ik bij een oom of tante een film keek en we ineens naar huis moesten. Of gewoon, als ik aan de toekomst dacht. Zo'n apparaat, dat alles kan, dat zou d'r wel nooit komen, dacht ik dan. En nu is 'ie er gewoon. Maar voorlopig niet in mijn bezit. Want ik heb tenslotte ook nog maar net een iPod.

En dat is tof. Want ik kan nu hardlopen onder begeleiding van de zoetgevooisde aanmoedigingen van Evy Gruyaert. En naar Kitty, Daisy en Lewis luisteren in de trein op weg naar mijn werk. Of op de fiets. En daar ontstaat dus een probleem.

Want ik raak gedesoriënteerd van mijn iPod. Omdat ik niet meer alles om me heen kan horen, raken mijn andere zintuigen ook in de war. Ik bots dus steeds overal tegenaan. Struikel over mijn voeten. Kijk over mijn schouder om te checken of ik niet beroofd word. De knopjes van de kaartautomaat op het station worden ineens heel moeilijk. En ik durf niet meer over te steken.

Raar.

Millennium

Nu dan toch eindelijk. Ik heb 'Millenium. Mannen die vrouwen haten', van Stieg Larsson uit. Het boek dat heel Nederland aan de bank gekluisterd hield, en later aan de bioscoopstoel. De nieuwe Dan Brown, maar dan op thrillergebied.

Ik vond het een lijdensweg, de eerste 200 pagina's. Waarom werd hier zo lyrisch over gedaan? Wat maakte dit boek beter dan al het werk van Karen Slaughter en Nikki French bij elkaar? Het duurde maar en het duurde maar voordat het verhaal een beetje op gang kwam en dan was het ook nog enorm economisch. Ik vond het maar niks.

Maar ik ben ook maar een product van de massa. Als iedereen iets leuk of mooi vindt, dan kan het toch niet zo zijn dat ik er niets aan vind? Filmrecensente Dana Linssen, die ik sprak over de film, barstte bijna uit haar shirtje van enthousiasme over het werk van Stieg Larsson. Zij zal het toch niet mis hebben?

Dus ik las door. En door en door en door. In één dag jaste ik er 350 pagina's uit. Ik verwerd tot een soort leesmachine, een lettervreter. Uit, uit, uit moest het boek. Ik wílde weten wie het gedaan had. En wat de nasleep was.

Want dat is het coolst aan 'Millennium'. Het is geen gewone whodunnit, maar een boek met een moord en een nasleep. Literatuur zou ik het bijna willen noemen. Gaaf hoor. Vanmiddag naar de film.

Vetlaagje

Ik hoorde het mezelf vragen aan vriend H. 'Zit mijn broek te strak? Ja hè? Hij zit te strak hè? Kijk hier, onder mijn bil, zit echt zo'n hele gleuf. Dat betekent dat 'ie echt te strak zit.' En toen zag ik mezelf ineenzijgen op het bed. 'Oh néééé! Jezus man, heb ik echt net die nieuwe spijkerbroek gekocht in maat fucking 30, zit 'ie gewoon nu alweer te strak! Waarom!?'

Vriend H. zat in een stoel, las de krant, keek even op, vroeg: 'Waar zit die gleuf dan?', meldde vervolgens dat 'ie niks zag en ook nog dat 'ie me met of zonder gleuf even lief vond. (Haha. Pas nu ik het opschrijf, realiseer ik me dat 'ie iets heel grappigs, danwel beledigends heeft gezegd.) Enfin, hij gedroeg zich als een echte man. Dus ik was snel genezen.

Een dag later zat ik met vriendin L. aan de scones met jam en clotted cream in De Bakkerswinkel. Na drie happen zei ik het. 'Ooh, ik moet dit echt niet eten joh! Ik word hier echt te dik van. Ja jezus hee, de hele zomer had ik geen honger en vlogen de kilo's eraf en moet je nu eens zien! Sjongejonge, ik paste gewoon in een spijkerbroek in maat 30! Maar nu? Ik loop alleen maar te vreten! Mijn buik hangt echt totaal over mijn broekriem! 't Is echt weer winter hè, we moeten weer een vetlaagje aanleggen...'

'Ja', zei vriendin L. 'Ik heb het ook, erg hè?'. En daarmee was de kous af.

Soms vind ik mezelf echt verschrikkelijk.

88 cent

Ik kreeg een loonstrook van mijn vorige werkgever. Na mijn ontslag had ik nog 7,56 euro van hem tegoed. Precies 3.5 biertje, zou mijn broertje zeggen. Fijn.

Het was een heel gewone loonstrook, netjes in drieën gevouwen, in een langwerpige envelop met een raampje erin. En met een vreemde zwarte stempel, een soort stippenpatroon, op de plek waar normaal gesproken de oranje stempel zit. Of een postzegel. 'Frankering gecontroleerd', luidde de tekst boven het stippenpatroon. No. 090826.012531. Prima. Lekker doen TNT.

Maar tussen de krant, de Hollands Diep (ja, ik lees intellectuele bladen en dat schrijf ik dus expres ook op) en de andere post kwam echter ook een kaart tevoorschijn. 'Porto' stond er met grote letters op. 'U hebt onvoldoende gefrankeerde post ontvangen of verzonden. Wij begrijpen hoe belangrijk het is om post in goede orde te ontvangen, daarom hebben we het desbetreffende poststuk toch verzonden. We verzoeken u de verschuldigde verzendkosten alsnog te betalen.' Goh. Wat meedenkend van TNT.

Ik moet echter 88 cent betalen, ipv de 44 cent die er eigenlijk op hoort. Strafporto, wist de mevrouw van de TNT Klantenservice, die ik, nieuwsgierig als ik ben naar de zin van dit soort Hollandse taferelen, even had gebeld, mij te vertellen. Gewoon te voldoen door de sticker aan de achterkant van de kaart eraf te halen, er twee postzegels op te plakken en verder niet te zaniken.

Maar, vroeg ik met mijn meest -ik-zoek-dit-uit-voor-de-maatschappij-en-wellicht-heb-ik-er-in-mijn-werk-nog-iets-aan-en-ik-ben-zelf-dus-geen-verontwaardigde-zeurende-burger-stem: 'Mijn baas heeft dit verstuurd. Die vergat er een postzegel op te plakken. Waarom verzenden jullie de strafportokaart niet aan hem?' Omdat, en dat had ik natuurlijk zelf kunnen bedenken, op veel enveloppen geen afzender meer staat (terwijl dat dus gewoon zo hoort!!) en TNT ervan uitging dat de ontvanger van de brief wél weet van wie die komt. 'Dan kunt u dus met diegene in overleg over het betalen van de portokosten', aldus de TNT-mevrouw. Juist.

Dus DAG Media B.V., ik wilde graag een afspraak maken voor een onderhoud. Ik wil graag iets met jullie overleggen. Over 88 cent...

P.S. Vroeger had je tenminste nog van die strafporto-briefjes, die je gewoon kon negeren. Nou, deze kaart zag er dus totaal onnegeerbaar uit.

In case of...

Ik verwacht de komende jaren nog volledig bij kennis te blijven, maar stel nou dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering tóch ineens per ongeluk mijn huwelijksfoto's, 3d-echo's en de foto's van mijn kinderen van drie seconden na de bevalling tot en met hun achttiende op Hyves pleeg te zetten: mijn gebruikersnaam en wachtwoord vind je in het pennenbakje op mijn bureau. Gelieve alles onmiddellijk te verwijderen. Hartelijk dank.

Nou zeg...

My blog is worth $0.00.
How much is your blog worth?

(On)bewust asociaal

Onderweg naar de wc kwam ik langs het rookhok. Naast het rookhok is een soort nisje, waar ook vaak mensen staan te roken. Je kan er zo lekker op een hekje hangen en naar buiten kijken. Of op de verwarming zitten. Daarop zaten twee meisjes, te kletsen over een op handen zijnd artikel. Er kwam een mevrouw aan, die wilde roken. 'Mag ik in het hoekje?', vroeg ze. 'Ik zit altijd in het hoekje.' De twee meisjes keken even verbaasd, maar stonden toch op.

Mijn raderen gingen onmiddellijk draaien. Kwam deze mevrouw voor zichzelf op, of was ze asociaal? Ik zou echt nevernooit niet gevraagd hebben of ik in 'mijn' hoekje mocht, als daar andere mensen zaten. Eenvoudigweg omdat het 'mijn' hoekje niet is. En omdat ik dat gewoon niet durf te vragen. Misschien is dat laatste nog wel een belangrijkere reden. Dus was die mevrouw niet gewoon heel erg en terecht assertief?

Ik ben er nog niet uit. Vond het misschien toch vooral asociaal. Ik vind mezelf helemaal niet asociaal. Helaas denkt de nieuwe, best wel geinige, site van SIRE daar anders over. In het kader van hun nieuwe campagne 'Onbewust Asociaal' kun je testen hoeveel mensen per jaar last hebben van jouw onbewuste asociale gedrag. Bij mij zijn er dat 758. Best wel asociaal, zegt SIRE. (Oh, als je op deze link klikt, zie je mijn resultaten niet meer, maar die van een wonderkind!) En dat komt vooral omdat ik weleens mijn tas op mijn stoel zet in de trein. Dat ik dat alleen maar doe als er verder nog stoelen leeg zijn (en dat is dus alleen soms in de ochtendspits), was geen aanklikbare optie. Dus vindt SIRE dat jaarlijks 730 mensen niet kunnen zitten door mijn asociale gedrag! Stom!

Ik ben helemaal niet asociaal! Juist niet! Want ik heb geen hond en dus veroorzaak ik geen poep. Ik heb mijn MP3-speler alleen maar op in de sportschool en nooit in de trein en veroorzaak dus geen geluidsoverlast. Ik gooi weleens een prulletje op straat. Als dat toevallig uit mijn jas valt. Maar nooit expres een groot ding. Behalve een klokhuis. Daar hebben gemiddeld 3 mensen per jaar last van. Dat zijn er 3 teveel, okee. Maar is dat asociaal, SIRE? Hoe asociaal zijn andere mensen dan wel niet? Die met hun hond en iPod?

Met de lift

Mijn bureau staat op de vijfde verdieping. Maar eigenlijk is dat de tweede verdieping, omdat de begane grond bij ons de derde heet. Want het gebouw staat scheef. Of eigenlijk is de grond daaronder dat. Enfin.

Ik werk dus op de vijfde. En daarvoor pak ik altijd de lift. Want ik heb dan al vier trappen opgelopen om op de begane grond cq de derde te komen en bovendien gaat iedereen met de lift. De ware reden voor mijn liftgebruik is echter dat in mijn werkpand de trappen heel erg verstopt zitten. De architect is er overduidelijk vanuit gegaan dat journalisten luie mensen zijn.

Om met de trap te willen, moet je namelijk vanaf de lift gezien een gang doorlopen, dan een zware deur met dranger door, dan een galmend halletje doorkruisen, dan weer een deur door en dan vier trappen op. Of zes. Ik weet het niet precies, hoeveel het er zijn. Niet teveel om het te laten in ieder geval. En die deuren en gangetjes, die zijn er dan boven ook weer.

Het is dus nogal een gedoe om met de trap te gaan en bovendien ben ik liever lui dan moe. Dat geef ik eerlijk toe. Dat ik naar de sportschool ga, à la, maar moeite doen voor traplopen, nee dank u.

Eigenlijk mag ik dus ook de volgende ergernis cq. levensovertuiging niet hebben, vind ik. Maar ondanks mijn eigen luiheid vind ik dus wel echt dat de mensen die op de vierde verdieping werken, gewoon met de trap moeten gaan. Want zij hoeven er maar twee (of vier, dat weet ik dus niet precies)! En met dat prinsessengedrag houden zij dus steeds het liftverkeer tussen de derde en de vijfde op.

Want het gebeurt me dus dagelijks dat ik op de derde sta te wachten op de lift, en dat die dan eerst een tussenstop maakt op de vierde, om weer terug te gaan naar de vijfde, om vervolgens te blijven hangen op de vierde en pas dan naar beneden komt. En dan sta ik erin, terwijl ik dus al drie keer met de trap had kunnen gaan, en dan stopt 'ie weer op vier. Voor die ontzettend luie mensen die het vertikken de trap te nemen! Voor één klein verdiepinkje!

Ik vind dat we een regel moeten instellen: iedereen die goed ter been is en op verdieping een tot en met vier moet zijn, moet met de trap. En voor iedereen die hoger zit en ook met de trap wil, moet die dichterbij. Wel zo goed voor de conditie en de hart-en bloedvaten.

Deze toilet

Ik vind het altijd een bijzonder fenomeen: openbare gelegenheden waar dan briefjes hangen. Zoals de dameswc bij DAG. Daar hing opeens een A4 op de deur met de onheilspellende woorden 'Kijkt u, voor u het toilet verlaat, of u het schoon en netjes achterlaat'. Het was heus nodig hoor, dat briefje, want de dames van DAG en Volkskrant Sales maakten er soms een potje van, maar ik word toch altijd een beetje kriegelig van dat soort briefjes.

Bijzonder was wel dat dit briefje volledig zonder spelfouten geschreven was. Dat is toch meestal anders bij briefjes in het openbaar. Zoals dat kleine papiertje dat op de dameswc van de Volkskrant hangt. Daarop staat iets in de trant van: 'Wilt u deze toilet schoon achterlaten?'. Inderdaad. Er staat DEZE toilet. Ik denk dan: nou en? Iedereen begrijpt wat er staat. Maar nee, er bestaan dus mensen die het DEZE doorkrassen en er met heel dikke en overdreven letters DIT neerzetten.

Hoe zou degene die dat briefje gemaakt heeft zich nu voelen, vraag ik me af. Vermoedelijk is het de mevrouw van de schoonmaak geweest, want vrouwelijke journalisten van de Volkskrant maken zulke fouten natuurlijk niet. Ik zou me best wel rot voelen. Een beetje tegen de muur gezet. Of, nog beter, weggehoond. 'Denk maar niet dat je hier wegkomt met een spelfout!' Ik denk alleen maar: laat die mevrouw en dat briefje toch.

Maar dat brengt me dan wel weer bij een andere spelfoutgerelateerde kwestie: het uithangbord. Hoe vaak zie je niet: 'Willem's bloemenboetiek'? Of: 'Garage De Vries. Voor alle onderdelen wie u zelf niet hebt'. Of, een klassieker: Mieke's shop. Voor sieraden en acesoires.' Om over de capucino nog maar te zwijgen.

Ik mag graag reconstrueren hoe dit mis is gegaan. Vermoedelijk hebben Willem, meneer De Vries en Mieke het uithangbordenbedrijf een tekst met fouten gestuurd. Maar werkt daar dan niemand die nog even lekker met de spellingschecker aan de slag gaat? Of uit zichzelf weet dat accessoires met twee cee's en twee essen is? En dat je in het Nederlands in het geval van bezit alleen een apostrof 's krijgt als er sprake is van een a, een o, een i of een y aan het eind van het woord?

Blijkbaar niet, getuige het steeds toenemende aantal foutgespelde uithangborden. Maar bestaat er dan geen commissie bij de gemeente die eens in de zoveel tijd met een rode pen een rondje door de stad maakt? Ik vind het taalverloedering.

Cor van der Laak ergert zich ook aan 'foute' borden:

Boom (3)

Het toppunt van zieligheid vind ik het, de kale kerstbomen die op 7 januari, als (stank voor) dank voor bewezen diensten, aan de straat staan te wachten op de vuilniswagen die ze mee komt nemen naar de versnipperaar. Met gebroken takken en naaldloos staan ze daar naakt te wezen. Afgedankt.

Nu, zo zag mijn kerstboom er gisteren dus uit. Terwijl die nog helemaal niet afgedankt was. Hij werd juist liefdevol verzorgd: kreeg water over zijn takjes, werd dagelijks ontdaan van de kilo's naalden aan zijn voeten en ik liep er met een grote boog omheen, zodat 'ie vooral geen last van me zou hebben. Het mocht allemaal niet baten. Op 24 december, na krap een week slechte dienst, begaf mijn echte heuse grotemensenkerstboom het. Het was op. Klaar. Gedaan. En het was nog niet eens echt kerstmis.

Gelukkig was de kerstbomenverkoper coulant. Ik kreeg een nieuwe boom. Een echte dure Nordmann-spar. Dat schijnt het neusje van de zalm onder de kerstbomen te zijn. Eigenlijk wilde ik liever mijn geld terug, voor dat leuke nieuwe kerstjurkje. En omdat de lol van het optuigen en de gezellig lampjes en het kerstgevoel in mijn huis er nu toch wel af was. Maar nee, zo zei de kerstbomenverkoper: 'Nieuw boom ja, nee geld teroeg.'

En nu staat er dus een prachtige spar met kluit in mijn huis. Wat moet ik er toch mee?

P.S. Een prachtige fotoreportage van het korte leven van mijn eerste boom volgt snel.

Boom (2)

Die kerstboom hè, die ik vorige week gekocht heb en waarop ik me zo ongelofelijk verheugde? Nou, die kerstboom is dus nu, na een week, al zo goed als kaal. Elke paar minuten ritselen en roetselen honderden naalden tegen de grond. De ballen en lampjes vallen zelfs mee. En het is nog niet eens kerst.

Dat waren de meest verspilde 30 euro van mijn hele leven.

Ringetje

Een maand of zeven is ie. Hij ligt in zijn wagentje en lacht hardop naar zijn moeder. Zij is een jaar of zeventien. Of achttien, want ze heeft een OV. Een OV en een baby.

Hoewel, baby is een groot woord. Het jongetje, dat vast Delano, Mitchell of Shane heet, verdient de term baby eigenlijk alleen omdat 'ie klein is, nog niet kan zitten en een luier draagt. En omdat er een klein straaltje melk uit zijn mondhoekje loopt. Verder ziet 'ie er vooral uit als een gangster.

Delano draagt immense gouden oorringen in zijn beide minuscule oorlelletjes. Aan zijn trappelende voetjes prijken een paar zwarte Nikes en zijn krulletjes zijn met gel in een kuifje gedraaid. Natuurlijk heeft het ventje een trainingspak aan. Een glimmend donkerpaars exemplaar, met gouden letters. Dolce & Gabbana staat erop.

Maar het meest bizarre aan dit kleine crimineeltje in spé was de knoeperd van een zegelring die aan zijn ienieminie middelvingertje prijkte. Hij kon hem niet meer buigen, omdat de zegel ver over zijn middelste knokkel kwam. Jawel, u leest het goed: een babyjongetje van zeven maanden met een zegelring. Zielig...

Kan ik het toch niet laten om me af te vragen waar deze tienermoeder met haar OV dat allemaal van doet...

Fake baby

Bizar verhaal. Geboren op 27 augustus 2008 om 7 minuten over 5 's middags: Sanne Jongbloed. Sanne is netjes aangegeven bij de gemeente, kreeg een oproep voor een hielprikje, staat inmiddels ingeschreven bij een crèche en heeft een sofi-nummer. Klein detail: Sanne bestaat niet. Ze is ontsproten aan het brein van een groep HKU-studenten, voor een project. Dat zij de fake baby zonder blikken of blozen en zonder enige vorm van controle hebben weten in te schrijven, vonden niet alleen zij, maar ik ook vrij schokkend.

Lees het hele verhaal over Sannes conceptie, haar korte leven en het moment dat zij weer uit het leven van haar vele ouders verdween op sannejongbloed.blogspot.com.

Of luister hier naar het liedje over Sanne.

Sjongejongejonge

Ik moet echt zó ontzettend eens iets vaker schrijven!

Fatsoen

Ik stond gisteren aan de kassa in de Albert Heijn. Het ging zo:

Ik: Goedemiddag
Kassameisje: ...
Kassa: bliepbliep
Ik: Hoeveel is het?
Kassameisje: mompel
Ik: Ah, 8 euro 40. Alstublieft!
Geld: rinkel
Kassameisje: ...
Ik: Nou, eh... bedankt. Daag!
Kassameisje: ...

Serieus. Ik maak geen grappen.

Vanmiddag was ik weer even in de Albert Heijn. Een andere dit keer. Ik stond, met een bos gerbera's achter een dikke meneer bij de tabaksbalie, waar je je bloemen moet afrekenen. In de verte hoorde ik:

Kassameisje: Wat ken het weejzuh?
Ik: ... (want ik zag haar niet, want stond achter een hele dikke meneer en zij stond in een hoekje)
Kassameisje: zucht
Ik: ... (ik had nog altijd niet door dat ik geroepen werd)
Kassameisje: Ja hallo, mefrouhou!
Ik: Oh sorry, ik had u helemaal niet gezien! Haha! Deze bloemen graag.
Kassameisje (terwijl ik praatte) binnensmonds: Jah-ha...
Ik: En ik hoorde je ook niet, stom hè?
Kassameisje: Bonus?
Bonuskaart: bliep
Ik: Hoeveel is het?
Kassameisje: ...
Ik: Alstublieft
Kassameisje: ...
Ik: Dank u wel. Daag!
Kassameisje: Doei.

...

Amerikanen zijn gek

Je moet niet chargeren, dingen niet te zwart-wit zien en vooral niet te snel oordelen, maar ik vind nu toch wel even echt dat Amerikanen gek zijn. Want wat lees ik vanochtend in Trouw? In de Verenigde Staten zitten minimaal 2225 KINDEREN levenslang in de gevangenis. Ze waren nog te jong om een rijbewijs te halen, en te jong om te trouwen, maar oud genoeg om tot hun dood achter de tralies gestopt te kunnen worden. En heus niet voor driedubbele moorden of andere afschrikwekkende misdaden waarvoor je snel en lang opgesloten dient te worden. Bij twee gevallen raakte er zelfs niemand gewond bij het gebeuren.

Neem nou Ian Manuel. Hij zit bijvoorbeeld al vanaf zijn dertiende ('hij was bij aankomst nog te klein voor het gevangenisuniform') in een isoleercel omdat hij betrokken was bij een gewapende overval. Als bendelid. Met zijn geweer verwondde hij een mevrouw, maar meer was het niet.

Ian gaf zichzelf zelfs aan bij de politie en die beloofde hem een gevangenisstraf van vijftien jaar als hij bekende. Maar helaas, de rechter dacht anders over deze bekentenis. Hij veroordeelde Ian tot levenslang. Dat de vrouw die hij verwondde hem heeft vergeven en zelfs een petitie heeft ingediend om hem vrij te laten, doet er allemaal niet toe. Ian zit al zestien jaar vast in de isoleer en verwondt zichzelf uit verveling met een tandpastadop. Want wat moet hij anders doen? Okee, een zelfmoordpoging kan ook nog. En dat deed hij dus al vijf keer.

Zoals Ian zijn er dus nog meer dan 2000 kinderen in de VS. Ter vergelijking: mensenrechtenorganisatie Human Rights schat dat er in de HELE rest van de wereld slechts twaalf jongeren tot levenslang veroordeeld zijn. Twaalf! Ontwikkelingslanden en landen in oorlog zijn meegeteld. Kan ik dus alleen maar concluderen dat ze gek zijn in Amerika. Knettergek.

30 regels voor iedereen die mij 's ochtends dwars zit

1. Stop om half acht met 'Begin de dag met een dansje'

2. Zorg ervoor dat het stoplicht niet langer dan een minuut op rood staat

3. Versper niet de weg als je voor rood staat te wachten en rechtdoor wil, zodat ik niet gewoon rechtsaf kan

4. Haal niet in als ik aan kom fietsen en duidelijk harder ga dan jij. Want dat is altijd zo

5. Verkeer van rechts gaat voor. Als jij van rechts komt, stop ik voor jou, kom ik van rechts, dan moet jij dus ook wachten

6. Ga niet steeds tussen mijn spaken als je mijn fietstas bent

7. Pik niet het enige lege plekje in het fietsenrek in als ik eraan kom

8. Gooi geen glas kapot tussen de fietsenrekken

9. Waarschuw mij als ik mijn lampjes aan mijn fiets laat zitten

10. Bel of toeter niet als ik zogenaamd in de weg loop. Dat is namelijk niet zo

11. Sta niet stil op de roltrap, maar loop door

12. Snijd mij niet af als ik de roltrap af ga, naar het perron

13. Duw me niet aan als ik met koffie loop

14. Rot op met je rolkoffertje

15. Doe niet net alsof ik er niet ben, als de trein eraan komt en je gaat dringen

16. Doe je rugzak af, als ik in de meute achter je sta

17. Wacht tot iedereen uitgestapt is, voor jij de trein in gaat

18. Hou op met duwen, trekken en krabben bij het instappen

19. Laat mij zonder moeite het trapje opgaan

20. Ga niet op het trapje zitten als ik naar boven wil, of sta op

21. Laat me niet vragen of ik alsjeblieft naast je mag zitten, maar hou je tas op schoot en de stoel dus leeg

22. Zet je mp3 speler zachter

23. Sta op voor oudere mensen

23. Laat me ertussen als we wachten om te kunnen uitstappen

24. Wacht met instappen, tot ik de trein uit ben. Ik ga er gewoon voor je staan in de deuropening en heel langzaam doen

25. Dweil de metrogangen

26. Zet je fiets niet midden in het metrogangpad

27. Plak geen kauwgom op de palen en stoeltjes

28. Rochel niet

29. Begroet me als ik mijn abonnement aan je laat zien

30. En aat me verder gewoon met rust