Boer Zoekt Vrouw

Ik kom al zes zondagen niet meer buiten. Nu zat ik ook al elke maandag aan de bank vastgeplakt, dus in die zin is het maar goed dat Grey's Anatomy  alweer een tijdje niet uitgezonden wordt. Kan ik m'n vrienden ook weer eens zien. Enfin, de zondag is voor Boer Zoekt Vrouw. En daarna voor Het Spaanse Schaep. Maar toch vooral voor die arme boeren die maar niet aan de vrouw kunnen komen. De pech is alleen dat het geen enkele zin heeft om daar een grappig stukje over te schrijven. Dat doet Nynke namelijk al. En er is nou eenmaal niemand die beter over Boer Zoekt Vrouw kan schrijven dan Nynke. Kijk zelf maar. Hier.

Melkertbaan

Kent u hem nog: de Melkertbaan? Deze functie werd in 1994 ingevoerd en vernoemd naar de toenmalige staatssecretaris van Sociale Zaken Ad Melkert, die het jaren later nog eens flink om de oren zou krijgen van Pim Fortuyn. De Melkertbaan was een gesubsidieerde baan, om mensen die moeilijk aan het werk kwamen, toch aan een baan te helpen, zonder dat ze daarmee andere mensen op de arbeidsmarkt, die het wat makkelijker hadden qua salarisstrook ontvangen, in de weg zaten. En dus werd ons land binnen de kortste keren bevolkt door conciërges, stadswachters, kringloopwinkelmedewerkers en straatvegers.

Na het vertrek van Ad Melkert uit de Nederlandse politiek werden de Melkertbanen omgedoopt tot Instroom-Doorstroom- of ID-banen, waarbij de naam duidelijker moest refereren aan het uiteindelijk beoogde doel, het (her)integreren van de persoon in de reguliere arbeidsmarkt, weet Wikipedia. Maar helaas, 2004 werd een donker jaar voor de Melkertbaners, of de ID-werknemers: hun baan werd afgeschaft omdat 'ie niet meer zou passen in de krappe arbeidsmarkt.

Voormalig staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma pleitte eind 2009 nog voor herinvoering van de Melkertbaan, voor langdurig werklozen. 'Omdat je sommige mensen blijvend moet subsidiëren'. Maar mevrouw Klijnsma, bedoelde u daarmee dan ook de Utrechtse gemeentewerker die ik gisteren de verkeersborden in mijn straat zag schoonmaken met een spons op een stokje en een emmertje sop? De gemeentewerker die wel ijverig het in mijn ogen niet al te smerige stopbord schoonsopte, maar het alleen niet de juiste kant op draaide? Zodat de mensen die uit de parkeergarage komen dat hele bord niet kunnen zien, en al helemaal niet dat het blinkend schoon is? Echt waar? Goh.

Borstklopperij

Ik stuurde een fragmentje in bij De Wereld Draait Door en prompt werd het het eerste itempje in De TV Draait Door. Ik vind dat leuk! Nu maar hopen dat ik ook dat te gek gave blitse cameraatje ga winnen...

Tientje

Echt heel erg mooi waren ze niet. Gouden lage laarsjes met enorme nepedelstenen aan de zijkant. De oorspronkelijke 70 euro had ik er nevernooitniet voor gegeven. Maar nu kostten ze nog maar een tientje. En in dat soort gevallen wordt het kooplustige beest in mij wakker. Tien euro! Da's toch niks? Dan heb ik wel een paar vet gave gouden laarsjes met best wel coole edelstenen aan de zijkant. Superleuk bij een spijkerbroek! En bij dat ene rokje staan ze vast ook geweldig! En zijn lage laarsjes niet enorm in de mode? Bovendien: tien euro, dat staat toch gelijk aan niks.

Daar stond ik, te dralen en te draaien in de schoenenwinkel. Want de laarsjes waren leuk, voor erbij, maar vaker dan twee keer per maand zou ik ze echt niet aan doen. Als ik dat al zou halen. En de mensen in Pakistan zouden enorm blij zijn met die tien euro. Of mijn broer en ik, als ik er koffie en taart voor zou kopen. Voor tien euro heb je ook een hoop tubes tandpasta, een niet onverdienstelijke gezichtscrème of een nieuwe mascara. Bij het Kruidvat heb je er zelfs twee mascara's voor, bij de 2 voor 1 -actie van Rimmel. Ik stond te denken en te dubben.

En ik deed het niet.

Terug naar de fiets.

Ik deed het toch.

Terug naar de winkel. Nog even kijken. Broer zou ze niet aandoen, zo meldde hij, maar ach, wat was nu een tientje?

Ik deed het toch niet.

Terug naar de fiets.

Okeeokeeokeeokee, ik deed het wel! Wat is inderdaad nou een tientje, potverdorie? Ik ga meer uren werken, dus dan heb ik die schoenen verdiend ook!

En terug naar de winkel.

En daar lag het, voor de deur. Keurig opgevouwen in rood en wit. Zomaar op straat. Tien euro. Het lot had voor mij beslist. Die schoenen behoorden mij toe, dat is een ding dat zeker is. En zoals broer al voorspellend zei: op deze schoenen ga ik nog grootse dingen verrichten. Let maar op.

Huilen

'Ik heb een probleem', fluisterde vriendin M. in mijn oor. Ik veerde op en dacht meteen aan ongewenste zwangerschappen, riekende oksels of ingegroeide teennagels. Maar nee.
'Ik moet acht liedjes zingen op een bruiloft', smiespelde M, terwijl ze over mijn schouder om zich heen keek.
'Maar ik kom er niet zo goed uit...'. Ze keek wat je met recht besmuikt kunt noemen.
'Is het te hoog?', vroeg ik. 'Anders kan het toch een toonsoort lager?'
'Eh nee, het is niet te hoog, ik haal het makkelijk', fluisterde M.
'Is het heel moeilijk dan?', vroeg ik.
M. schudde haar hoofd. Nee, moeilijk was het ook niet.
'Maar wat is er dan?', vroeg ik.
M. kuchte. 'Ik moet steeds halverwege huilen...'
Hoe aandoenlijk! M. wordt emotioneel van een liedje dat ze zelf moet zingen! Maar M. keek helemaal niet aandoenlijk, maar steeds beschaamder.
Ik kon haar al bijna niet meer verstaan toen het hoge woord eruit kwam:

'Het is Because You Loved Me'  van Celine Dion....'

Zilveren jasje

Ik ben es een keer aangevallen door een Schotse Hooglander. Daar was toevallig een camera bij:



En dan krijg je daar de volgende reactie op:

'ik ben ook dol op Schotse Hooglanders nou vroeg ik me af weet jij toevalig waar dat zilveren jasje te koop is ik zoek namelijk zo iets met vr groeten rubbereendje--(rene)'

Beste René: dat jasje is een uitverkoopje van H&M uit 2005. 5 euro en totaal niet waterdicht.

Gelukkig, ik heb nog even...

Ook weten wanneer je doodgaat? www.sterfdatum.nl!

Het nieuwe stalken

't Was op een buitenfeestje met vuurkorven en het ging over Twitter. En over Hyves. En over Facebook. En over de onstuitbare drang dat je als je verkering uit gaat, de godganse dag al zijn (of haar) profielen gaat checken. Om te kijken of er al nieuwe foto's staan, waar hij opstaat met zijn nieuwe, maar oh zo belachelijke kapsel. Nee, toen hij nog met jou was, toen zag hij er veel beter uit. Gelukkig eigenlijk maar dat 'ie er zo slecht uit ziet. Misschien lijdt 'ie ook wel een beetje onder de breuk...

Ook fijn: alle nieuwe berichtjes uitpluizen. Zo ver terug als je maar kunt. Wie is dat wijf? Waarom zet ze een x-je onder haar bericht? Heb ik vrienden die haar kennen? Oeh, ze krabbelt wel heel vaak. Oh nee, ze schrijft: 'Was gezellig!' Is dat zijn nieuwe vriendin?

Nog erger: inbreken in zijn e-mail. Wie lang verkering heeft, wil immers nog weleens wachtwoorden uitwisselen. Handig als je even niet thuis bent en toch iets moet hebben uit je inbox. Je vertrouwt elkaar, dus waarom niet? Bij een overe verkering wordt dat dus lastig. Ik zou het persoonlijk niet durven, inbreken in de email van mijn ex, maar ik ken mensen die dat hebben gedaan. En die dus nieuwe relaties hebben ontdekt. Precies datgene waar je niet op hoopt. Je checkt om te ontdekken dat 'ie nog altijd van jou houdt. Of sinds de breuk geen sociale contacten meer heeft. Of depressief is geworden. Niet om vrolijke mailtjes naar nieuwe meisjes te lezen.

Bovenstaand gedrag noemde vriend T., op datzelfde feestje, 'het nieuwe stalken'. Waarbij niet de gestalkte de dupe is (want posten voor de deur (zoals ik weleens heb gedaan), of op precies het juiste moment in de juiste kroeg/supermarkt/sportschool zijn, of brieven sturen of zelfs iemand achterna fietsen, is er nu niet meer bij), maar jij als stalker zélf bent het slachtoffer. Want zeg nou zelf, wil je echt weten dat 'ie een nieuwe vriendin heeft, een nieuw kapsel, dat zijn oma dood is of zijn poes? Of dat 'ie een lange reis heeft gepland of gaat parachutespringen en dat allemaal zonder jou? Nee. Dat wil je niet weten. 

Maar, zegt vriend T. ook: je kunt er ook echt niet omheen. Want je ex ontvrienden is echt het meest sneue dat je kunt doen. Dan laat je jezelf teveel kennen. Tss. Je wordt door al die sociale netwerken gewoon tot een stalker gemáákt. Tegen wil en dank.

ik@neeltjeschrijft.nl

Ze vonden het maar wat raar, mijn medepassagiers, dat ik hardop zat te lachen in de trein. Ik las echter 'De Dunne ik@nrc.nl (er bestaat ook een dikke), waarin willekeurige mensen in nrc.next of NRC Handelsblad in 120 woorden vertellen over 'een opvallende gebeurtenis uit hun leven. Klein en groot leed, werk, inburgering, vakantie (klein)kinderen, ouders, zwervers, alle dagelijkse dingen worden vaak op heel geestige wijze belicht', aldus de achterflap. En dat klopt. Ik zat soms echt te bulderen.

Het fijne van dit boekje was ook dat er een heleboel 'ikjes' achter elkaar stonden. Extra lang genieten dus; het dagelijkse 'ikje' in de krant smaakt altijd naar meer.

Zelf heb ik ook weleens een 'ikje' ingestuurd, een verkorte versie van dit blogje over borderline. De volgende dag stond het prompt in de krant. En dat terwijl er, volgens de inleiding, van de twintig insturingen, negentien sneuvelen. Ik was retetrots, dat begrijpt u.

Nu borrelt er echter al een tijdje weer een 'ikje' in mijn achterhoofd. Het probleem is dat het niet mijn 'ikje' was. Ik hoorde het een collega vertellen, die het weer van haar vriendin had gehoord. En dat kan ik natuurlijk niet naar de krant sturen. Stel dat één van beide het verhaal zou herkennen. Het is namelijk best genant. En hilarisch. Daarom heden op dit blog een speciale aflevering van ik@nrc.nl, want ik kan het u echt níet onthouden:

ik@neeltjeschrijft.nl
Een vroege zaterdagochtend is het. Een jonge vader en zijn zoontje stappen de bakker binnen. Zij komen broodjes halen voor een ontbijt op bed. Dat zie je aan alles. Kind heeft zijn jasje aan over zijn pyjama, papa is overduidelijk snel in zijn joggingbroek geschoten. Je ruikt net hun slaaplucht niet meer. Dan springt het zoontje, dat nog wat slaperig tegen zijn vaders benen leunde, ineens, als door een angel gestoken op en roept door de hele bakkerij: 'Gadver papa, je piemel stinkt!'

Weet jij ook een leuke ik@neeltjeschrijft.nl? Gehoord viavia en dus niet geschikt voor de krant? Zet 'm in de comments!

Swip-a-swop

'Dit hier is een jurkje dat ik droeg tijdens een gala van mijn werk en eh...'
'Jaaaah, die wil ik!'
'Ik wil hem ook!'
'Waarom doe je die in godsnaam weg!?
'Iemand nog thee?'
'Is dit leuk?'
'Hij trekt een beetje aan de achterkant, zie je dat?'
'Jezus, ik lijk wel een corpswijf in dit ding!'
'Nee man, hij staat je juist hartstikke leuk!'
'Mag ik 'm eens?'
'Iemand nog appeltaart?'
'Nou, ik ga even verder, hier een heel leuke zwarte nette broek, maat 40...'
'De We is wel echt jouw winkel hè? Ik kom daar dus echt nooit!'
'Oh, dit zijn zulke mooie broeken, maar van die zakken krijg ik van die heupen!'
'Nee joh, dat zie je alleen maar zelf, dat ziet niemand.'
'Wil iemand dit jurkje nog passen? Nee? Dan hou ik 'm.'
'Poeh, staan gaat goed, maar erin zitten?'
'Joh, dat loopt nog wel uit...'
'Dit shirtje met streepjes, dat ik dus niet meer pas, vind ik wel echt iets voor...'
'Jaaaaah, voor mij hè? Mag ik het?'
'Iemand een stukje boterkoek?'
'Jezus man, wat heb jij toch mooie tieten!'
'Ik voel me echt een nijlpaard in dit shirt...'
'Okee, dit jurkje willen jullie dus allebei... Kop of munt?'

...

'Ik ben zó blij met m'n nieuwe spullen! Wel jammer dat het meer is dan ik uít mijn kast heb gehaald...!'
'Doei, tot de volgende keer!'

Trouwen

Jaaa! Zó wil ik trouwen!

PMSbuddy

Hahahahaha! Mannen die de ongestelde dagen van hun vrouw niet aankunnen, kunnen zich nu wenden tot PMSbuddy.com. En Ridder Thomas van de Ridders van het Vrije Woord schreef daar een erg leuk stukje over. Arme mannen. Wat hebben jullie het toch zwaar in de dagen dat wij LEEGBLOEDEN.

Even lekker griezelen...

De Foto van Vandaag op dag.nl.

Gewoon even op het linkje klikken. Is leuk.

Even leuk voor de maandagmiddag

Class of 76

En weer zo'n leuk speeltje voor saaie middagen: Yearbook Yourself! Maak van jezelf een heuse Amerikaanse student uit de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig! Er wordt hier op de redactie al minstens een uur niet gewerkt en alleen maar gebulderd om elkaars creaties. Zo zie ik eruit in diverse decennia:

Grapjesporno van Diesel

Diesel heeft een geweldige commercial gemaakt. Porno, maar dan anders!

Hond erft 12 miljar dollar

Als je bij een krant werkt, kom je soms hele rare dingen tegen, zoals het volgende nieuwsbericht:


De rijke weduwe Leona Helmsley had blijkbaar geen gezellige familieleden. Vlak voordat ze stierf op 87-jarige leeftijd, heeft ze in het geniep haar testament veranderd. De gelukkige erfgenaam: haar Maltezer hondje Trouble. Hij kreeg maar liefst twaalf miljard dollar. Een stichting voor hondenopvang mocht ook acht miljard bijschrijven op de bankrekening.

Het is nog niet helemaal duidelijk of deze last-minute actie daadwerkelijk bindend is, maar de vrienden van Trouble zijn extatisch door het nieuws, aldus Annie Albrecht in The New York Times. Zij is het baasje van de vijf jaar oude Yorkshireterriër Froggy en hoewel hij eerst een beetje moest wennen aan het idee, is hij nu wild van het feit dat hij een miljardair in zijn vriendenkring heeft, aldus Albrecht.

The New York Times sprak ook met Billy, de Jack Russel van casting-director Laura Hughes. Hij zou wel weten wat hij met het geld zou doen: 'Ik zou elk suf speelgoedje kopen dat ik maar zou kunnen krijgen', vertaalde zijn baasje voor hem. Nina, een vijf jaar oude kruising tussen een Labrador en een Beagle zou haar eigen hondenpark openen, waar geen enkele andere hond zou mogen komen, maar wel duizend mensen. Ook zou ze de grootste pot pindakaas kopen die ze kon vinden, aldus haar baasje Sarah Levy.

Maar de Amerikaanse krant vond ook honden die minder egoïstisch zijn. Zoals Labrador Tenessee: 'Ik hoef helemaal niks voor mezelf, maar ik zou een groter appartement kopen voor mijn lieve baasje, hoewel je in Manhattan ook voor acht miljard bijna niks groots meer kunt kopen.' En chihuahua Lola zou als eerste een mooie diamanten ketting aanschaffen voor Samantha, haar verzorgster. Poedel Ethan vroeg zich maar één ding af: of Leona Helmsley wel goed bij haar hoofd was. 'Misschien had ze iets goed te maken?

Verderop in New York vond de verslaggever van de Times de gepensioneerde George Rand, die samen met zijn pitbull Johnny op een bankje in het Tompkins Square Park zat. Hij probeerde de hond iets te vragen, maar die draaide zijn kop af. 'Johnny heeft het artikel niet gelezen', verontschuldigde zijn baasje, 'hij is meer een Daily News-hond.'

Kratje

Ik heb een kratje op mijn fiets. Dat heeft tegenwoordig iedereen, dat dan weer wel. Maar zo'n kratje is heel handig, want je kan er van alles in vervoeren. Grote tassen met boodschappen, kleine spullen van IKEA, bossen bloemen van de markt en kleine honden. Nu heb ik geen hond, maar stel dat dat wel zo was, dan had ik hem dus in mijn kratje kunnen vervoeren.

Maar een kratje op je fiets is soms ook heel onhandig. Mijn fiets past in geen enkel fietsenrek meer en hij valt om zodra je het stuur loslaat. Daarnaast denken veel mensen dat mijn kratje een prullenbak is. Het is elke dag weer een verrassing wat erin zit, als ik mijn fiets van zijn parkeerplaats ga halen na een dag werken.

Meestal beperkt de inhoud van mijn kratje zich tot lege patatzakken (soms nog met mayonaise, dat is wel vies), lege bierblikken of flyers en foldertjes. Maar vorige week zaten er ineens tien posters van het Festival aan de Werf in mijn kratje. En gisteren was het helemaal apart. Toen zat er ruim twee vierkante meter aan bubbeltjesplastic in gepropt. En drie lege koffiebekertjes. Dat snap ik wel, maar dat bubbeltjesplastic? Wie stopt er nu een enorm stuk bubbeltjesplastic in andermans fietskratje?

Wie het weet mag het zeggen.

Mambo Kurt maakt orgel hip

Mijn oom en tante hadden er één en mijn nichtje speelde de sterren van de hemel. Ook een jongetje uit mijn klas had er les op. En ik heb het ding nooit begrepen? Wat was er nou leuk aan… een orgel? Viel daar meer op te spelen dan psalmen en andersoortige bejaardenmuziek?

Ja dus. Dat een orgel superhip en cool kan zijn, bewees de legendarische Duitser-met-Derrick-bril-in-seventies-pak Mambo Kurt, die met zijn ouderwetse, bruine ‘heimorgel’ het nieuwe Stadtkulturfest ‘Mitte Bitte’ zondagmiddag afsloot in Ekko. Naar wat hij ons wilde doen geloven, won hij als klein jongetje een talentenjacht met een briljant ‘heimorgelspiel’ en dat heeft bij hem de liefde voor het instrument doen ontbranden. Zijn huidige doel? De mensen in duo’s laten dansen. Schuifelen dus, gezellig dicht bij elkaar, op de zoetgevooisde klanken van… Rammstein, Slayer, ACDC en eh… Rage Against The Machine!

Jazeker, het ‘heimorgel’ is zeer geschikt voor dergelijke composities. Het ‘Fuck you, I won’t do what you tell me’, geeft je een zeer apart gevoel van binnen, als het wordt begeleid door de volautomatische drum en de lichtelijk hysterische pieptonen uit het orgel. Je wordt er zelfs goed agressief van, want meer dan een half uur Mambo Kurt doet wel iets met je zenuwgestel. Zeker op een rustige zondagmiddag als deze.

Toch krijgt Mambo Kurt een dikke tien en een vlag en een wimpel voor zijn zeer originele benadering van de popmuziek. Ik zie mijn nichtje en het jongetje uit mijn klas al gaan, op hun eigen orgels. Ik heb me een hoedje gelachen, flink met de heupen gedraaid op de bossanova-versie van ‘Final Countdown’ van Europe en ik had toch in ieder geval de intentie om te gaan schuifelen op ‘Dancing Queen’ van Abba.

Maar ondanks deze lof was ik na een uurtje toch wel klaar. Je kan ook teveel orgelmuziek horen.

Ga mee met de sterren!

GA MEE MET DE STERREN!

Samen naar de sneeuw!

Reis mee met de Sterren van 22 t/m/ 29 maart 2008 naar Westendorf en Kirchberg in het Oostenrijkse 'Brixental'. Geniet van een week lang zon, sneeuw en gezelligheid. De vele optredens en televisieopnames van alle meereizende artiesten maken uw vakantie onvergetelijk! Ze zijn er speciaal voor u: FRANS BAUER, JAN KEIZER, GRAD DAMEN, JANNES, CHARLÈNE, THOMAS BERGE, DJUMBO EN WOLTER KROES.*

Nu voor maar 798 euro! Mis 't niet en boek nu!

* artiesten onder voorbehoud

Tja. En dan heb je net leuk gereserveerd voor bijna 800 euro, ski's gehuurd, de familie ingelicht, enorme voorpret gehad, een leeg handtekeningenboekje gekocht, je Frans Bauer-dekbed gewassen, plastic rozen aangeschaft en ben je naar de kapper en de schoonheidsspecialiste geweest, speciaal voor jouw helden, die speciaal mee gaan voor jou, blijkt dat Frans Bauer helaas heeft moeten afzeggen. En dat Jannes liever in Twente blijft. Of dat Charlène een blauwe plek heeft opgelopen en Thomas Berge in bed blijft liggen met Monique Smit. Dat zou ik in ieder geval doen, als ik als ster met een stel hysterische bejaarden op vakantie moest.

Ach. Lucas en Gea willen vast wél mee.